SanteLOGie

Het meisje met het pakketje

Dit wordt een lofzang op Angelique. Tenminste, ik denk dat ze Angelique heet, de knappe jonge vrouw die altijd aan het eind van haar dienst bij TNT Post bij ons aanbelt om weer eens iets af te leveren dat we in een internetwinkel hebben besteld. Als ik een eindje terugdenk gaat het enigszins beschamend lijken, ze bracht al een complete set tuinmeubels, een flatscreen-tv, desktop- en laptopcomputers, eindeloze pakken boeken, cd‘s en dvd‘s, en natuurlijk wijn, wijn en nog eens wijn uit allerlei windstreken. En dan vergeet ik vast nog het een en ander.

Ook andere bezorgers komen wel aan de deur, maar dat zijn altijd ándere. De meest indrukwekkende is de man die met de enorme bus van DPD helemaal uit München is gekomen (er staat althans een M op zijn kenteken) het minst de mevrouw die heel af en toe iets brengt en dat opvist uit de kofferbak van haar zeer overjarige personenauto van een reeds lang verdwenen Japans merk.

Maar twee zijn er constant: de oudere man met de witte oordopjes en altijd een stompje sigaar tussen de tanden die de rol van buurtpostbode speelt (de brieven ruiken een beetje naar het sigaartje) en dan dus Angelique.

Het is al zo ver dat Angelique zwaait van achter het stuur van haar busje, waarmee ze de hele dag haastig door het dorp stormt: ha, een vaste klant!

De lofzang betreft niet zozeer de punctualiteit waarmee Angelique (we noemen haar stiekem onder elkaar wel eens Angie) want ze brengt onze bestelling vrijwel altijd aan het einde van haar ronde ─ daarna gaat ze naar huis, heeft ze wel eens desgevraagd bevestigd. In de Sinterklaas- en Kersttijd wordt het soms een latertje voor haar, ze heeft al eens om negen uur ‘s avonds aangebeld, maar vindt dan toch altijd een willig oor onzerzijds. Ik hoop intussen dat ze dubbel betaald wordt voor al die overuren.

Waar de lofzang vooral over moet gaan is de eeuwig opgewekte stemming waarin Angelique verkeert, niet dat norsige humeur dat we vroeger zo vreesden van vrachtrijders uit Schiermonnikoog die kritisch stonden tegenover het helemaal in de onderste rand van Zuid-Limburg bezorgen van een pakje ter grootte van een tennisbal, of een halfvolwassen palmboom in pot.

Nee, altijd een blije glimlach, alsof ze het pakje geheel vrijwillig uit eigen zak bekostigt omdat ze ons zo aardig vindt. Pakje niet goed? Angelique neemt het welgemoed weer mee, ik weet zeker dat ze het tot morgen zo lang onder haar bedje legt.

En altijd heeft ze een vriendelijk woord aangaande haar opvatting op welke wijze het al aangebroken weekend het beste voor ons zou kunnen verlopen.

Wij roepen haar dan na (want ze heeft, als gezegd, altijd haast) dat wij haar exact hetzelfde wensen en rennen dan weer naar de computer om weer iets te bestellen, natuurlijk.

________

hhBest

Willem, hup, naar de Falkland Eilanden

Voor ons, republikeinen, heugelijk nieuws: Willem Alexander (voor de echte republikein: W.A. van Amsberg) gaat zijn paradijs ergens anders zoeken. Dat is hotemetoots voor: ik vertrek, ik neem vrouw en kinderen mee, ik ga ergens anders een nieuw bestaan opbouwen. Opgeruimd staat netjes, zou ik zeggen en neem meteen je moeder en de rest van de koninklijke familie mee. Nieuw-Zeeland is misschien een interessante bestemming, naar verluidt kun je met name op het Zuidereiland geheel onbespied een anoniem leven leiden als schapenboer. Of, nog beter: de Falkland Eilanden, Las Malvinas voor Máxima – hoe mooi zou het zijn als de Nederlandse koninklijke familie na haar collectieve abdicatie en passant de nog altijd tussen Engeland en Argentinië sluimerende vete oploste.

Maar ik ben bang dat de toekomstige Willem IV dat niet bedoelt. Niettemin moet hij aan zijn woord gehouden worden: of je paradijs ligt gewoon in Huis ten Bosch, of je treedt af en dan zoek je je paradijs maar ergens anders en nooit meer terug komen. Dat heeft voor hem grote voordelen: hij kan daar dan ongestoord in zijn eigen natuurlijke habitat wonen, omringd door louche bankiers en vastgoedhandelaren en de rest van zijn ultrarechtse patsersvrienden. Ik denk dat de Republiek der Nederlanden hem dan ook nog gewoon zijn ‘eigen’ geld kan laten houden, en desnoods het recht op aow en dan weg.

Meneer Van Amsberg heeft met deze hele affaire bewezen absoluut niets te begrijpen van wat de gemiddelde Nederlander van de koning verwacht. Hij heeft zich oneindig ver verwijderd van het ideaal van het Nederlandse volk: zijn grootmoeder kogelin Juul. Dat was natuurlijk ook een zweefhoofd met uitsluitend foute vrienden en zelfs een zeer foute echtgenoot, maar ze had zelf wel iets schattigs. Heel jammer dat zij de stap, waar ze zo dicht bij is geweest, namelijk de abdicatie in het begin van de jaren vijftig van de vorige eeuw, uiteindelijk niet gedurfd heeft. Maar verder geen sentimentaliteit daarover. ‘Wie ben ik dat ik dit doen mag’, zei ze in 1948, en het juiste antwoord was geweest: ‘Dan doe je het toch niet schat, even goeie vrienden.’

Wat mij in ieder geval definitief tegen Lex en zelfs Max inneemt, is dat WA in zijn brief aan Balkie weer eens de pers de schuld geeft. Nee, hij is geen neokoloniaal die de plaatselijke negers, indien ze zich goed gedragen, wel als huispersoneel wil aanstellen. Hij is er alleen maar verbolgen over dat de Nederlandse pers inmiddels afgeleerd heeft uitsluitend als een goede djongos met de pajong te wapperen.

Waarmee natuurlijk niet gezegd wil zijn dat de media erg elegant te werk zijn gegaan. Rest nog de vraag: moeten de media elegant eigenlijk wel te werk gaan en zo ja, in hoeverre?

__________

hhBest

Nationale Handschuddag

Het is vandaag Handschuddag. Waarom ook niet, net de Dag van de Cateringmedewerker achter de rug en gehoopt dat die de handen had gewassen; bovendien is het ook Handwasdag, weten jullie nog, dat van die Mexicaanse varkensgriep? Al lang geen Mexicaans varken meer gezien, trouwens.

