SanteLOGie

Tien jaar SanteLOGie

Het was 12 november 1999, het was half tien ’s morgens, het was nauwelijks licht en uit de duistere hemel viel een vermoedelijk eindeloze regen. Ik stond voor het raam, iedereen was weg, naar school en kantoor en ik dacht: ’Wat heb ik gedaan?’ Het was de eerste dag van de vut en tevens mijn 61^ste verjaardag. Ik had ook gewoon kunnen blijven werken tot mijn 65^ste, maar ik was blij te kunnen gaan, tijd voor van alles en nog en vooral: nooit meer reorganisaties, functioneringsgesprekken, eindeloze vergaderingen. Maar nu leek het wel of ik spijt had.

Ik stond voor het raam en ik dacht: moet ik eigenlijk geen stukje schrijven? Het laatste anderhalve jaar van mijn leven had ik dagelijks een stukje geschreven voor pagina 3 links onderaan, wat ze tegenwoordig een ‘column’ noemen en het was, zoals het hoort, een dagelijkse gewoonte geworden. Ik was het gemakkelijker gaan vinden wèl een stukje te schrijven dan géén stukje te schrijven en een dagelijks stukje is gemakkelijker dan een wekelijks en dus zette ik de computer aan en schreef een stukje.

Eerlijk gezegd was ik al enkele maanden tevoren op het idee gekomen, ik had al een website ingericht en had dat als onhandig en ongemakkelijk ervaren. Ik had wel gehoord van het verschijnsel weblog maar om de een of andere reden dacht ik dat een columnist daar bóven moest staan en zo modderde ik de eerste vijf jaar met die pagina die, zo drong langzaam tot me door, vooral bedoeld was voor statische mededelingen. Destijds was het al modieus geworden dat een bedrijf een website had, maar dat was bijna uitsluitend een statische advertentie die nooit veranderde – en ook nooit door iemand bekeken werd. Zo’n pagina had ik bij de provider Tripod, die ik bestookte met vragen ‘of het allemaal niet wat makkelijker kon’. Ik kreeg nooit antwoord.

Eind 2004 zag ik steeds meer weblogs en met name die van Adriaan Jaeggi, een door mij gewaardeerde columnist, trok mij aan. In diezelfde periode hervond ik het contact met Guido t’Sas, die er ook al op aandrong dat ik een ‘weblog’ zou maken. Na enig wikken en wegen besloot ik bij Jaeggi’s ‘provider’, Typepad in Californië, een weblog te openen en die ging eind januari 2005 in de lucht. Wat een gemak – je kon er gewoon een stukje in tikken en opslaan en klaar is Kees.

De problemen met de Tripodpagina – de ‘service’ was soms een paar weken achter elkaar eenvoudig uit de lucht – hadden er overigens toe geleid dat ik me steeds minder had gehouden aan het voornemen ‘minstens 300 columns per jaar’. Ook door andere omstandigheden schreef ik er in totaal maar ongeveer honderd in de jaren 2002 en 2003 samen.

Vanaf januari 2005 heb ik de 300 stuks per jaar gemakkelijk gehaald. Niet allemaal even goed natuurlijk en ze zijn van lieverlede ook steeds langer geworden, een moderne tabloidkrant zou er inmiddels geen weg meer mee weten. Met de totale productie zou ik gemakkelijk tien boeken van ieder 250 pagina’s kunnen vullen. Vreest niet: ik ga dat niet doen.

Ook het bezoek nam gestaag toe. In de eerste jaren gingen er soms weken voorbij zonder dat er iemand keek. Tegenwoordig zijn het ongeveer 100 mensen per dag die de moeite nemen dit weblog te openen. En sinds die twaalfde november 1999 hebben gemiddeld vijftig mensen per dag 72 pagina’s van de blog opgeslagen.

Ik ga gewoon nog een poosje door.

Ik sta trouwens nooit meer moedeloos voor het raam naar de neerdrenzende regen te kijken.

Gij zult niet demoniseren

Het gaat dus zo: Janssen beweert iets, maakt niet uit wat, vaak tenenkrommend of als belediging opvatbaar, en als je dan zegt ho ho, dat lijkt wel haatzaaien, racisme, antidemocratisch! Dan riposteert Janssen steevast: hee hee, jij demoniseert mij, als ik nu vermoord wordt, is het mede jouw schuld.’ En dan scheppen de volgelingen van Janssen moed en roepen niet alleen dat je hun Leider demoniseert, maar tevens dat ze wel even zullen komen om je een kopje kleiner te maken. En daarna roept Janssen: ‘Ik kan dat wel begrijpen, maar dat moeten mijn volgelingen niet doen.’

Domme keus van Weert Gilders trouwens, om Bram Moszkowicz als advocaat te nemen, want dat is voor het PVV-Telegraafpubliek lang niet die sympathieke advocaat die opkomt voor de beschaafde mensheid, zoals verpersoonlijkt door Weert Gilders, die jongen van Gaus en blue eyes Fleur Agema. Bram was, de laatste keer dat we hem op tv zagen, toch de pleitbezorger van de onderwereld? Maar goed, hij kan intussen van specialisme gewisseld hebben, daar wil ik me verder buiten houden.

Het werkwoord demoniseren is de panacee voor iedereen die geen baat heeft bij intelligente discussie en die de argumenten van zijn tegenstanders vooral wil zien als ‘ik doe aangifte tegen jou, want jij brengt mensen ertoe mij te vermoorden’, in plaats van er inhoudelijk op in te gaan.

De Nederlandse politiek heeft Weert ook die ruimte gegeven. Nog niemand heeft ooit aan hem gevraagd om eens concreet te onderbouwen dat Nederland ‘geïslamiseerd’ wordt – en hoe verhoudt zich die islamisering tot de verchristelijking, zijnde de meest funeste invloed die we in dit land hebben gehad, en al zeker twaalfhonderd jaar lang?

Demoniseren betekent ‘duivels voorstellen’. Daar zou ik bijvoorbeeld niks bijzonders mee kunnen bedoelen, want ik geloof niet dat duivels, demonen en, als we toch bezig zijn, engelen en goden bestaan. Ik moet dan ook concluderen dat het hele politieke denken van Weert feitelijk een intern godsdienstige discussie is, waar een normaal intelligent mens de schouders bij ophaalt.

Was het denken van de Nationaal-Socialistische Beweging ook intern godsdienstig? In Duitsland was het nationaalsocialisme wel degelijk een soort godsdienst, maar het zou toch moeilijk vallen om NSB-leider Mussert als een godheid te zien. Een vergelijking tussen de NSB en de PVV valt hoe dan ook mank uit, want Weert kan het woord ‘socialisme’ niet uitspreken, maar uitsluitend uitkótsen. Nationaal is hij wel, maar dat zijn er meer, zonder dat ze er een vlieg mee kwaad doen.

Je laadt overigens wel de verdenking op je dat je niet zuiver op de graat bent als jij niet alleen in je eentje de leider bent van een beweging, maar daarin tevens en exclusief jouw persoonlijke ideeën formuleert en ventileert.

En van Herman van Veen kunnen we zeggen: erg slim was die opmerking van je niet. Maar zijn opmerkingen deden mij wel denken: wij mogen toch zeker wel laten merken dat we iets hebben geleerd van de recente geschiedenis?

Wie daar allemaal te fijngevoelig voor is: vernietig je e-mail-account en doe de computer de deur uit. (Harde schijf wel even wissen.) Je zult eens zien wat een rust er neerdaalt over Nederland. Zeker als je ook de radio en de tv naast de pc langs de stoeprand zet.

Paranoïde mensenhaters gesignaleerd

Ook in de behandelkamers van medische en paramedische beroepsbeoefenaren is ’t het gesprek van de dag: vaccineren of niet. Een vaccinerend onderwerp, dus. Jullie kennen mijn standpunt: baat het niet – bijvoorbeeld doordat de griep zeer mild verloopt – dan schaadt het ook niet. Dat komt doordat ik eerder allergisch ben voor complottheorieën en andere bangmakerij dan voor de griepspuit. Dus erin jassen, die spuit. Ook al omdat je er niks van voelt, niet tijdens en niet erna.

Ik lag gisteren op de tafel voor de tweemaandelijkse opknapbeurt en de therapeute begon er meteen over: wat vind jij nou van de griepspuit?’ ‘Niks,’ zei ik, ‘gewoon halen.’ Zij leek me niet zo overtuigd als ik en ik haalde dus even mijn stukje van afgelopen zaterdag aan, met name waar het betrof de malloot die op internet had gevonden dat de inenting tegen de Mexicaanse griep een gigantisch complot was van de Wereldgezondheidsorganisatie om de gehele wereldbevolking ernstig en onomkeerbaar uit te moorden, door kwik en nog meer vergif aan de spuit toe te voegen.

Een wasechte paranoïde complottheorie, die gemakkelijk valt door te prikken; als je als overheid, samenspannend met de farmaceutische industrie, de medische maffia en vermoedelijk ook het militair-industrieel complex over de ruggen van de mensen veel geld wilt verdienen, moet je ze natuurlijk niet ziek of dood maken, want met name doden kunnen volgend jaar niet meer worden ingeënt en dat drukt de omzet alleen maar. Je mag met andere woorden verwachten dat ze hun stinkende best doen het aantal slachtoffers tot het uiterste te beperken.

Ja, in sommige vaccins zit een ingewikkelde chemische verbinding waaraan ook kwik te pas komt. Niet in alle, vermoedelijk is het griepvaccin dat in Nederland wordt toegepast van andere samenstelling. Maar één ding is zeker: door het vaak eten van vis krijg je aanzienlijk meer kwik binnen dan van dat griepspuitje.

Intussen had ik op die tafel weer zo liggen oreren, dat de therapeute vroeg: ‘Weet jij eigenlijk wat er precies in dat vaccin zit?’ Het enige zinnige antwoord dat ik kon bedenken was: ‘Waarom zouden we dat willen weten? Wat schieten we er mee op?’ De meeste mensen hebben al moeite met woorden van méér dan één lettergreep – als je dus zegt dat er in de griepspuit thiomersal zit, haken ze al af, al is dat een stof met één molecuul kwik (en ook natrium, zwavel etc). Je moet er de slimme vrager dan nog even bij vertellen dat stoffen in ingewikkelde chemische verbindingen heel andere eigenschappen krijgen, en dat je het minieme beetje kwik in de spuit na een dag alweer uitgepoept hebt. Dat bijvoorbeeld botox ook een zwaar vergif is maar sterk verdund met water een prachtig middel tegen verkrampte spieren. En dat is maar één voorbeeldje. Zelfs levensnoodzakelijke stoffen, zoals zuurstof, kunnen in bepaalde vorm dodelijk zijn.

Thiomersal gaat bederf van het vaccin tegen en werd sinds 1927 gebruikt; zelden is gehoord van enige spectaculaire ongewenste bijwerking. Toch wordt het in de meeste vaccins niet meer gebruikt omdat er intussen betere producten zijn. Maar dat vinden de liefhebbers van complotten natuurlijk een ongewenste ontwikkeling.

Intussen heb ik voor die informatie enige pagina’s op internet doorgeworsteld (kijk vooral op deze link) en moeten vaststellen dat er veel giftige stoffen, maar nog veel meer giftige mensen zijn, variërend van politieke tinnegieters tot regelrechte paranoïde mensenhaters.

Of ik de therapeute heb kunnen overtuigen, zal ik over twee maanden melden. Als we dan inmiddels geen andere wereldschokkende problemen aan de kop hebben, natuurlijk.

________

hhBest

Niet naakt de deur uit

Het geouwehoer omtrent de hoofddoek begint nu toch waarlijk potsierlijke vormen aan te nemen. Nu is er weer een vertegenwoordigster van Nederland naar de Verenigde Naties uitgezonden, ene mij onbekende Elsa van de Loo, en die Elsa draagt een hoofddoek. Persoonlijk vind ik het óók geen gezicht maar ik blijf er bij dat iedereen op zijn of haar kop moet zetten, hangen of leggen wat hem of haar goeddunkt. Keurig laat de publiciteit rond Elsa in het midden waaróm ze die hoofddoek van onmiskenbaar islamitische snit draagt, en dat is misschien toch ook weer een beetje gek.

Hoe dan ook: wie een hoed, pet, doek, keppeltje, honkbalpetje of hoge zije wil dragen, ook onder de douche of in bed: prima, als ik maar niet hoef. (Ik heb zelf afwisselend drie verschillende hoeden op, een wollen schaatsmuts, een bontmuts van wasbeer, een honkbalpetje, een zonnehoedje en een regenpetje.)

In de kritiek op vrouwen die hoofddoeken dragen, klinken vaak racistisch overkomende argumenten door. Bijvoorbeeld: ‘ze doen dat omdat ze daarmee willen demonstreren dat ze bezwaar hebben tegen de Nederlandse cultuur.’ Om te beginnen staat het iedereen vrij bezwaar te hebben tegen de Nederlandse cultuur, maar wat kwalijker is: degenen die dat beweren hebben niet aan de hoofddoekdraagsters gevraagd waarom ze dat doen. Hier is dus sprake van een ongefundeerd vooroordeel tegen een hele bevolkingsgroep: racistische discriminatie, dus.

Waar ik ook nog op wil wijzen is nog een ander aspect. Veel mensen hebben de neiging zich te gaan hechten aan een bepaald deel van hun uiterlijk. Heel veel vrouwen kunnen onmogelijk de straat op zonder oogschaduw en lippenstift. Heel veel jongens en mannen zie je nooit zonder dat honkbalpetje. Een gelovige jood kan niet zonder zijn keppeltje. En dat is geen nieuwigheid, dat is zo oud als de wereld. Kijk eens naar foto’s van grote bijeenkomsten in Londen of Parijs in de jaren dertig: allemaal mannen, en allemaal met een (bol)hoed. Je kon zien dat iemand een ‘arbeider’ was aan het feit dat hij een pet droeg. Kijk eens naar foto’s van de Watersnoodramp in 1953. Opvallend veel vrouwen met een kleurig hoofddoekje, onder wie koningin Juliana.

En het gaat verder: hele generaties Nederlandse vrouwen uit het recente verleden voelden zich naakt zonder corset met aangebouwde bustehouder. Vrouwen uit gebieden waar nog klederdracht wordt gedragen voelen zich bloot zonder hun oorijzers. Nog niet zo lang geleden kon een man de straat niet op zonder colbert en stropdas. Mannen die met vrienden gaan fietsen op zondag worden uitgelachen als ze niet zo’n belachelijk wielrennerspak aan hebben met reclame voor soms reeds lang verdwenen merken er op.

Waarom praat niemand daar over maar alleen over ‘islamitische’ hoofddoekjes?

Ik heb eerlijk gezegd mijn bange vermoedens.

__________

hhBest

De Muur als bijverdienste

De Muur, dat was een van de laatste gelegenheden om nog eens een ‘internationaal avontuur’ mee te maken. Je was maar zevenhonderd kilometer van huis maar je stond oog in oog met politie- en douanemensen die het slechtste met je voor hadden – ze gingen er vanuit dat jij van plan was direct achter de controlepost niet zozeer bommen te laten afgaan of mensen dood te schieten – dat deden ze zelf trouwens al geregeld – maar dat je van plan was met inwoners van hun stad en land gesprekken over verboden onderwerpen te voeren en, nog erger, die gesprekken ook te filmen of op te nemen op band.

En dus mocht je de videocamera wel meenemen, de hoofdstad van de Duitse Democratische Republiek in, maar niet het videobandje dat er in zat. Het viel me nog mee dat ze beloofden dat ik bij terugkeer het bandje zou terugkrijgen, en sterker nog: dat gebeurde ook.

Ik passeerde een keer of vier Checkpoint Charlie in de Berlijnse Friedrichsstrasse, met het meest gefilmde en gefotografeerde bord ter wereld: ‘U verlaat nu de Amerikaanse sector – Wi vijesjajetje iz Amerikanskawo sektora’ – langs het hokje met ongeïnteresseerde GI’s – voor hen was dit geen staatsgrens – en dan via smalle grauwe gangen met prikkeldraad, naar een wand met een luikje waar je je pas door moest duwen waarachter een onzichtbaar persoon het aannam. Het duurde lang voor je het terugkreeg. Je zat al die tijd in zak en as. Je moest door een kantoortje waar iemand zat die vroeg wat je bij je had en je wantrouwig bekeek. Je moest een handvol westmarken inleveren en dan mocht je de stad in.

Na het overvolle, lawaaiierige, schreeuwend kleurige West-Berlijn was je ineens in een andere wereld met kleine stinkende auto’s van plastic, veel vervallen en grauwe gebouwen, uitgestrekte ruïnes maar ook het gruwelijke parlementsgebouw met de gouden ramen, het prachtige archeologisch museum met Nefertete, de idiote wisseling van de wacht waar de elkaar aflossende soldaten van de Volksarmee echt gaten in het plaveisel hadden gestampt. En niet te vergeten de grote boekhandel annex platenzaak, waar je buiten moest wachten tot je werd binnengelaten: je mocht er niet winkelen zonder mandje en ze hadden maar twintig mandjes. Op de Alexanderplatz was een warenhuis waar niets van betekenis te koop was, in een restaurant daar kreeg je een soort koolsoep die vroeger alleen de gevangenen in de concentratiekampen kregen, het stonk er naar die soep en naar goedkope shag en het bestek boog dubbel bij de eerste aanraking.

’s Avonds moest je vóór tienen terug zijn en als het wat laat was geworden, liep je misschien wat slordig door de Friedrichsstrasse, waar een Japans hotel werd gebouwd en het trottoir dus heel smal was.

Ik liep een stukje door de goot en daar rekenden de Volkspolizisten op. Je kreeg een bekeuring wegens onvoorzichtig deelnemen aan het verkeer en dat kostte tien westmarken.

Had die jongen ook een zakcentje.

_________

hhBest

Taalles in den vreemde

‘Leer Spaans in Mexico’, las ik vanmorgen ergens op een affiche. Ongelukkig moment, natuurlijk, sinds deze week, voor je het weet ga je na de cursus bij een bezoek aan de Costa Brava naar de kloten. (Dat kan trouwens ook prima zonder cursus.) Ook zonder ingrijpen van onze inmiddels wel zeer goed doorvoede kroonprins is het óók een raar advies: het is zoiets als ‘Leer Nederlands in Zuid-Afrika’.

Gistermiddag de eerste prik tegen de Mexicaanse griep gehaald bij de huisarts. Ik voel me al een stuk beter. Over een week of twee de tweede prik, ik heb het gevoel dat ik dan maar eens nachtje ga doorzakken in een disco.

De avond tevoren had ik weer eens een staaltje gezien van het gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel waarmee de moderne journalistiek in toenemende mate vergiftigd wordt. In een van de actualiteitenprogramma’s werden twee mensen tegenover elkaar gezet: een arts, deskundige op het gebied van vaccinatie, en een meneer die eigenlijk niet veel om handen had en tegen vaccinatie was.

De arts zei dat al die onzin die de laatste weken werd gedebiteerd over de vaccinatie tegen de Mexicaanse griep maar eens afgelopen moest zijn; massale vaccinatie is gewoon nodig om een epidemie te voorkomen die het halve land platlegt.

Zijn tegenstander had sinds het uitbreken van de griep een beetje veel op internet gesurfd en was tot de ontdekking gekomen dat het vaccinatieprogramma een duivelse uitvinding was en een complot dat zich over de gehele wereld had verbreid. Hij vertelde er niet bij waarom die mensen dat complot hadden gesmeed, maar hij wist één ding zeker: hij had op internet gevonden dat er kwik en nog een heleboel andere zware metalen in het vaccin zaten en wie zich liet inenten wachtte een ellendige dood na een langdurig gedragen ziekbed, of woorden van vergelijkbare strekking.

Daar kon de arts niets tegen inbrengen.

Maar de betrokken journalisten hadden weer wat mensen bang gemaakt en dus gescoord.

Laatste affiche tijdens het winkelen: ‘Liever strand als regen’. Strand als regen? Wat heeft dat nou weer te betekenen? O wacht, de geleerde scribent bedoelde ‘Liever strand DAN regen’. Ook het taalonderwijs is niet meer wat geweest is.

Ik zou dus die leergierige trip naar Mexico maar even achterwege laten. Voor je het weet ben je zo stoned DAN een garnaal, heb je de Mexicaanse griep en ga je dus alsnog naar de kloten.

_______

hhBest

Links is nu eenmaal saai

Vooralsnog is Joop.nl vooral een showcase van wie zich zowel Bekende Nederlander als Links voelt. Niet links IS, want dat maakt een groot verschil. Trouwens, wie links is, dat valt ook nauwelijks te omschrijven, voor sommige figuren rond Verdonk en Wilders is zelfs Balkenende nogal links.

Ik houd die showcase scherp in de gaten, want aangezien het lidmaatschap blijkbaar vrij is, of misschien zelfs vooral open staat voor mensen die daartoe door Francisco van Jole worden uitgenodigd, loert er een enorm gevaar dat Francisco vooral luitjes uitnodigt die niet zozeer links als wel vriendjes van hem zijn. Concreet voorbeeld: wanneer Matthijs van Nieuwkerk als links idool wordt opgevoerd, dan ben ik weg bij Joop. Matthijs is immers vooral een ijdele egotripper die denkt dat het leven verloopt volgens de regels van het edele voetbalspel. En voetbal is, zoals bekend, extreem rechts.

Voornaamste bezwaar tegen Joop.nl is: het is een reactie op de vele extreemrechtse scheldsites op internet die absoluut niet bedoeld zijn om een serieuze discussie te starten, gericht op probleemoplossing. Tenzij je natuurlijk ‘tegen de muur zetten en afknallen’ ook een vorm van probleemoplossing vindt.

Joop.nl is een reactie, en dat is niet links. Links is: zelf een vindingrijk initiatief nemen en proberen daar een meerderheid voor te vinden zodat het ook kan worden uitgevoerd. Een saaie bedoening, waar intussen de rechtse schreeuwers alweer bovenop gedoken zijn – de reacties onder de artikelen op Joop.nl zijn er al bijna ongenietbaar door geworden.

Waar zou een linkse website eigenlijk over moeten gaan? Ik bedoel een website die niet uitdrukkelijk een tegengeluid wil geven tegen het gespuis van GeenStijl – vanaf september ook op uw tv! – maar die een denktank moet zijn voor een rechtvaardige en meedogende maatschappij zonder discriminatie en zonder overheersing.

Links, dat is denken aan een maatschappij die oplossingen zoekt voor de problemen van het milieu en daarvoor desnoods het autogebruik van de mensen aan banden wil leggen; die zorgt dat het onderwijs op hoog peil staat en voor iedereen en gratis toegankelijk; die maakt dat de essentiële middelen, zoals het bancair systeem, de huisvesting, de gezondheidszorg, de voedselvoorziening, het openbaar vervoer, gas, water en electriciteit in de veilige handen zijn van een verantwoordelijke overheid.

Wel allemaal heel saai, natuurlijk. De discussie gaat vervolgens alleen nog maar over de nuances, het tijdpad voor de invoering. En dat geeft dan de straatschreeuwers van GeenStijl (en anderen) weer de gelegenheid om te roepen dat die linkse elite de mensen alles wil afpakken.

De conclusie moet zijn dat rechts gaat over simpele slogans die het goed doen in snelle tv-programma’s en schreeuwende websites, en dat links beseft dat het leven nu eenmaal niet gebaseerd kan zijn op simpele feiten maar op nuancering, op studie, op soms moeizaam overleg. Dat draait dan weer uit op moeilijke boeken en een website als een politiek tijdschrift. Joop is helaas Gaap.