Handschuddag is het dus, een oude traditie die precies drie jaar teruggaat, toen we nog in angst en beven leefden voor Rita Verdonk. Toen was er een imam in Tilburg die bang was dat Rita haar handen niet had gewassen, en dus weigerde die vast te pakken. (Het kan ook zijn dat hij dacht: ja, daar krijg ik dan spontaan een stijve pik van en dat is geen gezicht, voor die mevrouw. Kan ook, natuurlijk. Hoewel, Rita Verdonk?)

Hoe dan ook, over een en ander schreef ik op 10 november 2006 het volgende:

‘Het is in Nederland, hoor ik de laatste dagen weer roepen, de gewoonte dat je elkaar een hand geeft als je elkaar tegenkomt of afscheid neemt.

Dat is nou typisch zo’n burgerijstandpunt waar hele volksstammen, ook als ze niet uit Anatolië of het Rifgebergte komen maar gewoon uit het Wittevrouwenveld in Maastricht, het Waterkwartier in Nijmegen en het Schaesbergerveld in Heerlen, vreemd tegenover staan.

Ik ben zelf opgegroeid in zo’n buurt, waar de mensen elkaar géén hand gaven, laat staan dat ze elkaar ooit kusten als ze geen echtelieden waren – en dan dus niet in het openbaar – of ouders en kinderen.

Het extreemste voorbeeld van wèl handen geven zag ik ooit in een forensentrein die van Luik naar Brussel reed, afgeladen met ambtenaren. Iedereen die onderweg instapte liep de hele trein door om echt íedereen een hand te geven.

Het andere uiterste: toen ik in 1955 voor het eerst in Italië kwam, bleek dat ik de mannelijke familieleden met wie ik kennis maakte klapzoenen op beide ongeschoren wangen moest geven.

Het was in datzelfde jaar dat ik verkering kreeg met Dorrie, die in een doodsjieke buurt in Nijmegen woonde. Dat was een sprong in het diepe want voor ik het wist, kreeg ik al bridge-les. En stond ik voor het raadsel, of ik haar ouders nu bij elk bezoek een hand moest geven of niet.

Het is dat gestuntel, en nog een paar dingen, die er toe leidden dat de verkering van korte duur was – tot mijn opluchting, eerlijk gezegd. Want dat gedonder van die handen, dat heb ik nooit helemaal onder de knie gekregen.

En nu zegt mevrouw Verdonk – ik heb geen idee van de sociale klasse waaruit zij is voortgekomen – dat het in Nederland de gewoonte is dat je elkaar een hand geeft.

Ik bood de stratenmaker laatst bij het afrekenen mijn hand aan.

Hij keek er enigszins bevreemd naar, er verstreken seconden voor hij begreep wat ik bedoelde. Hij gaf een hand, een beetje gegeneerd. En hij was een raszuivere inwoner van Landgraaf.

Hellup!

_______

hhBest

Teloorgang van een Kamerlid

Roderik-Jan Bommelsteijn gaat nog een zweterig weekje tegemoet, want de majesteit laat het er niet bij zitten en lamme excuses ergens in die armoedige gangen van het Tweede-Kamergebouw zullen ongetwijfeld niet voldoende blijken te zijn. Nee, Erik-Jan Blommesteijn zal met de billen bloot de trappen van Huisch ten Bosch moeten opkruipen en nederig de onderzijde van Hare Majesteits schoenen grondig schoonlikken, dan kan hij misschien nog ontkomen aan het lot dat andere tegenstanders van Oranje, de gebroeders De Witt, ten deel is gevallen. Gevild ondersteboven aan de Gevangenpoort, dat zal hem leren, zal ik maar zeggen.

Van twee dingen één: óf wat het staatshoofd zegt tijdens welk gezellig samenzijn dan ook is, conform de Grondwet van het Koninkrijk der Nederlanden, van geen enkel belang en kan dus rustig verzwegen worden. Of de bemoeizucht van wat de Nederlandse republikeinen ‘mevrouw Van Amsberg‘ plegen te noemen blijkt in de praktijk toch wèl van belang te zijn, en het enige dat je dan met haar uitspraken kunt doen is: het besprokene in een debat in de Tweede Kamer aan de orde stellen.

Wat mij betreft mag er dan die broodnodige wet uit rollen die het formele staatshoofd niet alleen verbiedt zich met staatszaken te bemoeien, maar ook precies beschrijft wat de relatie is van individuele Kamerleden met dat staatshoofd. Volgens mijn verwarde hoofd hebben Kamerleden namelijk helemaal geen relatie met het staatshoofd, maar uitsluitend met de voorzitter van de ministerraad en diens kabinet.

Maar nee hoor, je zag ze naar buiten komen, alle vijftig, na het kopje thee bij de majesteit. Met nagloeiende wangen van de klappen die zij uitdeelde. Met een uitgesproken bedrukte uitdrukking op het edele gelaat. Oei oei, we doen het niet goed, we doen te veel spoeddebatten en de kogelin ziet het parlement eigenlijk helemaal niet zitten, ze maakte allerlei grappen over ons functioneren, je hoorde duidelijk dat ze bedoelde: jullie spoeddebatteren maar een eind weg, ik regel toch op de achtergrond alles met JP. De enigen die voortaan nog enigszins met opgeheven hoofd naar het Binnenhof kunnen, dat zijn de Kamerleden van de SP, die geen heil zagen in dat kopje thee en wel iets anders aan de kop hadden, nu de Wildersstemmers in toenemende mate de SP als het alternatief zien voor de PVV. (Ik vind rood ook een mooiere kleur dan bruin.)

Er is één lichtpuntje: net zoals Sarah Palin na haar promotiecampagne eindelijk eens dat boek kan gaan lezen dat ze geschreven heeft, kan Arend-Jan zich daar nu ook eens rustig op gaan bezinnen en zich verkneuteren over het feit dat hij voortaan werkelijk álles kan schrijven zonder daar ooit voor op de vingers te worden getikt, door wie ook.

Behalve natuurlijk als hij verlangens koestert als die van Palin: Boekesteijn for president! En dat gaat nog lukken ook. Wij Nederlanders zien graag clowns op de troon.

________

hhBest

Als de school maar een naam heeft

‘Create your future‘. Een slagzin die betekent: ‘Schep je toekomst‘. Dat is natuurlijk een rijkelijk optimistisch advies: alsof het mogelijk is je eigen toekomst te scheppen. De meeste mensen moeten achteraf constateren: ‘De toekomst heeft mij geschapen‘. Een optimistische toonzetting, staat daar tegenover, is ook niet altijd af te raden. Het zou raar zijn als een school als motto zou hebben ‘There is no future‘, al ligt dat natuurlijk dichter bij de waarheid, het zou een stelling kunnen zijn uit een college dat wordt gegeven over het onderwerp: ‘De tijd bestaat niet‘.

Sinds dit schooljaar hebben we hier in Oostelijk Zuid-Limburg ─ in makelaarstaal ‘Parkstad Limburg‘ ─ een groot complex van middelbare scholen, Charlemagne College genoemd. Daarin zijn scholen opgegaan die vroeger een uitdrukkelijk regionale component hadden: het College Rolduc heette naar een oud klooster in Kerkrade, op de (huidige) Duits-Nederlandse grens, een gebouw met een lange, bewogen geschiedenis; en het Eijkhagencollege in Landgraaf, dat heet naar een bosje waarin het eerste noodgebouw van de school stond.

De vergrijzing van de bevolking en de vermindering van het aantal scholieren hebben tot de fusie geleid. Geen buitengewone creativiteit kwam te pas aan het vinden van een naam voor het nieuwe instituut: op luttele kilometers afstand bevond zich meer dan duizend jaar geleden de hoofdstad van Verenigd Europa, Aken, onder leiding van een keizer die vermoedelijk geen erg hoge cijfers zou hebben gehaald op het college dat nu zijn naam draagt: Charlemagne. Naar verluidt was hij namelijk analfabeet.

Je zou natuurlijk kunnen zeggen: waarom heet die school niet ‘Karel de Grote College‘? En daar weet ik het antwoord niet op. Wel op die Engelse slagzin: ‘Create your future‘. Een school met een Franse naam en een Engels motto. Was het niet beter geweest, als het toch in een vreemde taal moet, Charlemain College te schrijven, beide in het Europees Esperanto, het (steenkolen) Engels?

Ik heb er dezer dagen al tweemaal een stukje over geschreven in andere persorganen, maar ik kom een beetje terug van mijn kritiek. Want wij vonden het destijds heel normaal dat we op het Canisius College zaten, wij noemden het zelf trouwens ‘Het Hok‘. Heeft iemand er ooit aan gedacht dat het een passende naam was voor een school die naar de Nijmeegse jezuïet Piet de Hond was genoemd?

Hier in Zuid-Limburg had je sinds jaar en dag verenigingen die een Latijnse of Franse naam hadden, ten teken dat de oprichters niet van de straat waren. De leukste blijft altijd nog een fanfare in Ransdaal, die Les Amis Reunis heet, De Verenigde Vrienden ─ niemand haalt het nog in zijn hoofd die naam in het Frans uit te spreken; iedereen zegt ‘les amis reunis‘, waarbij reunis rijmt op Theunis.

Create your nickname, dat zou een betere zijn, dat zou de Hyvesgeneratie ook beter begrijpen.

_______

hhBest

'Voor jou ben ik nog altijd 'u''

Op een chatsite van Genootschap Onze Taal ─ te bereiken voor wie op het LinkedIn netwerk zit ─ worden allerlei onderwerpen die in enig verband staan of kunnen worden gebracht met taal onderworpen aan discussie met deelnemers. Hoewel er, vooral als het onderwerp net aan de orde is gesteld, vaak serieuze en steekhoudende argumenten worden gebruikt, beginnen de meer jolige deelnemers (onder wie uw columnist, wat dacht u) na een paar dagen kolderieke bijdragen te leveren die vaak een vrij hoog humorgehalte hebben, al zeg ik het zelf. Dit is ook zo'n site die niet ontdekt is (of zal worden, wat mij betreft) door schreeuwend Nederland.

Wel zijn enkele volkomen normale geplogenheden van internet ook hier dagelijkse kost ─ men spreekt elkaar zonder enige uitzondering aan met 'jij' en 'jou'.

Dat brengt me op een recent daar aan de orde gesteld onderwerp: het om zich heen grijpende gebruik van het informele 'jij' en 'jou' in allerlei sociale situaties. Veel verrassends zit er eigenlijk niet bij. De een vindt dat 'u' niet mag verdwijnen, net zo min als het grijze pak met de stropdas, de ander slaakt een zucht van verlichting dat dat stomme ge'u' uit de wereld is, tegelijk met de stropdas.

Bij mij maakt de discussie wel iets los. Ik heb sinds jaar en dag de neiging om met iemand die ik interview en die wat jonger is dan ik voor te stellen op 'jij' en 'jou' over te gaan. 'U' bewaar ik voor zeer oude mensen, en mensen die ik om een of andere reden op een afstandje wil houden. Of als het echt iemand is die ik helemaal niet ken en niet zie, zoals mensen die mij bellen om me een nieuw stroomcontract aan te smeren, of die ik raadpleeg wegens een internetstoring of iets degelijks.

Zelf ben ik opgegroeid in een eigenaardige situatie: ik moest 'u' zeggen tegen mijn moeder en 'jij' tegen mijn vader, hetgeen ik volkomen gedachteloos deed, trouwens. Later deed het probleem zich nauwelijks voor: tot het begin van de jaren zeventig zei je 'u' tegen mensen die ouder/hogergeplaatst/totaal vreemd waren. Maar ik vond mezelf toch voornamelijk 'jij'. Toen ik dus stagiairs te begeleiden kreeg ─ dat is eigenaardige mensensoort die elk jaar jonger in plaats van ouder wordt ─ werd het probleem steeds groter. Tegen de meeste moest ik zeggen dat ze me konden tutoyeren, als collega's onder elkaar. Wie meteen begon te 'jouwen', daarentegen, bleef ik de hele stageperiode met wantrouwen bezien.

Nu ik de leeftijd der sterken aan het verkennen ben, wordt het probleem wat kleiner. Ik zeg tegen bijna iedereen 'jij', behalve tegen mijn schoonmoeder (tot haar verdriet, geloof ik.)

En ik ben bijna tot tranen toe vertederd door piepjonge volwassenen die eerbiedig 'u' tegen me zeggen ─ dat wil ik ze dan niet afpakken.

De allerleukste is een schoondochter die braaf 'u' blijft zeggen, nadat ik haar al tien keer heb aangemoedigd: 'zeg toch jij'. 'Het lukt me gewoon niet,' zegt ze. Over een goede opvoeding gesproken.

________

hhBest

Een avond bij De Swarte Ruijter in Holten

Zelden kom ik in een restaurant dat in alle gidsen vermeld staat, maar dit weekend kon het niet meer uitblijven: De Swarte Ruijter in Holten. Nog een primeur: voor het eerst van mijn lange leven sliep ik in een rietgedekt gebouw. (Nee, niet waar: in het Westen van Kenya sliep ik eens in een guesthouse dat met riet gedekt was. In de rieten kap hingen gezellig enige grote zwarte vleermuizen die uitbundig stonken. In Holten zijn het ook net guesthouses).

Zwart, dus, net als die Ruijter. Een nachtje slapen, een avondje eten, een middag wandelen in bos en heide. En drinken, niet te vergeten, laten we dat vooral niet vergeten.