________

hhBest

Genetische manipulatie

Zo wat? Zou ik in goed Dunglish willen roepen bij het bericht dat het gewas de komkommer vijfduizend genen meer heeft dan de mens. Terwijl de mens maar honderdvijftig meer genen heeft dan een chimpansee, of zoiets. Hoe kan dat? Is de komkommer een superieur wezen, afkomstig van een andere planeet? Is het werkelijk waar dat je een steeds eenvoudiger vorm krijgt, naarmate je verder in de evolutie bent?

Nee natuurlijk. Een komkommer is een komkommer omdat het een komkommer is. Een groene vrucht des velds, die enorm met peper, zout, uien, olie en azijn moet worden opgetuigd om ergens naar te smaken, ja precies, naar peper, zout, uien en azijn. Hoe komen we eigenlijk aan dat stomme product? Speciaal uitgevonden voor anorectische meisjes? Die dan natuurlijk wel peper, zout, olie en azijn weglaten en vaak de komkommer zelf ook nog. (O nee, we zouden geen grappen maken over enge ziektes.)

Nee, die vijfduizend genen meer zijn geen teken van superioriteit, maar juist van krakkemikkigheid.

Met een beetje slimme genetische manipulatie moet het niet alleen mogelijk zijn de komkommer van zijn arrogante positie in de evolutie te verdrijven, maar ook om hem een beetje handzamer en smakelijker te maken. Beter geëvolueerd, dus.

Ik ben geen geneticus, natuurlijk, en gelukkig maar, voor de evolutie bedoel ik, maar ik schat dat de komkommer van de volgende maatregelen enige nederigheid zou kunnen leren.

Eerst manipuleren we die stomme schil er vanaf. Hoeveel mensen zich niet flink in de vingers gesneden bij het slachten van een komkommer? Alleen al van de gedachte aan een blote komkommer krijgt een normaal mens er duizend genen bij, schat ik.

Dat verkleint de kloof. En dan hebben we het nog niet over het grotere werk: het kost wat tijd en hoofdbrekens, maar die hele binnenste pijp van de komkommer, met al die pitjes en dat water, die halen we er ook uit. Omdat het hier de geslachtelijke voortplanting betreft moet dat een enorme daling van het aantal genen teweeg brengen. Je houdt dan een soort worst over van alleen maar komkommervruchtvlees, zo’n wezen moet toch goed rond kunnen komen met twee of drie genen? Dat zal hem leren.

Als we ook voor de toekomst de komkommers veilig willen stellen – waar moeten we anders onze peper, zout, uien, olie en azijn op kwijt? – moeten we er nog wel enkele met intacte set genen bewaren. Ik stel voor: in een ondergrondse koelkast met hangslot, sleutel weggooien.

Dan de chimpansees. Die kunnen ook wel met wat minder genen toe. Ze gapen als teken van medelijden, las ik in de krant. Hou eens op met die flauwekul. Gapen doe je van verveling, bijvoorbeeld bij verhalen over genetische manipulatie. Of bij het zien van een komkommer, natuurlijk.

________

hhBest

Een nieuwe Max Havelaar nodig

Toen we Indië nog hadden, toen was alles nog goed. Er waren prachtige hotels waar in de lobby altijd een fles oude genever en glaasjes klaar stonden, gratis te gebruiken door de gasten. Dat laatste is een geparafraseerd citaat van Gerard Reve, dus het kan zijn dat het niet waar is. Maar dat het koloniale systeem grote voordelen had voor zowel de kolonisators, ook wel kolonialen genaamd, als de gekoloniseerden, dat staat voor velen nog altijd als een paal boven water.

Het uitgangspunt is natuurlijk: eerst komen de belangen van de kolonialen aan bod. Op een andere manier konden de kolonialen niet aan nootmuskaat, koffie, thee of suiker komen dan door een land te bezetten waar die dingen wel wilden groeiden. Daar had je niet alleen goed klimaat en goeie grond, maar ook goedkoop personeel, dat zich voor van alles liet gebruiken – het eerste dat echt goed van de grond kwam was dan ook de teelt van halfbloeden.

Met name de halfbloeden waren trouwe aanhangers van de kolonialen. Ze lieten zich inlijven in het inlandse leger, ze spraken de taal van de bezetter, ze namen zijn gewoonten over en ze leerden alle plaatsen langs de spoorlijn van Hoogezand naar Sappemeer uit het hoofd, zonder te vermoeden wat daarmee bedoeld werd.

Uiteindelijk wilden de inlanders de bezetter en de halfbloeden weg hebben, want hoe goed de bedoelingen van de ‘Ethische politiek’ ook waren – de inlanders naar een hoger niveau tillen, een niveau dat vanzelfsprekend niet op hetzelfde peil kwam als dat van de kolonialen – de inlanders bedachten dat ze dat ook zelf wel konden, waarmee ze meteen van hun tweede- of derderangs positie af kwamen.

Mozambique, een groot land in het Zuidoosten van Afrika, heeft zich na een zeer bloedige strijd weten te ontworstelen aan de kolonisatie door Portugal. Maar zoals zo vaak hebben de nieuwe machthebbers ook hier heimwee naar de periode dat ze zomaar met blanken mochten omgaan en daar ook veel geld en alcohol aan overhielden. En dus doet de regering van Mozambique nu net of er niks gebeurd is, de afgelopen vijfhonderd jaar, en komt tot de conclusie dat het maar het beste is dat rijke blanken, die in de inlanders natuurlijk slechts goedkoop huispersoneel en willige bedgenoten zien, massaal hun vakantiehuizen in hun land komen bouwen.

Zodat de inlanders ook eens kunnen gaan proeven aan de verworvenheden van de westerse wereld. De regering in Maputo noemt dan wijselijk alleen ‘moderne faciliteiten en technologieën’. En wordt voor deze propaganda natuurlijk dik betaald. Moet ik nog uitleggen hoe doortrapt deze uitspraken zijn van de leiders in Maputo die brood zien in het heulen met de bezetter? Zitten de eenvoudige Mozambikanen echt te wachten op nóg meer mobiele telefoons? En televisie met Gordon er op?

Het wordt tijd dat er eens een nieuwe Multatuli opstaat die de Hoofden van Machangulo vraagt, wat zij vinden van de nieuwe kolonialen.

Het knipsel komt uit het Eindhovens Dagblad van vandaag

_________

hhBest

Wij blijven zitten met Balkie

Nog nauwelijks bijgekomen van DWDD van gisteravond. (Ik weet het, het is een verslaving.) Daarin verbeterde Alexander Pechtold het record: geen enkele van de zinnen die hij begon, kon hij afmaken, ondanks zijn geharde debatersroutine. Elke zin van de fractievoorzitter van D’66 werd na drie of vier woorden afgebroken door Matthijs van Nieuwkerk en/of Jan Mulder. Die wilden er namelijk ab-so-luut geen misverstand over laten bestaan dat Geert Wilders hun held is, een democraat in hart en nieren, een man naar hun hart – zij kunnen geen minuut meer wachten tot hun blonde godheid het roer in handen neemt en het linkse grachtengordelparlement voor onbepaalde tijd naar huis stuurt; en dit in rauwe tegenstelling tot het stuk links onderkruipsel als Pechtold die maar wil blijven praten. De tijd van praten is voorbij, Pechtold! Ineens kwam hij zielig over: die wilde zijn plannen op democratische wijze voorleggen aan het congres van zijn partij, broe-haha! Hoe naïef kun je wezen!

In DWDD is intussen JP Balkenende al benoemd tot gevolmachtigd president van de Verenigde Staten van Europa. (In Pauw& Witteman trouwens ook al.)

Terwijl iedereen weet dat het in Europa anders gaat. Niet Berlusconi, maar Balkenende is de clown van Europa, en zeker als hij echt goed zou zijn – en ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik twijfel daar al sinds jaar en dag aan – vooral dán wordt hij het natuurlijk niet.

Vandaar de Litouwse kandidaat goede kansen maakt, of anders een of andere katholieke fundamentalist van het eiland Lampedusa, die gelukkig geen woord Engels spreekt, althans niet verstaanbaar. En als dat te erg is hebben we natuurlijk altijd nog Herman van Rompuy. Watte? Ja, Herman van Rompuy, sla er de Belse kranten van vandaag maar op na.

Even bijpraten: Van Rompuy werd vorig jaar premier van België, nadat vrijwel iedereen die zijn verstand bij elkaar had die functie had geweigerd: wie steekt er zich nu in dat politieke wespennest bijgenaamd België? Alleen wie heel dom is. Ik heb van Rompuy nog nooit Engels horen spreken, maar ik neem aan dat ook dat onverstaanbaar en zelfs niet ondertitelbaar is, want dat lijkt me een eerste voorwaarde. Hij heeft ook nog eens een rare kop, maar dat geldt ook voor JP. Belangrijk punt: Van Rompuy is al in de zestig en dus Alzheimerkandidaat – allemaal punten die voor Duitsland, Italië, Frankrijk en Engeland conditio sine qua non zijn.

Wij hadden nog wel een veel betere kandidaat: Frans Bauer, die bij P&W mocht aanschuiven en daar een idee te berde bracht van een onwaarschijnlijke brillantie: betaal vrouwen gewoon minder, dan willen werkgevers ze wel een baantje verschaffen. Maar toch geen schijn van kans. Geen Ollanders! Riepen ze in Brussel in koor.

Intussen moeten wij verder sukkelen met Balkie, die in ieder geval één unieke eigenschap heeft: al voor het zevende achtereenvolgende jaar aangeschoten wild, maar komt toch altijd weer levend de Kerstdagen door.

________

hhBest

Een dag als Allerzielen

Theo van Gogh, dat was toch de broer van die schilder die al die rare zonnebloemen schilderde en met één oor door het leven moest? Nee, wacht, er was nog een Van Gogh, geloof ik, een filmregisseur, ik heb laatst nog een paar films van hem gezien, goeie pogingen tot Hollywood-epigonisme, meende ik te ontwaren en die is toen van de fiets gereden in Amsterdam.

Nee? Praat me bij dan. O, wacht ik weet het al: die filmregisseur is vermoord door een een of andere gek uit Marokko, ja die Van Gogh nam geen blad voor de mond, dan maak je natuurlijk vijanden. En die Marokkaan zit al weer vijf jaar op onze kosten in de bak en hij schijnt behoorlijk gezond te zijn, dus die blijft nog wel even. Hadden we toen Geert maar gehad, die had het wel geweten.

Welke Geert? Nee, niet Geert Mak, nee joh, Gradje uit Venlo, die met dat hoge haar, ja die, de man van weinig woorden, nee hij praat wel heel veel maar hij gebruikt de hele tijd dezelfde tien woorden, op zich wel knap, hoor: verschrikkelijk, demoniseren, elite, knettergek, baggeronderzoek, linkse onderzoeksmaffia, islamisering, pot, grachtengordel en gerukt.

Maar Geert is pas ontstáán na de moord op Van Gogh, toen in Nederland een klimaat ontstond waarin elke jurk met een baard werd aangezien voor een terrorist en er ruimte leek voor een partij die geen boodschap meer had aan het taboe op deportatie, concentratiekampen en discriminatie.

Driekwart van de reageerders op een opiniepeiling van de Volkskrant van heden zegt het eens te zijn met het rapport waarin staat dat de PVV extreem rechts is en een gevaar voor de staatsveiligheid, maar het ‘panel’ bestaat natuurlijk helemaal uit Volkskrantlezers, die, zoals bekend behoren tot de linkse onderzoeksmaffia, de elite van de grachtengordel die daar collectief van de pot gerukt ligt te wezen.

Van de pot is het maar een klein stapje naar het boek Genade van Tina Weemoed, dat in dezelfde elitaire kringen tot knettergekke reacties leidt. Ik heb het nog niet gelezen, ik moet het te mijnent nog langs de onderzoeksmaffia zien te krijgen, maar ik wil graag meedoen met het raden van de schrijver die schuil gaat achter het doorzichtige pseudoniem Tina Weemoed. Zo ongeveer iedereen die wel eens een paar van zijn of haar woorden in druk heeft zien verschijnen is al genoemd. Opvallend is dat Sylvia Witteman op haar weblog nogal nadrukkelijk Geerten Meijsing als auteur aanwijst, terwijl anderen weer vinden dat als Witteman het boek niet geschreven heeft, ze er dan wèl er in voorkomt.

Ik blijf er nog even bij dat Witteman, als ze het boek had geschreven, er rondborstig voor uit zou zijn gekomen, om de verkoop aan te wakkeren is haar naam de beste promotie, zou ik denken.

O shit, het is vandaag Allerzielen. Geen wonder dat het zo’n somber weer is. Vandaag alweer diverse karrenvrachten afgevallen blad de tuin uitgekruid. Over porno gesproken.

_________

hhBest

Ook Guusje is staatsgevaarlijk

Vertel eens iets nieuws: ‘De PVV van Geert Wilders is een extreem-rechtse partij die islamofobie en systeemhaat tegen de overheid mobiliseert. Daarmee ondermijnt zij de sociale cohesie en de democratie in het land’. Dat staat in een rapport dat in opdracht van de minister van Binnenlandse Zaken is opgesteld door drie geleerden die hun sporen hebben verdiend op het gebied van terreurduiding en -bestrijding. Onomwonden komt de Volkskrant, die het rapport gezien heeft, tot de conclusie dat Wilders en de PVV dus een gevaar vormen voor de staatsveiligheid.

Heldere taal en helemaal niks bijzonders voor wie met de ogen open en het geschiedenisboek bij de hand de strapatsen van de blonde god uit Venlo volgt. Diens programma – voor zover bekend, maar het is kennelijk zó erg dat hij het zelf niet helemaal durft te publiceren – vereist, om uitgevoerd te kunnen worden, niets meer of minder dan een staatsgreep, want hoe groot de PVV ook is, ze is nog altijd een minderheid, en het programma is dusdanig radicaal, in strijd met de Grondwet en zo nog het een en ander en dus langs democratische weg niet te realiseren, dat Wilders zelfs de steun van het CDA zal moeten ontberen. En dan blijft er maar één ding over, inderdaad.

Voor wat er dus moet gebeuren hebben wij in Nederland wetten en regels. De PVV zal moeten worden ontbonden en verboden en Wilders vervolgd wegens staatsondermijnende activiteit. Want bij hem vergeleken was Henk Janmaat een ietwat onsympathieke sul.

Als je dat constateert, en het Openbaar Ministerie kan er wat mee, wat is er dan voor bezwaar tegen handelend optreden?

Heel wat, blijkt nu. Minister Guusje Ter Horst wil het rapport zó niet publiceren, het moet worden afgezwakt. Zo niet, dan is kennelijk de democratie óók al in gevaar, want dan groeit de aanhang van Wilders die er natuurlijk handig gebruik van zal proberen te maken. En dan verlopen de eerstvolgende verkiezingen helemaal desastreus voor de Partij van de Arbeid.

Dat is het dus: we waren het misschien even vergeten, maar Nederlandse politici (buitenlandse ook) denken per definitie niet verder dan de volgende verkiezingen. Dat dat wel eens de laatste verkiezingen in een vrij land zouden kunnen zijn, dat gaat het voorstellingsvermogen van onze Guus ruimschoots te boven. En dus is de oplossing van het levensgrote en levensgevaarlijke probleem Wilders: schrijf een rapport dat Wilders tot democraat in hart en nieren verklaart, dan kan de rust weerkeren.

Denkt onze Guus. Gelukkig slinkt de aanhang van onze blonde vriend al een poosje omdat zelfs zijn eigen aanhang sommige uitspraken te bar begint te vinden. Maar staatsgevaarlijk blijft het. Als dat rapport niet rap gepubliceerd wordt en de consequenties getrokken, dat moeten we Guusje helaas ook als ‘staatsgevaarlijk’ kwalificeren.

__________

hhBest

Eén Coffea arabica nana!

‘Coffea arabica nana’, zo heetten de zaadjes die ik kreeg toegezonden van een in bijzondere zaden gespecialiseerde winkel in Groningen – dat ging ook zonder internet prima – het was in 1965. En nu kan ik zeggen dat koffiestruiken de levende wezens zijn buiten mijn familie waar ik al ruim 45 jaar zonder onderbreking een relatie mee heb.

Ik zaaide de koffieboontjes zorgzaam, het duurde eeuwen voor ze opkwamen. Toen werden ze langzaam opgekweekt, het bleven een hele tijd echte zielenpoten en er gingen er ook een heleboel dood. Daarna had ik toch een klein woud in de vensterbank van een stuk of vijftien dappere plantjes. Een deel ervan gaf ik weg; bij de nieuwe eigenaars hielden ze het nauwelijks een halfjaar uit.

Toen mijn eigen planten wat groter waren, zette ik ze met drieën of vieren bij elkaar, deed vervolgens twee van de drie potten over aan anderen, met opgemeld resultaat en hield er dus één over. Die verhuisde tien jaar later mee naar Den Haag en een jaar later naar het huis waar ik nu woon. Twee jaar later liet de plant, inmiddels twee meter hoog, spontaan alle blad vallen stierf een snelle dood.

Maar intussen was wel het wonder geschied, hij was gaan bloeien met mooie trosjes witte bloemen die naar Gardenia’s roken – geen wonder, koffie en Gardenia zijn leden van dezelfde Walstro-familie – die plaats maakten voor grote, gele, glimmende bessen. Elke bes bevatte twee koffiebonen, vandaar de vorm. Ik deed er twee dingen mee: ik zaaide er een heleboel, en de rest droogde ik, pelde ze en deed de bonen in een droge koekenpan op hoog vuur. Toen ik dacht dat ze voldoende geroosterd waren, deed ik ze in de koffiemolen. Het resultaat was een verrukkelijke kop koffie en één nacht waarin we stijf van de coffeïne met grote ogen in het duister starend in bed zaten: de bonen waren onvoldoende geroosterd.

Intussen had ik nieuwe plantjes die, zoals dat gebeurt met kleine plantjes grote plantjes werden, grotendeels uitgedeeld werden en ook weer tot twee meter hoogte groeiden, bloeiden, bessen droegen die weer gezaaid werden. Nee, koffie maakten we er niet meer van, maar een van deze derde-generatiestruiken – eigenlijk vier stuks in één pot – groeit nog altijd, nu al zeker achttien à twintig jaar. Als hij het plafond dreigt te doorbreken, snoei ik er een meter af, verplanten zou moeten maar waar haal ik een grotere pot vandaan. Hij krijgt af en toe wat mest en het geheim van een hoge leeftijd zit hem in een uitgekiend ritme met water geven: hij krijgt pas de volle twaalf liter als de blaadjes enigszins beginnen te hangen.

Mij bevangt thans een zekere weemoed: ik heb al nakomelingen van dit exemplaar gehad, die waren weliswaar prachtig maar ze bleken gevoelig voor volstrekt onuitroeibare wolluis – de inteelt was kennelijk te ver voortgeschreden.

Het enige exemplaar van de derde en laatste generatie staat er nog glorieus bij, hij heeft prachtige dikke stammen. Maar als hij ooit dood gaat, zal een einde komen aan een relatie die mijn leven in belangrijke mate heeft bepaald.

_______

hhBest

Een hele rare droom

Hele grote fietsen in felle primaire kleuren stonden in het donker op de speelplaats van een basisschool. Overal stonden dozen met van alles en nog wat er in. Daartussendoor schimmige mannen, een van hen droeg een hele grote G, uitgevoerd in wit piepschuim.

Ik droomde dus blijkbaar in het verlengde van de aflevering van De Jakhalzen in DWDD van gisteravond, waarin de kopers van de failliete boedel van The Entertainment Group van Marco Borsato hun spullen kwamen afhalen. Ik realiseerde me dat, terwijl ik rustig doorsliep, door de aanwezigheid van die letter G. Wie had de T en de E gekocht?

Op zich een droom waarvan je geen verslag hoeft te doen, ook al omdat hij inmiddels al zover vervaagd is dat ik nog maar een paar procent ervan voor mijn geestesoog zie. Ik bedoel: de hele affaire rond TEG heeft mij volslagen koud gelaten, het is geen onderwerp, denk je, dat je in je dromen nog eens emotioneel moet verwerken. Daar weet ik wel andere gebeurtenissen voor.

Het ging natuurlijk ook niet over Borsato, maar over een school, die failliet was, zeiden de schimmige figuren die tussen de enorme fietsen rondliepen. Fietsen waarvan ik dacht: dat is leuk voor die kinderen, fietsen die op maat voor hen gemaakt zijn. Het zag er ook een beetje uit als een zaal in het Biennalegebouw in Venetië, waar bezoekers van in dezelfde kleuren als de fietsen uitgevoerde hoepels een eigen wereld konden bouwen. Als u mij nog kunt volgen.

Een failliete school – daar ging het over in het nieuwsbulletin dat ik hoorde tijdens het wegzetten van de auto op het parkeerterrein van het natuurgebied, waar ik gisteren ging wandelen. De As Sadiqq school in Amsterdam.

Later kwam ik nog eens terug op de school, de fietsen waren nu weg – opgehaald door de kopers, neem ik aan – en ik ging het gebouw binnen, dat ook leeg was op enkele half in elkaar getrapte kartonnen dozen na met daarin mappen. Die dozen en die mappen had ik ook gezien, jawel, in het Journaal van 8 uur, de dozen zaten in een ijzeren koffer die de schrijver van de Gerard-revebiografie Nop Maas onder zijn schamele jongensbed vandaan haalde; in die koffer zaten kruisbeelden en Mariaplaatjes, de inhoud was dan ook afkomstig uit het treurige huishouden van Gerard Reve.

Wat moet ik hier allemaal mee?

Kom op, gewoon even de amateurpsycholoog annex droomuitlegger uithangen: op de een of andere manier was ik gisteren in een ontvankelijke stemming, ik zat alleen voor de tv en dacht ten zeerste aan van alles, dat zal het zijn geweest dat later in de nacht tot die gekke droom leidde.

Ik hoop nu dat ik er een beetje van af ben.

______

hhBest

Het ligt eraan wat je ‘een vriend’ vindt

Vrouwen in mijn omgeving hebben me wel eens gevraagd: ‘heb jij eigenlijk wel vrienden?’ Ze trokken daarbij een bezorgd gezicht: iemand zonder vrienden, dat moet wel een freak zijn. Ik heb wel eens kortweg ‘nee’, gezegd, omdat ‘ja’ te ongenuanceerd zou zijn, en ‘ja, maar dan vriendinnen’ ook niet helemaal klopt en bovendien tot ernstige problemen in de relatiesfeer zou kunnen leiden.

Dus ik zeg: ‘ligt er maar aan wat je verstaat onder ‘vrienden’.’ In zoverre ben ik abnormaal, dat ik geen vast clubje mannen heb, vrienden dus, met wie ik ga fietsen, naar het voetballen kijken of die ik een keer in de week in de kroeg tref waar we ons laten vollopen met bier. Nooit gehad ook.

Vrienden zoals vrouwen vriendinnen hebben, die heb ik dus niet, nooit gehad ook. Ik heb dat soms wel eens vervelend gevonden en zelfs abnormaal: dat ik betere gesprekken had met vrouwen met wie ik relaties had die je zou kunnen beschrijven als ‘vriendschappelijk’, zonder verdere bijbedoelingen. Na vele jaren bleek, dat die vrouwen allemaal eenzelfde afwijking hadden als ik: ze waren allemaal hypochonder. Het ging dus weliswaar om gevoelens, maar dan om gevoelens van lichamelijk onwelbevinden.

In de loop van de jaren leerde ik wat voor mij een aantrekkelijk alternatief was: een eenling zijn met bijzondere liefhebberijen waar niemand iets in ziet, maar waardoor je wel een zeker aanzien verwerft als een soort ‘grand old man’, een goeroe. Nadeel is natuurlijk dat je daarvoor oud moet zijn. En nog zou ik vreemd bekeken worden als tot mij liefhebberijen zou behoren: er alleen met de camper op uittrekken. Ik bekijk zelf dat soort mannen die ik op campings tref ook met een zekere smetvrees. Terwijl ik vrouwen die er alleen met tent of camper op uit trekken vooral stoer vind.