Trots liet de ober alle boeken zien waarin zijn restaurant vermeld stond, er was er zelfs een bij dat aankondigde dat men hier binnen afzienbare tijd een ster op de gevel kon plakken. We waren dus nog net op tijd.

Waarom langer er omheen draaien: het ging om het diner, natuurlijk.

Een amuse bestaande uit een soepje, een klein wit hoopje van gegaarde ui, een bitterballetje van forel. Dan de eerste gang. Een laagje donkergroen van basilicum, daarop een verrukkelijke tartaartje van ossenhaas, waarop een flinke scampo die perfect was gebakken: net niet meer rauw, smeltend op de tong. Dan iets dat eruit zag als een plakje spekkoek, maar dat bleek te bestaan uit laagjes ganzenlever en ossenstaart. De ijslolly van dikke chocola en ondefinieerbare vulling had achterwege kunnen blijven. Hier kan vermeld worden dat de kok nauwelijks sauzen gebruikt, nauwelijks kruiden en nauwelijks zout. Over dat laatste wordt door sommige van de boekenschrijvers zelfs geklaagd, maar ik vind het een zeer welkome trendbreuk.

Dan de zonnevisfilet op een jacobsmossel – je bent geneigd te denken: de onvermijdelijke jacobsmossel; maar deze was zo prachtig gebakken, ook weer smeltend zacht, zodat de typische smaak voluit te proeven viel. Gevolgd door een mooi stukje patrijs en een knapperig gebakken pootje, alles op zeer smakelijke zuurkool, heel eenvoudig en huiselijk en waarom niet, deze kok zoekt het nooit ver en zeker niet in extravagantie. (Op die ijslolly na, dan.) Omdat het herfst is tot slot een hertenbiefstukje, zeer mals, prachtig rauw, met die typische leversmaak. Verrukkelijk. En uiteindelijk het dessert dat ik me niet goed herinner, ik ben ook niet zo’n liefhebber van desserts, zeker niet als het van die muizenhapjes zijn zoals het hele diner.

Ik haast me te zeggen: die muizenhapjes hadden ook niet groter moeten zijn, al hadden we van de ganzenlever wel een tweede ‘serving’ willen hebben. De kok houdt zich prachtig aan ‘maximaal drie ingrediënten per gerecht’, en maakt het allemaal op in die karige, keurige Japanse stijl – en dat moet je goed kunnen. Deze kok kan dat goed.

Het zou ingewikkeld worden om bij elke gang ook nog de bijpassende wijn te noemen – ik heb geen aantekeningen gemaakt en we hebben met zijn vieren een stuk of zeven flessen soldaat gemaakt. Luxemburgs, Portugees, Italiaans, veel verrassende wijnen, dingen die je maar zelden ziet en vooral proeft. Eén uitschieter: de droge Oloroso Seco bij de vis en een gezellige droge witte voor ‘ertussendoor, om op adem te komen,’ zoals het geruisloos bedienende personeel het uitdrukte.

Het geheel afgemaakt met een vrijwel ongestoorde, diepe, vermoedelijk droomloze slaap.

En dan maar weer eens op huis aan.

Het ‘feest’ dat carnaval heet

Op de elfde van de elfde moest ik bij de bijeenkomst van een carnavalsvereniging zijn. De vereniging was bezig met de opening van het seizoen, en aangezien ik nog nooit een dergelijk feest had bijgewoond, had ik me een beeld gevormd.

Dat totaal niet leek te kloppen.

In de rokerige achterzaal van het ‘partycentrum’ stond een licht overspannen orkest in koddig bedoelde kledij er een beetje langs af te blazen, aan de bar en aan de statafels stonden wat landerige jongelui biertjes te drinken en wat om zich heen te kijken. Op enkele plaatsen stonden meisjes twee aan twee in ernstig gesprek gewikkeld, de Mickey Mouse-oren vergeten op het achterhoofd.

Ik heb al vele jaren geen carnaval meer gevierd – het is meer iets voor kinderen en pubers, vind ik – maar ik had toch echt verwacht dat ik op zo’n openingsavond terecht zou komen in een bruisend, wat zeg ik: turbulent feestgedruis. Hossend de polonaise dansend, de hopsende dansmarietjes ertussendoor, de Raad van Elf voorop.

Maar nee, de raad van Elf stond er enigszins beteuterd bij; het waren voornamelijk wat oudere heren die blijkbaar aan hun eigenaardig vormgegeven muts en rokkostuum een bepaalde status ontleenden die zij niet graag te grabbel zouden gooien door iets geks te doen.

Dat laatste verwonderde me minder. Al vele jaren geleden heb ik kennis gemaakt met dat eigenaardige verschijnsel. Met name Prins Carnaval is een beklagenswaardige figuur die niet zozeer de grootste gek van het dorp is, als wel een middenstander die nu eenmaal een keer die ondankbare functie moet waarnemen, waarvan hij de kosten uit eigen zak fourneert. Vaak genoeg heb ik Prins Carnaval, en niet alleen in het eigen dorp, met een chagrijnig gezicht zien zitten, zelfs als het feest wel echt een dolle boel was geworden.

Want Prins Carnaval drinkt niet, dat hóórt niet. PC keek reikhalzend uit naar Aswoensdag, kortom.

Ik herhaal het nog maar eens: ik ben geen carnavalist en ik snap er dus ook niks van. Misschien hoort het ook niet dat je er over schrijft, en al helemaal niet in de trant van dit stukje.

Ik voelde in ieder geval een zekere opluchting toen ik het ‘feest’ weer kon verlaten. Met een enorme rooklucht in mijn kleren, dat dan weer wel.

Tien jaar SanteLOGie

Het was 12 november 1999, het was half tien ’s morgens, het was nauwelijks licht en uit de duistere hemel viel een vermoedelijk eindeloze regen. Ik stond voor het raam, iedereen was weg, naar school en kantoor en ik dacht: ’Wat heb ik gedaan?’ Het was de eerste dag van de vut en tevens mijn 61^ste verjaardag. Ik had ook gewoon kunnen blijven werken tot mijn 65^ste, maar ik was blij te kunnen gaan, tijd voor van alles en nog en vooral: nooit meer reorganisaties, functioneringsgesprekken, eindeloze vergaderingen. Maar nu leek het wel of ik spijt had.

Ik stond voor het raam en ik dacht: moet ik eigenlijk geen stukje schrijven? Het laatste anderhalve jaar van mijn leven had ik dagelijks een stukje geschreven voor pagina 3 links onderaan, wat ze tegenwoordig een ‘column’ noemen en het was, zoals het hoort, een dagelijkse gewoonte geworden. Ik was het gemakkelijker gaan vinden wèl een stukje te schrijven dan géén stukje te schrijven en een dagelijks stukje is gemakkelijker dan een wekelijks en dus zette ik de computer aan en schreef een stukje.