De aanleiding voor dit stukje is een column van Paulien Cornelisse in nrc.next van vandaag, waarin ze een interessant probleem aan de orde stelt: in grote steden is voor vrouwen ‘een vriendin’ inderdaad precies wat dat woord zegt, voor mannen is het overal ‘iemand die je naast je wettige partner hebt’. In wat zij noemt ‘de provincie’ is een vrouw die een andere vrouw haar vriendin noemt dus ‘lesbisch’, en een man met een vriend ‘homo’. Allemaal betekenissen die mij persoonlijk dus, zie boven, geen steek verder helpen.

De laatste jaren heb ik er toch nogal wat vrienden bij gekregen – vrienden in de Angelsaksische, dus ultra-oppervlakkige betekenis van het woord. Vrijwel dagelijks krijg ik van LinkedIn en op Webshots – en vroeger ook op Hyves en Facebook – verzoeken om ‘vrienden’ te worden met volslagen vreemden. Op Hyves en Facebook waren daar naar mijn smaak te veel Russische en Bulgaarse hoeren bij, dus daar ben ik weg.

Op LinkedIn, een serieus bedoeld zakelijk netwerk, komen de verzoeken relatief vaak van mensen die collega’s zijn en waren, mensen met wie ik vriendschappelijk omging of omga en zelfs familieleden, en ik heb me ook aangewend om op de vraag: ‘wil je vriend worden van die of die’ ‘ja’ te antwoorden – maar nogal eens alleen omdat ‘nee’ zo bot klinkt. En omdat ik besef dat dit de zure appel is en dat we er verder toch nooit van zullen horen en dat de consequenties me vermoedelijk niet nagedragen zullen worden – maar ik blijf het op de een of andere manier gênant vinden. (Soms zijn er mensen bij die ik ten onrechte lang niet gezien heb; daar heb ik dan een korte mailwisseling mee en dan vallen we weer terug in het pre-internettijdperk.)

Zelfs op chatsites als Messenger heb ik maar een beperkt aantal ‘contacten’, veel mensen in mijn kennissenkring (die heb ik dan weer wèl) vinden Messenger maar niks, en met slechts één van die ‘contacten’ heb ik geregeld ‘contact’.

Maar of ik hem een vriend vindt, of hij mij, dat laten we zorgvuldig in het midden.

Maar om de vraag van het begin te beantwoorden: Ik ben niet dus niet eenzaam, dat niet.

________

hhBest

Tas van een goed merk

In kringen van merksceptici is Louis Vuitton altijd een dankbaar mikpunt. Over het dessin van de tassen, koffers, portefeuilles en dergelijke kunnen we kort zijn: dat is een kwestie van smaak. Sterker uitgedrukt: het ziet er niet uit. Verder zijn de producten vaak onpraktisch, ze worden vooral gekocht door vrouwen van beroepsvoetballers en ander volk van het woonwagenkamp en iemand die door de vertrekhal schrijdt met een complete set tassen en koffers van het merk, onderweg naar de business class voor een non stop vlucht naar Buenos Aires, is minstens rijk geworden in de drugshandel. Al helemaal als het een man is. Je ziet ze trouwens weinig op airline-vluchten, want de meeste Vuittonkoffers reizen natuurlijk per privéjet.

Tot zover de dus niet al te malse kritiek.

Er is ook een positief puntje te vermelden: de producten van het Franse tassenmerk gaan tientallen jaren mee. De eerste vijftien jaar worden ze volgens de echte addicts alleen maar mooier, maar daarna treden er toch in toenemende mate mankementen op, zeker bij intensief gebruik. Eerst begeven de ritssluitingen het, daarna ook de schouderriemen en de bevestiging daarvan aan de tas.

Dat laatste was het geval met de meer dan twintig jaar oude werktas van Djamila. Je kunt hem dan natuurlijk weggooien en verder door het leven gaan met een plastic tas van de Aldi of de Lidl, maar in die ruim twintig jaar is er nóg iets gebeurd, buiten slijtage: je gaat je hechten aan zo’n tas.

En dus aanvaardden wij gisteren de reis naar Düsseldorf, 75 kilometer van hier, naar de dichtstbijzijnde vestiging van LV. (Als je binnen 75 kilometer van een LV-vestiging woont, dan hoor je bij de eerbiedwaardige Europese beschaving.)

We komen er niet zo vaak, de laatste keer werden we door de dames ontvangen met een glas champagne, ditmaal staan we droog, maar daar staat een strak in het pak zittende portier voor in de plaats met een olijk Kuifje-krulletje op het voorhoofd.

Een van de dames pakt de gehavende tas enigszins gegeneerd vast en gaat naar achteren om te vragen of ze dat nog doen, zo’n oud vod repareren. Ze brengt een pinnige mevrouw mee die zegt dat de tas naar Parijs moet worden gestuurd, en dat ze verwacht dat hij daar geweigerd zal worden. En het gaat hoe dan ook 200 euro kosten. Djamila maakt de nuchtere opmerking: voor 200 euro heb ik geen nieuwe, zo’n tas kost immers tegen de 1500 euro, maar dat valt in het luchtledige, in vestigingen van Louis Vuitton hebben ze niet eens een (zichtbare) kassa, over geld spreek je niet, dat hèb je.

‘Je bent gehècht aan die tas, moet je zeggen,’ fluister ik, en zie over haar schouder dat het Japanse stel aan de overkant met lege handen het pand verlaat – naar ik hoop omdat ze de uitgezochte tas toch te duur vonden. Wat een schande. Wat dóe je dan hier.

De opmerking waarin het woord ‘nostalgie’ voorkomt, valt in aanzienlijk betere aarde bij de dames, die ongetwijfeld per maand nauwelijks verdienen wat één zo’n tas kost.

Met opgeheven hoofd verlaten ook wij de winkel aan de Königsallee, in de verwachting dat de tas, keurig gerepareerd, over een week of zes door een ruiter te paard ten onzent zal worden afgeleverd.

_______

hhBest

Het is naar binnen geslagen

Een lichte teleurstelling maakte zich van mij meester toen ik van morgen om vier uur in het NOS Radiojournaal hoorde dat de Consumentenbond wil dat de minister radioreclame voor rusteloze benen en schimmeltenen verbiedt. Het zit zo: farmaceutische bedrijven mogen geen reclame maken voor geneesmiddelen. Nu schijnen er farmaceutische bedrijven te bestaan voor wie de genezing van echte ziekten toch al te hoog gegrepen is, en zich daarom richten op zelfbedachte aandoeningen. Ze maken radiospotjes die melding maken van die aandoening en roepen patiënten die de genoemde symptomen bij zichzelf waarnemen op zich te melden bij de huisarts, die dan weer het tegelijk met de ziekte geschapen geneesmiddel moet voorschrijven.

Volgens mij kun je daar niks op tegen hebben, alleen al omdat het geheel en al past in het concept dat ten grondslag ligt aan de moderne economie: je schept een behoefte en je biedt daarvoor de bevrediging aan. Als modern voorbeeld kun je de muziekindustrie noemen: popconcerten en iPods leiden tot gehoorbeschadiging, en daar heeft de medische wereld en het ´beter horen´complex dan weer een smakelijk belegde boterham aan.

De door de Consumentenbond bestreden reclame is eigenlijk nog mooier, want zij voorziet in een diepgevoelde bestaande behoefte van de mensheid. Je voelt een lichte kriebeling in de benen en in plaats van dat je er een beetje gegeneerd aan krabt als niemand kijkt, blijk je ineens een ziekte met een sjieke Engelse naam te hebben: restless legs! Je bent een oud kereltje of vrouwtje en je hebt rare voeten, blijk je ineens een als ‘schimmelnagel’ erkende aandoening te hebben. Vroeger had je de twee-, drie-, vijf- en zevendaagse koorts, mijnwormen, de brakwaterkoorts, het hartvuur en het astraal lichaam en daar kon je dan lange tijd mee vooruit als beroepspatiënt – en dat mag dus allemaal niet meer van de Consumentenbond.

En toch is het benoemen van vage klachten en symptomen tot één duidelijke ziekte een enorme behoefte van de mensheid. Niet alleen de restless legs maar ook andere nieuwe ziekten danken er hun ontstaan aan. Zo hadden we in de jaren tachtig van de vorige eeuw MBD, een minimale hersenbeschadiging als oorzaak van het rare-kindsymdroom; RSI staat op het punt bijgezet te worden in het archief waar MBD intussen al terecht was gekomen.

Gerard Reve vond ooit de ‘bloedkanker achter het hart’ uit, als ziekte die je iemand kon toewensen, ‘want dan heeft de dokter lang zoeken’, een soort voodoo-vervloeking dus. En nog geregeld kom ik mensen tegen die mij bedrukt meedelen dat opa heden is overleden, terwijl het aanvankelijk zo goed met hem leek te gaan in het ziekenhuis. ‘Maar vannacht is het naar binnen geslagen,’ ja en dan weet je al hoe laat het is.

Het is een uur of vier in de ochtend, en de Consumentenbond wil de restless legs van de radio, voor ze naar binnen slaan.

_____

hhBest

Mensen die je niet wilt ontmoeten

Vanmorgen, toen ik de laatste pagina’s van Thomas Rosenbooms nieuwe roman Zoete Mond begon te lezen, schoot het me opeens te binnen: de romanfiguren moesten ontleend zijn aan de Commedia dell’Arte.

Drie, nee vier figuren spelen de hoofdrollen in het verhaal: Jan de Loper, een vervelende en altijd potsierlijk uitgedoste kerel, die vol zouteloze grappen zit en teert op een verleden waarin hij met een paar indertijd als spectaculair ervaren wandeltochten de aandacht had getrokken; Rebert van Buyten, een zonderlinge en contactgestoorde dierenarts, die als hobby hardlopen heeft, daarbij altijd gehuld in hagelwitte kleding; en Laura Banda, later Macauly, een vrolijke en verleidelijke vrouw van een zeeman die veel van huis is en Jan de Loper en Van Buyten tegen elkaar uitspeelt – Harlekijn, de Witte Clown en Colombina uit de klassieke Commedia dell’Arte.

Maar er is nog een vierde figuur, de (historische) witte walvis die in 1966 de Rijn opzwom en ook terugging naar zee, en die een figuur is uit een ander mythisch verleden, Moby Dick, de witte dolfijn als symbool van eenzaamheid en verlangen. (Jan de Loper is ook een historische figuur, blijkt uit Rosenbooms verantwoording.)

Heb ik wat aan die vondst aangaande de Harlekijn, de Witte Clown en het vrolijke meisje Colombina? Van Buyten wordt door Jan de Loper vreselijk in de maling en vernederd in het bijzijn van Laura, maar voor hem is dat vooral aanleiding om een enorm schuldgevoel op te bouwen tegenover De Loper, dat hij uiteindelijk ook inlost. Ook dat is in de traditie van de Italiaanse Comedie een vrij klassiek verhaal.

Maar nodig heb je het niet om de beklemmende sfeer van het boek te ondergaan, de eenzame figuren van De Loper, de dierenarts, Laura, de Walvis. Op Laura na bij voorbaat verloren, vergeefse figuren, geteisterd door onbegrip en onverschilligheid van de buitenwereld, De Loper en de dierenarts verslaafd aan verdovende middelen en alcohol (en aan het verleden) de Walvis behaaglijk genietend van het giftige water van de Rijn.

Ook de kinderen met hun huisdieren uit het dorp Angelen zijn mythische figuren die het bezoek aan de dierenarts als een soort eredienst voltrekken, waarbij de dierenarts zelfs enkele malen een gestorven dier weer tot leven weet te wekken. De dierenarts is in Angelen komen wonen na het verongelukken van zijn vrouw, de rouw om haar heeft hij nooit van zich af kunnen zetten en als na zijn boetedoening bij Jan de Loper de kinderen met hun huisdieren ineens niet meer bestaan voor Van Buyten trekt hij zijn witte kleding aan, doet de foto van zijn overleden vrouw in zijn rugzak en begint te hard te lopen – het is het einde van het boek en het ziet er niet naar uit dat hij ooit nog tot stilstand zal komen..