Eerlijk gezegd was ik al enkele maanden tevoren op het idee gekomen, ik had al een website ingericht en had dat als onhandig en ongemakkelijk ervaren. Ik had wel gehoord van het verschijnsel weblog maar om de een of andere reden dacht ik dat een columnist daar bóven moest staan en zo modderde ik de eerste vijf jaar met die pagina die, zo drong langzaam tot me door, vooral bedoeld was voor statische mededelingen. Destijds was het al modieus geworden dat een bedrijf een website had, maar dat was bijna uitsluitend een statische advertentie die nooit veranderde – en ook nooit door iemand bekeken werd. Zo’n pagina had ik bij de provider Tripod, die ik bestookte met vragen ‘of het allemaal niet wat makkelijker kon’. Ik kreeg nooit antwoord.

Eind 2004 zag ik steeds meer weblogs en met name die van Adriaan Jaeggi, een door mij gewaardeerde columnist, trok mij aan. In diezelfde periode hervond ik het contact met Guido t’Sas, die er ook al op aandrong dat ik een ‘weblog’ zou maken. Na enig wikken en wegen besloot ik bij Jaeggi’s ‘provider’, Typepad in Californië, een weblog te openen en die ging eind januari 2005 in de lucht. Wat een gemak – je kon er gewoon een stukje in tikken en opslaan en klaar is Kees.

De problemen met de Tripodpagina – de ‘service’ was soms een paar weken achter elkaar eenvoudig uit de lucht – hadden er overigens toe geleid dat ik me steeds minder had gehouden aan het voornemen ‘minstens 300 columns per jaar’. Ook door andere omstandigheden schreef ik er in totaal maar ongeveer honderd in de jaren 2002 en 2003 samen.

Vanaf januari 2005 heb ik de 300 stuks per jaar gemakkelijk gehaald. Niet allemaal even goed natuurlijk en ze zijn van lieverlede ook steeds langer geworden, een moderne tabloidkrant zou er inmiddels geen weg meer mee weten. Met de totale productie zou ik gemakkelijk tien boeken van ieder 250 pagina’s kunnen vullen. Vreest niet: ik ga dat niet doen.

Ook het bezoek nam gestaag toe. In de eerste jaren gingen er soms weken voorbij zonder dat er iemand keek. Tegenwoordig zijn het ongeveer 100 mensen per dag die de moeite nemen dit weblog te openen. En sinds die twaalfde november 1999 hebben gemiddeld vijftig mensen per dag 72 pagina’s van de blog opgeslagen.

Ik ga gewoon nog een poosje door.

Ik sta trouwens nooit meer moedeloos voor het raam naar de neerdrenzende regen te kijken.

Gij zult niet demoniseren

Het gaat dus zo: Janssen beweert iets, maakt niet uit wat, vaak tenenkrommend of als belediging opvatbaar, en als je dan zegt ho ho, dat lijkt wel haatzaaien, racisme, antidemocratisch! Dan riposteert Janssen steevast: hee hee, jij demoniseert mij, als ik nu vermoord wordt, is het mede jouw schuld.’ En dan scheppen de volgelingen van Janssen moed en roepen niet alleen dat je hun Leider demoniseert, maar tevens dat ze wel even zullen komen om je een kopje kleiner te maken. En daarna roept Janssen: ‘Ik kan dat wel begrijpen, maar dat moeten mijn volgelingen niet doen.’

Domme keus van Weert Gilders trouwens, om Bram Moszkowicz als advocaat te nemen, want dat is voor het PVV-Telegraafpubliek lang niet die sympathieke advocaat die opkomt voor de beschaafde mensheid, zoals verpersoonlijkt door Weert Gilders, die jongen van Gaus en blue eyes Fleur Agema. Bram was, de laatste keer dat we hem op tv zagen, toch de pleitbezorger van de onderwereld? Maar goed, hij kan intussen van specialisme gewisseld hebben, daar wil ik me verder buiten houden.

Het werkwoord demoniseren is de panacee voor iedereen die geen baat heeft bij intelligente discussie en die de argumenten van zijn tegenstanders vooral wil zien als ‘ik doe aangifte tegen jou, want jij brengt mensen ertoe mij te vermoorden’, in plaats van er inhoudelijk op in te gaan.

De Nederlandse politiek heeft Weert ook die ruimte gegeven. Nog niemand heeft ooit aan hem gevraagd om eens concreet te onderbouwen dat Nederland ‘geïslamiseerd’ wordt – en hoe verhoudt zich die islamisering tot de verchristelijking, zijnde de meest funeste invloed die we in dit land hebben gehad, en al zeker twaalfhonderd jaar lang?

Demoniseren betekent ‘duivels voorstellen’. Daar zou ik bijvoorbeeld niks bijzonders mee kunnen bedoelen, want ik geloof niet dat duivels, demonen en, als we toch bezig zijn, engelen en goden bestaan. Ik moet dan ook concluderen dat het hele politieke denken van Weert feitelijk een intern godsdienstige discussie is, waar een normaal intelligent mens de schouders bij ophaalt.

Was het denken van de Nationaal-Socialistische Beweging ook intern godsdienstig? In Duitsland was het nationaalsocialisme wel degelijk een soort godsdienst, maar het zou toch moeilijk vallen om NSB-leider Mussert als een godheid te zien. Een vergelijking tussen de NSB en de PVV valt hoe dan ook mank uit, want Weert kan het woord ‘socialisme’ niet uitspreken, maar uitsluitend uitkótsen. Nationaal is hij wel, maar dat zijn er meer, zonder dat ze er een vlieg mee kwaad doen.

Je laadt overigens wel de verdenking op je dat je niet zuiver op de graat bent als jij niet alleen in je eentje de leider bent van een beweging, maar daarin tevens en exclusief jouw persoonlijke ideeën formuleert en ventileert.

En van Herman van Veen kunnen we zeggen: erg slim was die opmerking van je niet. Maar zijn opmerkingen deden mij wel denken: wij mogen toch zeker wel laten merken dat we iets hebben geleerd van de recente geschiedenis?

Wie daar allemaal te fijngevoelig voor is: vernietig je e-mail-account en doe de computer de deur uit. (Harde schijf wel even wissen.) Je zult eens zien wat een rust er neerdaalt over Nederland. Zeker als je ook de radio en de tv naast de pc langs de stoeprand zet.

Paranoïde mensenhaters gesignaleerd

Ook in de behandelkamers van medische en paramedische beroepsbeoefenaren is ’t het gesprek van de dag: vaccineren of niet. Een vaccinerend onderwerp, dus. Jullie kennen mijn standpunt: baat het niet – bijvoorbeeld doordat de griep zeer mild verloopt – dan schaadt het ook niet. Dat komt doordat ik eerder allergisch ben voor complottheorieën en andere bangmakerij dan voor de griepspuit. Dus erin jassen, die spuit. Ook al omdat je er niks van voelt, niet tijdens en niet erna.