De romanfiguren zijn uniek voor Rosenboom, zoals de figuren uit Gewassen Vlees – zijn meest beklemmende boek – en uit Publieke Werken. Zulke mensen bestaan echt, en Rosenboom beschrijft ze genadeloos, je zou ze niet willen ontmoeten, laat staan mededogen met ze krijgen.

Met name de beschrijving van de avonturen van Jan de Loper heeft soms de toon van een kinderachtig jongensboek – maar misschien was dat ook nog wel opzet. Hij is ook een wel heel erg kinderachtig, tevens licht studentikoos mannetje. Echt een mannetje, want hij is ook nog klein van stuk. Ook dat is geen toeval, denk ik.

Thomas Rosenboom, Zoete Mond, Uitg. Querido

________

hhBest

Een gezellig familieonderonsje

De Moreno’tjes wonen weer in de Jordaan, driehoog achter, aan de voet van die ouwe Wester. Daarmee is definitief een punt gezet achter het bij tijden tamelijk grappige stripverhaal ‘Gooische Vrouwen’, maar op een andere zender was iedereen nog springlevend en gelukkig en steenrijk, en konden ze onder luid gejuich de Gouden Televizierring in ontvangst nemen.

Uit handen van Matthijs van Nieuwkerk die er een megaversie van zijn sardonische grijns voor had opgezet, die nogal detoneerde bij zijn communiepakje. Matthijs had even tevoren iets moeten wegslikken omdat niet hij, maar Ruben Nicolai de mannelijke tv-persoonlijkheid (of zoiets) was geworden, maar ja, Matthijs had twee jaar geleden de ring al gekregen voor DWDD. Zo ging dus Linda de Mol mooi strijken met de Grote Prijs, haar neefje van De Mol verweesd achterlatend – voor zover ik kon zien was haar grote broer zelfs helemaal niet aanwezig.

Niettemin was het één grote familie zoals ze daar bij elkaar zaten en elkaar de prijzen toeschoven en overhandigden en elkaar er voor kusten en omhelsden – misschien schopte een enkeling stiekem nog deze of gene tegen het scheenbeen maar voor de rest was het koek en ei, natuurlijk, en heel veel champagne van een goed merk, neem ik ook al aan en wellicht werden de eerste afspraken alweer gemaakt voor wie volgend jaar nu eens aan wie de prijzen mocht uitreiken.

Als een dergelijk bedrijfspartijtje aanstaande is, zie je dat aan de programma’s op tv in de vooravond: Matthijs zit dan DWDD voor in zijn communiepakje, op de andere zender presideert Albert Verlinde RTL Boulevard in een Brabants-ouderwetsche smoking; die twee worden straks verwacht, aan de overkant, als het ware.

Chantal Janzen was niet helemaal bijgepraat, ze had althans een knalrode japon aan met veel ruimte voor haar decolleté, maar bij uitzondering word ik bij Chantal vooral gefascineerd door die ogen als van een Malagasisch nachtaapje, zelfs het uitdagend uit de split gestoken blote been kan me dan maar nauwelijks boeien.

Chantal wist dus niet (of juist wel) dat rouwzwart de standaard outfit van de avond zou zijn – letterlijk en zonder uitzondering de gehele zaal genodigden van de ringenronddeling kon, mits de nazit een beetje laat uitviel, zonder verkleden naar de begrafenis van deze of gene collega die het feest niet gehaald had.

Collega’s die hun collega’s een prijs geven (met een zogenaamde publieksverkiezing ertussen) met de bedoeling het volgend jaar andersom te doen… kwenie. In het Volkskrant Magazine werd vanmorgen Martin Simek, een soort interviewer, ook nog eens door een collega van de krant te kakken gezet. Op zich eigenlijk verfrissend, na het geplak en gekleef van gisteravond.

Kunnen we nu weer naar de wereld van de gewone mensen? Of een mooie natuurfilm, waarom krijgt zo’n productie nooit een ring?

________

hhBest

Soms is de politiek echt van de pot gerukt

Soms heb je de neiging te denken: verdomd, de Nederlandse politiek is absoluut de weg kwijt. De luchtverkeersweg. Let wel: ik vind dat de huidige politieke partijen en de daaruit voortgekomen regering weliswaar niet altijd even geweldig werkt, maar in het algemeen een voldoende verdient. Alleen al omdat er geen alternatief is, of beter: de aanstormende alternatieven zijn véél erger.

Maar vanmorgen hoor ik dan een bericht waarvan ik denk: heeft iemand in de politiek hier ook maar één seconde over nagedacht?

Uit het verslag van de dienst die de luchtverkeersleiding in Nederland verzorgt, blijkt dat niet alleen de bestuurders van die dienst meer verdienen dan de Balkenende-norm – het wordt zo geformuleerd dat je ze hoort denken: tja, het zijn nu eenmaal bestuurders – maar zelfs die verkeersleiders, het lagere personeel dus, heeft salarissen die tot vier ton gaan. Het ziet er naar uit dat een meerderheid van de Tweede Kamer dit niet pikt en dat ze allemaal terug moeten naar het hok onder Balkenende.

En daar sta ik dan verbijsterd van te kijken. Ik wil nog niet eens beginnen over de norm zelf, die zegt dat de minister-president de m/v is die het land regeert en dus de grootste verantwoordelijkheid draagt en dus ook het meeste moet verdienen, hoewel dat natuurlijk ook al een formidabele vorm van kokerzicht is: politici zouden tegen onkostenvergoeding moeten werken.

Maar als er nu één beroepsgroep is die een enorme rechtstreekse verantwoordelijkheid heeft voor het welzijn van misschien wel het leven van miljoenen mensen, dan is het wel die van de luchtverkeersleiders. Ik ken een paar van die mensen die stuk voor stuk van buitengewone kwaliteit zijn en een bijna onmenselijk zwaar beroep uitoefenen, waar bovendien maar weinigen voor geschikt zijn, waardoor de vraag het aanbod overtreft, een ideale situatie om deze minieme groep mensen zeer behoorlijk te betalen.

Maar in de Tweede Kamer schijnen ze te denken dat een luchtverkeersleider net zoiets is als een politieman uit de jaren vijftig, weet je wel, met zo’n klapbord op een kruispunt, en die waren tevreden met een opgeleukt minimumloon, dat toen trouwens niet eens bestond.

Over piloten van luchtvaartmaatschappijen hoor je ze nooit, in de Kamer. Toch is daar geen enkele bij die voor een salaris ter hoogte van 181.000 euro achter het stuur van een vliegtuig kruipt. ‘Ja, maar die hebben de verantwoordelijkheid voor een duur vliegtuig met 200 tot 500 mensen!’ Jaja, en dat vliegtuig komt nog geen meter van de grond zonder ingrijpen van een verkeersleider.

Maar luchtverkeersleiders zijn half en half ambtenaren, en daar heeft de Kamer echt wat over te zeggen, over de piloten niet.

Over kokerzicht gesproken.

_______

hhBest

Figuratieve kunst in Noord-Holland

Uiteindelijk gaat iemand die veel geld heeft of denkt te hebben de boel vervalsen. Neem nu Dirk en Baukje Scheringa-De Vries uit Opperdoes (of Wognum, ja Wognum) die al die rare moderne kunst maar niks vonden, en flinke bedragen ophaalden bij de eigen bank (dat was ‘dus’ eigen geld) om schilderijen te kopen van schilders die dingen maakten waaraan je kon zien wat het voorstelde. Thuis waren ze ooit begonnen met dat zigeunerjongetje met een traan op de wang en een groot schilderij met die twee engeltjes van Rafaël, maar toen hadden ze die bank nog niet en deed Dirk alleen nog maar de belastingaangifte van de buren, die meer hadden met zee- of heidelandschapjes.

Toen het gemakkelijk bleek geld op te nemen bij de eigen bank, kochten ze dingetjes van schilders die ook dingen maakten waaraan je kon zien wat het voorstelde, maar die wel veel duurder waren, zoals Carel Willink en Pyke Koch. De schilders zelf hadden ze nooit meer gezien, die waren al dood. Maar ze wisten wel van anderen die werk van deze kunstenaars, die nog wisten wat schilderen was, hadden gekocht, zoals een beroemde en beruchte Rotterdamse huisjesmelker en de eigenaar van een keten van goedkope textielwinkels.

Het was een originele manier van verzamelen: de Scheringaatjes werden niet geleid door een bepaalde artistieke smaak, want die hadden ze niet, maar ze gingen echt af op ‘kan ik begrijpen wat er te zien is.’

Het bedrog deed zijn intrede toen de Scheringaatjes een conservator aanstelden, die wist dat ze weliswaar de opdracht had figuratieve, of zoals de Dirkjes het zeiden ‘realistische’ kunst moest kopen, maar daar wel ineens artistieke maatstaven bij aanlegden, waardoor de collectie toch een andere wending kreeg. Ik bedoel, het lijkt mij sterk dat ze uit zichzelf het op zich wel felrealistische naakt van Julian Freud zouden hebben aangeschaft – je kijkt het al wat oudere model recht in den doos, als u mij deze formulering vergeeft. En eerlijk gezegd: ik zou het ongetwijfeld kostbare werk óók niet langer dan twee weken in de woonkamer willen hebben hangen. Maar de curator zei dat het mooi was, dus wat wil je dan?

Dan nog even de collectie japonnen van de ontwerpster Fong Leng. Je vraagt je af hoe die eigenlijk in de collectie van de Scheringaatjes past. Ja, een belangrijk deel is ooit betaald door Carel Willink voor zijn toenmalige vrouw Mathilde den Doelder. Maar is dat voldoende?

Nou ja, vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan; ergens op de site van het Scheringa Museum zie je een filmpje waarin de conservator met bijna hysterische blik de collectie aanprijst, Imca Marina ook mag uitpakken over Fong Leng en daarna Fong Leng zelf, die zichzelf bescheiden ‘de beste ontwerper’ noemt ‘die Nederland ooit zal hebben.’

Op het filmpje (ik kan het helaas zelf niet terug vinden) zie je tweemaal enkele seconden de eigenlijke creatieve geest achter de werken van Fong Leng, mijn broer Berry, in 1997 overleden. Maar die was veel te bescheiden om op de voorgrond te treden. En hij had ook geen eigen bank.

________

hhBest

Twee helden op sokken

‘Ik heb maar twee paar handen,’ hoorde ik Dirk Scheringa gisteren zeggen, en ik moet beamen: dat is inderdaad weinig, als je de omvang van zijn graaicultuur te Wognum, Noord-Holland eens even rustig in ogenschouw neemt.

Daarna vreesde ik meteen en vooral voor de stijl en spelling van het boek dat Dirk gaat schrijven.

Vorige week waren de bijzondere kwaliteiten van Dirks handen natuurlijk in het brandpunt van het nieuws, zoals het Nederlands journaille dat gezamenlijk en in vereniging gewoonlijk aan de vaderlandsche beerput weet te onttrekken. Waardoor twee belangrijke andere lichaamsdelen, te weten zijn voeten, enigszins onderbelicht zijn gebleven.

Ik zag die voeten maar heel even, ze staken nauwelijks onder een bureau uit. En ze waren gehuld in de lelijkste sokken die er bestaan: vervaardigd van grijs/wit gemêleerde wol, jawel, de geitenwollen sok. Weliswaar is ‘de geitenwollen sok’ inmiddels een compleet persoon geworden, meestal werkzaam in het sociaal werk, met baard, snor en voddige kledij. Maar deze sokken zaten toch echt als kledingstuk vermomd aan de voeten van Dirk Scheringa. Het ging allemaal zo snel dat ik dus nu niet zeker weet of Dirk ook de bijbehorende geitenwollen sandalen droeg, dus dat blijft bij een vermoeden. Dat zich ook uitstrekt tot zijn schoenmaat: die is óf een zielige maat 38, of een potsierlijke maat 49.