Ik lag gisteren op de tafel voor de tweemaandelijkse opknapbeurt en de therapeute begon er meteen over: wat vind jij nou van de griepspuit?’ ‘Niks,’ zei ik, ‘gewoon halen.’ Zij leek me niet zo overtuigd als ik en ik haalde dus even mijn stukje van afgelopen zaterdag aan, met name waar het betrof de malloot die op internet had gevonden dat de inenting tegen de Mexicaanse griep een gigantisch complot was van de Wereldgezondheidsorganisatie om de gehele wereldbevolking ernstig en onomkeerbaar uit te moorden, door kwik en nog meer vergif aan de spuit toe te voegen.

Een wasechte paranoïde complottheorie, die gemakkelijk valt door te prikken; als je als overheid, samenspannend met de farmaceutische industrie, de medische maffia en vermoedelijk ook het militair-industrieel complex over de ruggen van de mensen veel geld wilt verdienen, moet je ze natuurlijk niet ziek of dood maken, want met name doden kunnen volgend jaar niet meer worden ingeënt en dat drukt de omzet alleen maar. Je mag met andere woorden verwachten dat ze hun stinkende best doen het aantal slachtoffers tot het uiterste te beperken.

Ja, in sommige vaccins zit een ingewikkelde chemische verbinding waaraan ook kwik te pas komt. Niet in alle, vermoedelijk is het griepvaccin dat in Nederland wordt toegepast van andere samenstelling. Maar één ding is zeker: door het vaak eten van vis krijg je aanzienlijk meer kwik binnen dan van dat griepspuitje.

Intussen had ik op die tafel weer zo liggen oreren, dat de therapeute vroeg: ‘Weet jij eigenlijk wat er precies in dat vaccin zit?’ Het enige zinnige antwoord dat ik kon bedenken was: ‘Waarom zouden we dat willen weten? Wat schieten we er mee op?’ De meeste mensen hebben al moeite met woorden van méér dan één lettergreep – als je dus zegt dat er in de griepspuit thiomersal zit, haken ze al af, al is dat een stof met één molecuul kwik (en ook natrium, zwavel etc). Je moet er de slimme vrager dan nog even bij vertellen dat stoffen in ingewikkelde chemische verbindingen heel andere eigenschappen krijgen, en dat je het minieme beetje kwik in de spuit na een dag alweer uitgepoept hebt. Dat bijvoorbeeld botox ook een zwaar vergif is maar sterk verdund met water een prachtig middel tegen verkrampte spieren. En dat is maar één voorbeeldje. Zelfs levensnoodzakelijke stoffen, zoals zuurstof, kunnen in bepaalde vorm dodelijk zijn.

Thiomersal gaat bederf van het vaccin tegen en werd sinds 1927 gebruikt; zelden is gehoord van enige spectaculaire ongewenste bijwerking. Toch wordt het in de meeste vaccins niet meer gebruikt omdat er intussen betere producten zijn. Maar dat vinden de liefhebbers van complotten natuurlijk een ongewenste ontwikkeling.

Intussen heb ik voor die informatie enige pagina’s op internet doorgeworsteld (kijk vooral op deze link) en moeten vaststellen dat er veel giftige stoffen, maar nog veel meer giftige mensen zijn, variërend van politieke tinnegieters tot regelrechte paranoïde mensenhaters.

Of ik de therapeute heb kunnen overtuigen, zal ik over twee maanden melden. Als we dan inmiddels geen andere wereldschokkende problemen aan de kop hebben, natuurlijk.

________

hhBest

Niet naakt de deur uit

Het geouwehoer omtrent de hoofddoek begint nu toch waarlijk potsierlijke vormen aan te nemen. Nu is er weer een vertegenwoordigster van Nederland naar de Verenigde Naties uitgezonden, ene mij onbekende Elsa van de Loo, en die Elsa draagt een hoofddoek. Persoonlijk vind ik het óók geen gezicht maar ik blijf er bij dat iedereen op zijn of haar kop moet zetten, hangen of leggen wat hem of haar goeddunkt. Keurig laat de publiciteit rond Elsa in het midden waaróm ze die hoofddoek van onmiskenbaar islamitische snit draagt, en dat is misschien toch ook weer een beetje gek.

Hoe dan ook: wie een hoed, pet, doek, keppeltje, honkbalpetje of hoge zije wil dragen, ook onder de douche of in bed: prima, als ik maar niet hoef. (Ik heb zelf afwisselend drie verschillende hoeden op, een wollen schaatsmuts, een bontmuts van wasbeer, een honkbalpetje, een zonnehoedje en een regenpetje.)

In de kritiek op vrouwen die hoofddoeken dragen, klinken vaak racistisch overkomende argumenten door. Bijvoorbeeld: ‘ze doen dat omdat ze daarmee willen demonstreren dat ze bezwaar hebben tegen de Nederlandse cultuur.’ Om te beginnen staat het iedereen vrij bezwaar te hebben tegen de Nederlandse cultuur, maar wat kwalijker is: degenen die dat beweren hebben niet aan de hoofddoekdraagsters gevraagd waarom ze dat doen. Hier is dus sprake van een ongefundeerd vooroordeel tegen een hele bevolkingsgroep: racistische discriminatie, dus.

Waar ik ook nog op wil wijzen is nog een ander aspect. Veel mensen hebben de neiging zich te gaan hechten aan een bepaald deel van hun uiterlijk. Heel veel vrouwen kunnen onmogelijk de straat op zonder oogschaduw en lippenstift. Heel veel jongens en mannen zie je nooit zonder dat honkbalpetje. Een gelovige jood kan niet zonder zijn keppeltje. En dat is geen nieuwigheid, dat is zo oud als de wereld. Kijk eens naar foto’s van grote bijeenkomsten in Londen of Parijs in de jaren dertig: allemaal mannen, en allemaal met een (bol)hoed. Je kon zien dat iemand een ‘arbeider’ was aan het feit dat hij een pet droeg. Kijk eens naar foto’s van de Watersnoodramp in 1953. Opvallend veel vrouwen met een kleurig hoofddoekje, onder wie koningin Juliana.

En het gaat verder: hele generaties Nederlandse vrouwen uit het recente verleden voelden zich naakt zonder corset met aangebouwde bustehouder. Vrouwen uit gebieden waar nog klederdracht wordt gedragen voelen zich bloot zonder hun oorijzers. Nog niet zo lang geleden kon een man de straat niet op zonder colbert en stropdas. Mannen die met vrienden gaan fietsen op zondag worden uitgelachen als ze niet zo’n belachelijk wielrennerspak aan hebben met reclame voor soms reeds lang verdwenen merken er op.