Maar veel goeds voorspellen die sokken dus niet, zo kunnen wij het samenvatten, noch voor de toekomst, noch voor het verleden. ‘Behaalde geitenwollen sokken uit het verleden bieden wel degelijk garantie voor een sombere toekomst.’ Vooral de toekomst van de mensen die er bij hun financieel beleid op af gingen dat Dirk hield van realistische schilderijen van wenende zigeunerjongetjes, en dus wel in orde moest zijn.

Dirks sokken hebben intussen zoveel stof tot nadenken gegeven, dat ik weinig ruimte meer heb voor een paar andere sokken, namelijk die van de Italiaanse rechter Raimundo Mesiano. Deze sokken zijn allerminst van geitenwol, sterker nog: het materiaal wordt in het bericht in de krant niet eens genoemd. Wel de kleur: turkoois. (Dat is, voor degenen die graag een beetje sjiek, ehm, chique spellen: turquoise, een kleur die we ook wel ‘zeegroen’ plegen te noemen.) Raimundo durft zich dus onafhankelijk op te stellen – haal maar eens turquoise sokken voor het alziend geestesoog – en dat is prima voor een rechter.

Raimundo is de rechter die geoordeeld heeft dat het bedrijf Fininvest, eigenaar: premier Silvio Berlusconi, wel degelijk betrokken was bij de omkoping van een rechter en dat het daarom driekwart miljard boete moet betalen. (Dirk stond te likkebaarden bij dat bedrag.) Van de sokken van Berlusconi weet ik niks, al veronderstel ik dat hij conservatieve donkerblauwe, donkergrijze of zwarte zijden sokken draagt met sokophouders, meteen ook leuke gadgets in bed met die lekkere jonge meiden van hem.

Silvio heeft ondanks dat alles toch nog tijd voor pittige uitspraken. Over Raimundo zei hij: ‘Wij zullen eens wat moois naar boven halen van deze rechter.’

Intussen heeft een kopstuk van de oppositie de mannen van Italië opgeroepen turquoise sokken te gaan dragen, als protest tegen Il Cavaliere en als steun voor Mesiano.

Zou ik wel willen, maar één ding weet ik zeker: in mijn enorme sokkenla bevinden zich geen sokken van die kleur.

Wel een paar geitenwollen, trouwens, voor echt koude dagen.

Ik begin maar eens met witte. Dat is een onafhankelijkheidssignaal tegenover de dames die daarvan schijnen te gruwen. En dat is dus nog maar het begin.

__________

hhBest

De prinsesjes op staatsbezoek

De prinsesjes zijn op bezoek. De prinsesjes zijn mijn kleindochters van 5 en 6 jaar. Waarom ze de prinsesjes heten, althans aan onze kant, dat ik weet niet meer, al ligt het voor de hand: ze worden aanbeden, ze krijgen alles dat ze willen hebben, ze wonen in Den Haag.

Het zijn twee totaal verschillende kinderen. Alleen al uiterlijk: de oudste is lang en dun, de jongste iets kleiner en stevig gebouwd, als haar ouders; beide zijn ze (nog) blond – ik heb het althans in onze familie gezien dat blond geboren kinderen op hun tiende ineens donker haar kregen. Maar voorlopig lopen ze er aanbiddelijk bij.

De oudste is terughoudend, voorzichtig, vaak bijna in zichzelf gekeerd. Het is dan ook een kleinkind van mij. Ze zit in de speeltuin stilletjes met zand te spelen. De jongste is veel argelozer, kijkt je recht in het gezicht, zegt wat ze denkt, rent verwoed achter de bal aan, probeert een heuse tackle op mij. De oudste hockeyt, de jongste wil voetballen, maar dat wordt misschien niet goedgekeurd door haar ouders die nu eenmaal moeten meedoen aan de Haagse ratrace.

Bij de keuze van het avondeten is tevoren al besloten dat we het eenvoudig houden: we halen bij Angelo in het dorp een stapel van diens onvolprezen pizza’s. Zonder maar naar de prijslijst te hoeven kijken weten de prinsesjes wat ze willen: de oudste neemt Quattro formaggi, de jongste salami. Dat de salami zelf onaangeroerd blijft, dat heeft een goede reden: Angelo mag dan een voortreffelijke pizza bakken – ik prefereer zijn onbelegde bodems, trouwens – om redenen die wel met de kosten te maken zullen hebben, gebruikt hij goedkope Hollandse metworst, en dat is natuurlijk geen combinatie.

Na het eten moet er nog op de bank even gesnuggled worden met een oom, terwijl Yvon Jaspers op de tv een paar boeren aan een vrouw helpt. (Ik kijk er nooit naar maar ik heb wel meteen gezien welke dames een boer in de wacht zullen slepen.) En daarna is het tijd om naar bed te gaan.

De oudste moet apart slapen omdat ze elke nacht de hele slaapkamer omploegt terwijl haar zusje vredig en stilletjes ’s morgen nog in dezelfde houding ligt waarin ze is gaan slapen.

’s Morgens ben ik ditmaal niet de eerste die op is. Ze zit een beetje verdrietig naar het zwarte tv-scherm te kijken: ze heeft de tv niet aan kunnen krijgen. Ja ja, het is ook een oudemensenapparaat met twee afstandsbedieningen.

En dan vandaag op nostalgietrip naar Maastricht, met als keiharde tophit: het Natuurhistorisch Museum. Hopelijk is daar nog iets te zien van de Mosasaurus. Want ze mogen dan uitverkoren prinsesjes zijn, dino’s gaan er bij álle kinderen in. Hoe verschillend hun karakters ook zijn.

_______

hhBest

De jaarlijkse griepspuit

Eén belangrijke vraag vergeten te stellen: was dit nu tevens de vaccinatie tegen de Mexicaanse griep? Het is oktober en dan worden we – de 60-plussers onder ons – uitgenodigd om op zaterdagmorgen voor het binnenhalen van de griepspuit ten kantore van de huisarts te verschijnen. Andere jaren stond de huisarts zelf dan vrolijk grinnikend in zijn wijdgeopende spreekkamer en stak bij iedereen een griepspuit in de bovenarm. Meestal stond er een rij grijze hoofden in de gang, en iedereen had wel een kwinkslag bij de hand bij deze onbekommerde activiteit op de plaats waar je meestal heen gaat als je je ergens zorgen over maakt.

Door de gezellige sfeer die er heerst word je natuurlijk enorm afgeleid en dus stelde ik de vraag niet en de dames die dit jaar de spuiten uitdeelden zeiden er zelf ook niks over. Dus ik weet het nog altijd niet.

In het dorp waar ik woon is al generaties lang een lid van de familie Snijders huisarts. We hebben er zelfs een tijdlang drie gehad: twee broers en de zoon van een van de twee. De zoon is nog altijd actief en is onze huisarts. Hans, voor zijn meer intieme patiënten.

Hoeveel kinderen Hans precies heeft, dat weet ik niet, deze week hoorde ik toevallig dat hij minstens twee dochters heeft die arts zijn en één in opleiding. Uit die drie komt geen nieuwe huisarts voort, vrees ik, want ze hebben zich alle drie in iets anders gespecialiseerd.

De drie dochters hadden van hun vader een leuk schnabbeltje gekregen: op die zaterdag in oktober de griepspuiten uitdelen, en daar was de toestand natuurlijk nog vrolijker door geworden. De oudere assistente die er al honderd jaar werkt liep rond met een doos bonbons, maar die bleken alleen voor degenen die werkten: de dochters en nog twee andere, jongere assistentes die bijvoorbeeld de administratie regelden.

En met die Mexicaanse griep, daar gaat het vast los mee lopen.

Als ik dat nog niet gedacht had, dan denk ik het nu, nu ik die drie dochters, allemaal met dezelfde glimlach als hun vader, aan het werk heb gezien.

_________

hhBest

Afscheid van DWDD

Het wordt langzamerhand tijd om eens afscheid te nemen van De Wereld Draait Door. Niet alleen omdat Matthijs van Nieuwkerk gisteravond volledig het gesprek met Pieter Lakeman van Hypotheekleed verpestte door hem stelselmatig na het tweede woord in de rede te vallen. Lakeman moest en zou het boetekleed aantrekken omdat hij een – naar bleek door Matthijs’ redactie bedachte – champagnefles had open getrokken toen DSB (bijna) failliet was, en omdat de mensen van de bank door zijn actie hun baan zouden kwijt raken. Volgens mij waren de jarenlange acties van Dirk Scheringa en zijn criminele VVD-vriendjes daar de oorzaak van, maar met dat soort subtiliteiten moet je bij Van Nieuwkerk niet aankomen.

Terzijde: het bankpersoneel bestaat voor een deel uit koffiedames, portiers, postjongens, maar vooral uit types die de foute producten van de bank moesten slijten. Aan wie? Aan dom volk, want wie een minuut keek naar het gezicht van Dirk Scheringa kon al weten dat hier iets niet kon kloppen. Dat de zaak vervolgens scheef loopt is vooral een gevolg van de goddeloze zelfoverschatting van dat stel; die zaak moest echt geliquideerd worden – als je in alle gevallen wilt zorgen dat de koffiedames hun baan behouden, dan blijft er aardig wat rotten in de maatschappij.

Maar ik had het over DWDD. Alleen al deze week wordt het programma zwaar geteisterd door het oeverloze gelul over voetballen. Gisteravond weer, met een meneer die om de een of andere reden junior is: Hans Kraay Junior. Het ging over een dikke Argentijn, cocaïneverslaafd, lijdend aan een zware hartkwaal; hij is ook nog trainer van het Argentijnse voetbalelftal en dat had eergisteren gewonnen van Uruquay. Hoei boei. Daar mag je rustig over praten, maar het vervelende is dat ik weet dat dit de aanloop vormt van een tsunami die ons de komende maanden te wachten staat: tienduizend voetbaltoernooien die allemaal stof tot praten opleveren voor mannetjes die werkelijk niet weten waar ze anders de stilte mee zouden moeten vullen en daarom bij Van Nieuwkerk mogen aanschuiven. Als ik alleen al denk aan regelrechte eikels (en dus voetbaldeskundigen) als Hugo Borst en Johan Derksen, gatverdamme.

De sidekick van Van Nieuwkerk van gisteren, Yvonne Jaspers, die later Lakeman er nog toe zou brengen met de vlakke hand op tafel te slaan (Lakeman had gelijk, zie boven) maakte tijdens dat gesprek met Junior een rake opmerking, en dat niet alleen omdat ik die zelfde opmerking eerder gisteren al tegen iemand maakte: ‘Waar hebben jullie het over? Het gaat over niks! Die voetbalanalyses zijn gewoon gemene roddel!’ (Parafrase van mij.) Hear hear, brulde ik tegen de televisie, die als gewoonlijk niks terug zei. Van Nieuwkerk en Kraay keken even vertederd naar Yvonne, maar gingen toen gauw weer over op hun vermoedens aangaande de drijfveren van de trainer van het Argentijnse elftal.

Kijk jij nog altijd DWDD? Eh, ja, moet ik beamen, terwijl het schaamrood me naar de kaken stijgt. Inderdaad, van alle verstandige mensen die ik ken, kijkt bijna niemand meer naar dat programma. Probleem is dat ik om die tijd al zo slaperig ben, dat van een boek lezen niks komt; zelfs een boeiende film zie ik daardoor maar half. En zelfs de creatieve mix van wat ik lees of zie met wat ik droom gaat na een tijdje de keel uithangen.

Ja, het is tegenwoordig moeilijk de lange winteravonden enigszins zinvol door te komen. Nee, dank u, ik heb geen hulp nodig, ik zou het wel weten – maar daar staan, zei Alphonse de Ridder, wetten in de weg en praktische bezwaren.