Waarom praat niemand daar over maar alleen over ‘islamitische’ hoofddoekjes?

Ik heb eerlijk gezegd mijn bange vermoedens.

__________

hhBest

De Muur als bijverdienste

De Muur, dat was een van de laatste gelegenheden om nog eens een ‘internationaal avontuur’ mee te maken. Je was maar zevenhonderd kilometer van huis maar je stond oog in oog met politie- en douanemensen die het slechtste met je voor hadden – ze gingen er vanuit dat jij van plan was direct achter de controlepost niet zozeer bommen te laten afgaan of mensen dood te schieten – dat deden ze zelf trouwens al geregeld – maar dat je van plan was met inwoners van hun stad en land gesprekken over verboden onderwerpen te voeren en, nog erger, die gesprekken ook te filmen of op te nemen op band.

En dus mocht je de videocamera wel meenemen, de hoofdstad van de Duitse Democratische Republiek in, maar niet het videobandje dat er in zat. Het viel me nog mee dat ze beloofden dat ik bij terugkeer het bandje zou terugkrijgen, en sterker nog: dat gebeurde ook.

Ik passeerde een keer of vier Checkpoint Charlie in de Berlijnse Friedrichsstrasse, met het meest gefilmde en gefotografeerde bord ter wereld: ‘U verlaat nu de Amerikaanse sector – Wi vijesjajetje iz Amerikanskawo sektora’ – langs het hokje met ongeïnteresseerde GI’s – voor hen was dit geen staatsgrens – en dan via smalle grauwe gangen met prikkeldraad, naar een wand met een luikje waar je je pas door moest duwen waarachter een onzichtbaar persoon het aannam. Het duurde lang voor je het terugkreeg. Je zat al die tijd in zak en as. Je moest door een kantoortje waar iemand zat die vroeg wat je bij je had en je wantrouwig bekeek. Je moest een handvol westmarken inleveren en dan mocht je de stad in.

Na het overvolle, lawaaiierige, schreeuwend kleurige West-Berlijn was je ineens in een andere wereld met kleine stinkende auto’s van plastic, veel vervallen en grauwe gebouwen, uitgestrekte ruïnes maar ook het gruwelijke parlementsgebouw met de gouden ramen, het prachtige archeologisch museum met Nefertete, de idiote wisseling van de wacht waar de elkaar aflossende soldaten van de Volksarmee echt gaten in het plaveisel hadden gestampt. En niet te vergeten de grote boekhandel annex platenzaak, waar je buiten moest wachten tot je werd binnengelaten: je mocht er niet winkelen zonder mandje en ze hadden maar twintig mandjes. Op de Alexanderplatz was een warenhuis waar niets van betekenis te koop was, in een restaurant daar kreeg je een soort koolsoep die vroeger alleen de gevangenen in de concentratiekampen kregen, het stonk er naar die soep en naar goedkope shag en het bestek boog dubbel bij de eerste aanraking.

’s Avonds moest je vóór tienen terug zijn en als het wat laat was geworden, liep je misschien wat slordig door de Friedrichsstrasse, waar een Japans hotel werd gebouwd en het trottoir dus heel smal was.

Ik liep een stukje door de goot en daar rekenden de Volkspolizisten op. Je kreeg een bekeuring wegens onvoorzichtig deelnemen aan het verkeer en dat kostte tien westmarken.

Had die jongen ook een zakcentje.

_________

hhBest

Taalles in den vreemde

‘Leer Spaans in Mexico’, las ik vanmorgen ergens op een affiche. Ongelukkig moment, natuurlijk, sinds deze week, voor je het weet ga je na de cursus bij een bezoek aan de Costa Brava naar de kloten. (Dat kan trouwens ook prima zonder cursus.) Ook zonder ingrijpen van onze inmiddels wel zeer goed doorvoede kroonprins is het óók een raar advies: het is zoiets als ‘Leer Nederlands in Zuid-Afrika’.

Gistermiddag de eerste prik tegen de Mexicaanse griep gehaald bij de huisarts. Ik voel me al een stuk beter. Over een week of twee de tweede prik, ik heb het gevoel dat ik dan maar eens nachtje ga doorzakken in een disco.

De avond tevoren had ik weer eens een staaltje gezien van het gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel waarmee de moderne journalistiek in toenemende mate vergiftigd wordt. In een van de actualiteitenprogramma’s werden twee mensen tegenover elkaar gezet: een arts, deskundige op het gebied van vaccinatie, en een meneer die eigenlijk niet veel om handen had en tegen vaccinatie was.

De arts zei dat al die onzin die de laatste weken werd gedebiteerd over de vaccinatie tegen de Mexicaanse griep maar eens afgelopen moest zijn; massale vaccinatie is gewoon nodig om een epidemie te voorkomen die het halve land platlegt.

Zijn tegenstander had sinds het uitbreken van de griep een beetje veel op internet gesurfd en was tot de ontdekking gekomen dat het vaccinatieprogramma een duivelse uitvinding was en een complot dat zich over de gehele wereld had verbreid. Hij vertelde er niet bij waarom die mensen dat complot hadden gesmeed, maar hij wist één ding zeker: hij had op internet gevonden dat er kwik en nog een heleboel andere zware metalen in het vaccin zaten en wie zich liet inenten wachtte een ellendige dood na een langdurig gedragen ziekbed, of woorden van vergelijkbare strekking.

Daar kon de arts niets tegen inbrengen.

Maar de betrokken journalisten hadden weer wat mensen bang gemaakt en dus gescoord.

Laatste affiche tijdens het winkelen: ‘Liever strand als regen’. Strand als regen? Wat heeft dat nou weer te betekenen? O wacht, de geleerde scribent bedoelde ‘Liever strand DAN regen’. Ook het taalonderwijs is niet meer wat geweest is.

Ik zou dus die leergierige trip naar Mexico maar even achterwege laten. Voor je het weet ben je zo stoned DAN een garnaal, heb je de Mexicaanse griep en ga je dus alsnog naar de kloten.

_______

hhBest

Links is nu eenmaal saai

Vooralsnog is Joop.nl vooral een showcase van wie zich zowel Bekende Nederlander als Links voelt. Niet links IS, want dat maakt een groot verschil. Trouwens, wie links is, dat valt ook nauwelijks te omschrijven, voor sommige figuren rond Verdonk en Wilders is zelfs Balkenende nogal links.

Ik houd die showcase scherp in de gaten, want aangezien het lidmaatschap blijkbaar vrij is, of misschien zelfs vooral open staat voor mensen die daartoe door Francisco van Jole worden uitgenodigd, loert er een enorm gevaar dat Francisco vooral luitjes uitnodigt die niet zozeer links als wel vriendjes van hem zijn. Concreet voorbeeld: wanneer Matthijs van Nieuwkerk als links idool wordt opgevoerd, dan ben ik weg bij Joop. Matthijs is immers vooral een ijdele egotripper die denkt dat het leven verloopt volgens de regels van het edele voetbalspel. En voetbal is, zoals bekend, extreem rechts.