Misschien kunnen we in plaats daarvan een kaartje leggen. Of zo.

_______

hhBest

De teloorgang van baard en snor

Over de aow-leeftijd had ik vandaag willen beginnen, maar ik ben die leeftijd natuurlijk al lang gepasseerd – dezer dagen begint het zevende jaar dat ik van Drees trek – en we kunnen het kort samenvatten: hier maakt de politiek zich weer eens enorm dik over iets dat geen mens begrijpt of zelfs maar aangaat, omdat nog altijd maar heel weinig mensen echt tot hun vijfenzestigste doorwerken, laat staan tot hun zevenenzestigste. En aan nóg meer demente bejaarden op kantoor, daar heeft niemand behoefte aan. Dacht ik

Ander onderwerp: baard en snor.

De oplettende lezerd zal hebben gezien dat mijn gelaat intussen treffende gelijkenis vertoond met dat van Jorien van den Herik toen die nog niet helemaal kaal was. Inderdaad, mijn pogingen tot het kweken van een Es ist erreicht-snor zijn gesneuveld op de bezwaren van menigeen en met name van de dames (met uitzonderingen, trouwens). En als altijd happy to oblige nam ik het mes ter hand en een minuut later had ik een kale bovenlip die in de spiegel liet zien, wat een ontevreden kop ik eigenlijk heb, dat komt door die naar beneden getrokken mondhoeken.

Nou ja, als jullie het leuk vinden, ik vind het dubbel leuk. Ik heb het kostbaarste al geoogst: je lijkt nou nog jonger! Als je eenenzeventigste verjaardag voor de deur staat, dan wil je dat natuurlijk dagelijks diverse keren horen.

Toen ik zeventien jaar was, liet ik voor het eerst de baard staan. Uit pure noodzaak: elke scheerbeurt draaide uit op een bloedbad, wegens tedere huid. Ik moest me nat scheren want droogscheren met zo’n Philips éénkoppertje, dat werkte al helemaal niet. Bovendien had ik toen al last van de five o’clock shadow. Die eerste baard was trouwens een ringbaard, en dat is de vloek van de baarddrager: je hebt een baard en je moet je tóch scheren.

Daarna heb ik het een paar jaar zonder geprobeerd, maar vanaf mijn zevenentwintigste tot mijn zevenenzestigste – ik rond af, dan is het namelijk precies veertig jaar – liet ik de gezichtsbeharing gewoon groeien en er zijn tijden geweest dat mijn hoofd bijna geheel verdween in een woeste bos schouderlang hoofdhaar en nog langere baard en snor. Het waren de jaren zeventig van de vorige eeuw, en toen moest dat. Ik droeg er een totaal versleten spijkervestje bij, een zwart T-shirt, een spijkerbroek met een horlogeketting en van die suède halfhoge booties. Ja, dan kon je een potje breken, bij de dames. In mijn zwembroek zag ik er uit als de vleesgeworden Jeti, want de roetzwarte beharing ging ononderbroken door tot op mijn enkels; ook dat werd prachtig gevonden.

Roetzwart, dat is het geheime woord waar het hier om gaat. Want nog vóór mijn veertigste vertoonden zich de eerste grijze haren die ik zorgvuldig uittrok. En toen de grijze haren de macht overnamen gaf ik me gewonnen en werd ik grauwer en grijzer. Ik knipte de baard kort zodat het leek of ik me een of twee weken niet geschoren had, het haar ging er ook af, net op tijd om mijn vader te tonen dat ik zijn jarenlang gegeven advies had opgevolgd (‘vai tal barbèr’) en daarna heb ik een tijdje keurig een scheiding opzij gehad. Eind jaren tachtig nam ik het kloeke besluit de ingezette kaling van het hoofd vóór te zijn en liet ik mijn kop kaalscheren. Toen dat mode werd en bovendien gecombineerd met oorringen en tatoeages, toen moest ik daar weer van afzien. De baard was intussen gewoon gebleven.

Tot ik wat al te vaak foto’s van mezelf zag, of mijn gezicht in de spiegel en dacht: wat staat dáár voor een tuinkabouter? Met die inmiddels geheel witte baard, natuurlijk. Toen was het besluit gauw genomen. Maar nog altijd ben ik niet gewend aan dagelijks scheren en van een normale after shave ga ik ter plaatse dood.

Nou ja, en toen ging afgelopen week de snor ook, die ordinair werd gevonden, met name toen ik de punten ging opdraaien. (Ik vond het wel een lekker gebaar, eerlijk gezegd.) Ik zag ook dat ook dat type snor nog hoogstens met een bedenkelijk gezicht gedoogd werd. Dus weg ermee.

Volgend onderwerp: kom ik nog langs de grenscontroles?

_______

hhBest

Bruce Willis en de meteoor

Een meteoor, ja, daar kunnen wij nog eens lekker van griezelen, hij kwam ook op de juiste tijd, als een soort apotheose van het ineenstorten van die prachtige amateur-oplichtersbank in Wognum, Noord-Holland. De ooggetuigenverslagen waren dusdanig warrig dat het leek of er wel tien meteoren waren ingeslagen – ieder zijn eigen meteoor – en dat het einde der tijden weliswaar nog niet aangebroken was, maar wel ineens veel dichterbij gekomen. Sommigen zagen er drie, anderen zagen hem blauw, weer anderen met een lange oranjerode staart en weer anderen hoorden een knal. Nou moet ik zeggen: ik heb gisteravond ook een doffe bonk gehoord, ik heb nog uit het raam gekeken maar of dat ten tijde van die meteoor was, al sla je me dood.

Later op de avond bleek dat de meteoor een stuntje was van Veronica om de aandacht te vestigen op de hoofdfilm: Armageddon. En omdat er jongelui in huis waren keken we daar een poosje naar. Toen ik de kamer binnenkwam zag ik dat hij al even bezig was, maar toen ik Bruce Willis ontwaarde, wist ik al waar we naar toe gingen: naar het heelal.

Ik heb een tijdje in stille verbijstering naar die draak zitten kijken. Even samenvatten: een enorme kosmische kei is onderweg naar de aarde en zal haar vermoedelijk geheel en al verwoesten. Op zich niet onwaarschijnlijk, maar de uitwerking kwam enigszins opmerkelijk over. Gelukkig zijn de Amerikanen, als zo vaak, bereid en in staat de wereld te redden en daarom stijgt Bruce Willis en nog een zootje volk op met twee spaceshuttles (die er onderweg gelukkig een beetje fantasierijker uit gaan zien) ten einde met een paar raak geplaatste atoombommen die kei te vernietigen.

Gelukkig is de kei al zo dichtbij dat Bruce en zijn maten er al enkele minuten na de start op kunnen landen, maar wat heet landen: de steen zit vol met stekels, waarvan er een heleboel los rondvliegen!

Na de landing waarbij de space shuttles zo te zien nogal wat schade oplopen, blijkt de steen over een atmosfeer te beschikken (anders kunnen die branden natuurlijk niet uitbreken) en over normale aarde-zwaartekracht, anders kan Bruce niet rondlopen. Daarbij merken ze er niets van dat de steen een aanzienlijke snelheid moet hebben, en snel handelen geboden is: in dat tempo ben je in een paar minuten op de plaats van bestemming, te weten de Taj Mahal, het Rode Plein of het Pentagon, en die komen er dan niet onbeschadigd vanaf.

Toch blijkt er nog tijd om elkaar eens diep in de ogen te schouwen en om af te rekenen met een in een ruimtestation gevonden dronken en krankzinnige Rus. Toen het lawaai en verwarring me te bar werden ben ik maar weer de berichten over de meteoor gaan lezen, die inmiddels ook Armageddon-omvang hadden aangenomen.

Het wachten is nu op de bevestiging van het gerucht dat de in China neergestorte heteluchtballon getroffen is door de meteoor die vermoedelijk werd afgeschoten door de oppositie in de Tweede Kamer, om te vieren dat Weert Gilders nu wel naar Engeland kan, good riddance, zou ik zeggen. En dat er burgerslachtoffers bij vielen, tja. Wat denk je op dit punt van Afghanistan? Daar kan China nog wat van leren. (Ik hoop nu eigenlijk dat Armageddon iets beter is afgelopen dan de oorlog in Afghanistan. Maar dat zal wel. We kunnen Bruce Willis niet missen.)

________

De foto is geleend van GeenStijl

_______

hhBest

Kermis op de televisie

Onwillekeurig denk ik wel eens: de Nederlandse televisie van hedentendage, die zou mijn in 1990 overleden oude moeder eens moeten zien. Gelukkig had ze een groot gevoel voor humor, want anders zag ik het somber in.

Nemen wij ruim het afgelopen lange weekend eens voor ons.

Minimaal viermaal zien wij een man, al of niet in gezelschap van zijn echtgenote, op de buis plaatsnemen. Hij heeft de eerste, niettemin opvallende verschijnselen van elefantiasis, en aan zijn ogen te zien was minstens een van zijn voorvaderen een varken: de beroemde voetbaltrainer Louis van Gaal. Hij heeft een boek geschreven, nee: twee boeken geschreven, nee, Rob Heukels heeft die boeken voor hem geschreven, en ze gaan, aldus de beroemde voetbaltrainer, vooral over het feit dat hij zichzelf charismatisch vindt. En natuurlijk dat hij de enige mens op aarde is die bij leven een autobiografie heeft geschreven. Hij is van mening dat wij daarover zeer verheugd mogen zijn.

Dan hebben we een Haagse dichter, die luistert naar de naam Bart Chabot. Tijdens een talkshow, die maar net bekomen is van het bezoek van charismaticus Louis van Gaal, doet hij op tafel voor hoe hij, met zijn blote handen, een mal maakt van zijn eigen primaire geslachtsdeel in staat van opwinding, en intussen ook nog met één hand in de warme chocolade roert waarvan hij later in die mal een natuurgetrouw afgietsel zal scheppen, voorstellende, jawel, zijn geërigeerde mannelijk deel. Wij mogen blij zijn dat Chabot bij dat alles zijn broek aan houdt.

Achter hem zitten reeds popelend klaar een van de vele knuffelhomo’s die Nederland rijk is, degene die luistert naar de koosnaam Geer, en een van de vele gesjeesde knuffelcorpsballen die Nederland rijk is, Beau van Erven Dorens, bijgenaamd Beau. Zij zijn uitgenodigd wegens hun enorme succes met een tv-spel, waarbij het de bedoeling is dat mensen door een piepschuimen wand kruipen via een vooraf daarin uitgesneden patroon. Eigenlijk is het de bedoeling dat ze in het water vallen omdat zij het gat niet op de juiste wijze benaderen, en dat doen de meeste dan ook. Lachen, gieren, brullen voor 1.9 miljoen mensen. Hoe simpel kan televisie zijn, het is alleen zonde van het water.

Nog twee.

Over Paul de Leeuw kunnen we kort zijn. Hij is intussen zó vet, dat zijn kop zowel lijkt op die van dictator Benito Mussolini als op die van zeer betreurde sovjetpartijsecretaris Nikita Chroesjtsjov.

En dan natuurlijk de colporteur in frauduleuze verzekeringen, Dirk Scheringa. Overal verstand van, zelfs van kunst. Zijn acht miljard heeft hij opgehaald door het huis-aan-huis in het Noord-Hollandse plaatsje Wognum verkopen van koopsompolissen, waarbij de koopsom onomkeerbaar in de bodemloze put van Dirk verdwijnt. Hij heeft exact het bijbehorende gezicht: hij zou die acht miljard ook hebben kunnen verdienen door voor de deur van een kerk na de Hoogmis de hand op te houden. Het gezicht van een man die niet genoeg en onvoldoende gevarieerd te eten krijgt en bovendien veel te weinig in de zon komt – die schijnt dan ook nooit in Wognum. (Herhaal die plaatsnaam enkele malen.)

Mijn moeder keek naar Dallas, geloof ik. Kunnen we een JR regelen, ter completering van de bonte middeleeuwse kermis die de Nederlands tv is geworden?

__________

hhBest