Voornaamste bezwaar tegen Joop.nl is: het is een reactie op de vele extreemrechtse scheldsites op internet die absoluut niet bedoeld zijn om een serieuze discussie te starten, gericht op probleemoplossing. Tenzij je natuurlijk ‘tegen de muur zetten en afknallen’ ook een vorm van probleemoplossing vindt.

Joop.nl is een reactie, en dat is niet links. Links is: zelf een vindingrijk initiatief nemen en proberen daar een meerderheid voor te vinden zodat het ook kan worden uitgevoerd. Een saaie bedoening, waar intussen de rechtse schreeuwers alweer bovenop gedoken zijn – de reacties onder de artikelen op Joop.nl zijn er al bijna ongenietbaar door geworden.

Waar zou een linkse website eigenlijk over moeten gaan? Ik bedoel een website die niet uitdrukkelijk een tegengeluid wil geven tegen het gespuis van GeenStijl – vanaf september ook op uw tv! – maar die een denktank moet zijn voor een rechtvaardige en meedogende maatschappij zonder discriminatie en zonder overheersing.

Links, dat is denken aan een maatschappij die oplossingen zoekt voor de problemen van het milieu en daarvoor desnoods het autogebruik van de mensen aan banden wil leggen; die zorgt dat het onderwijs op hoog peil staat en voor iedereen en gratis toegankelijk; die maakt dat de essentiële middelen, zoals het bancair systeem, de huisvesting, de gezondheidszorg, de voedselvoorziening, het openbaar vervoer, gas, water en electriciteit in de veilige handen zijn van een verantwoordelijke overheid.

Wel allemaal heel saai, natuurlijk. De discussie gaat vervolgens alleen nog maar over de nuances, het tijdpad voor de invoering. En dat geeft dan de straatschreeuwers van GeenStijl (en anderen) weer de gelegenheid om te roepen dat die linkse elite de mensen alles wil afpakken.

De conclusie moet zijn dat rechts gaat over simpele slogans die het goed doen in snelle tv-programma’s en schreeuwende websites, en dat links beseft dat het leven nu eenmaal niet gebaseerd kan zijn op simpele feiten maar op nuancering, op studie, op soms moeizaam overleg. Dat draait dan weer uit op moeilijke boeken en een website als een politiek tijdschrift. Joop is helaas Gaap.

________

hhBest

Genetische manipulatie

Zo wat? Zou ik in goed Dunglish willen roepen bij het bericht dat het gewas de komkommer vijfduizend genen meer heeft dan de mens. Terwijl de mens maar honderdvijftig meer genen heeft dan een chimpansee, of zoiets. Hoe kan dat? Is de komkommer een superieur wezen, afkomstig van een andere planeet? Is het werkelijk waar dat je een steeds eenvoudiger vorm krijgt, naarmate je verder in de evolutie bent?

Nee natuurlijk. Een komkommer is een komkommer omdat het een komkommer is. Een groene vrucht des velds, die enorm met peper, zout, uien, olie en azijn moet worden opgetuigd om ergens naar te smaken, ja precies, naar peper, zout, uien en azijn. Hoe komen we eigenlijk aan dat stomme product? Speciaal uitgevonden voor anorectische meisjes? Die dan natuurlijk wel peper, zout, olie en azijn weglaten en vaak de komkommer zelf ook nog. (O nee, we zouden geen grappen maken over enge ziektes.)

Nee, die vijfduizend genen meer zijn geen teken van superioriteit, maar juist van krakkemikkigheid.

Met een beetje slimme genetische manipulatie moet het niet alleen mogelijk zijn de komkommer van zijn arrogante positie in de evolutie te verdrijven, maar ook om hem een beetje handzamer en smakelijker te maken. Beter geëvolueerd, dus.

Ik ben geen geneticus, natuurlijk, en gelukkig maar, voor de evolutie bedoel ik, maar ik schat dat de komkommer van de volgende maatregelen enige nederigheid zou kunnen leren.

Eerst manipuleren we die stomme schil er vanaf. Hoeveel mensen zich niet flink in de vingers gesneden bij het slachten van een komkommer? Alleen al van de gedachte aan een blote komkommer krijgt een normaal mens er duizend genen bij, schat ik.

Dat verkleint de kloof. En dan hebben we het nog niet over het grotere werk: het kost wat tijd en hoofdbrekens, maar die hele binnenste pijp van de komkommer, met al die pitjes en dat water, die halen we er ook uit. Omdat het hier de geslachtelijke voortplanting betreft moet dat een enorme daling van het aantal genen teweeg brengen. Je houdt dan een soort worst over van alleen maar komkommervruchtvlees, zo’n wezen moet toch goed rond kunnen komen met twee of drie genen? Dat zal hem leren.

Als we ook voor de toekomst de komkommers veilig willen stellen – waar moeten we anders onze peper, zout, uien, olie en azijn op kwijt? – moeten we er nog wel enkele met intacte set genen bewaren. Ik stel voor: in een ondergrondse koelkast met hangslot, sleutel weggooien.

Dan de chimpansees. Die kunnen ook wel met wat minder genen toe. Ze gapen als teken van medelijden, las ik in de krant. Hou eens op met die flauwekul. Gapen doe je van verveling, bijvoorbeeld bij verhalen over genetische manipulatie. Of bij het zien van een komkommer, natuurlijk.

________

hhBest

Een nieuwe Max Havelaar nodig

Toen we Indië nog hadden, toen was alles nog goed. Er waren prachtige hotels waar in de lobby altijd een fles oude genever en glaasjes klaar stonden, gratis te gebruiken door de gasten. Dat laatste is een geparafraseerd citaat van Gerard Reve, dus het kan zijn dat het niet waar is. Maar dat het koloniale systeem grote voordelen had voor zowel de kolonisators, ook wel kolonialen genaamd, als de gekoloniseerden, dat staat voor velen nog altijd als een paal boven water.

Het uitgangspunt is natuurlijk: eerst komen de belangen van de kolonialen aan bod. Op een andere manier konden de kolonialen niet aan nootmuskaat, koffie, thee of suiker komen dan door een land te bezetten waar die dingen wel wilden groeiden. Daar had je niet alleen goed klimaat en goeie grond, maar ook goedkoop personeel, dat zich voor van alles liet gebruiken – het eerste dat echt goed van de grond kwam was dan ook de teelt van halfbloeden.

Met name de halfbloeden waren trouwe aanhangers van de kolonialen. Ze lieten zich inlijven in het inlandse leger, ze spraken de taal van de bezetter, ze namen zijn gewoonten over en ze leerden alle plaatsen langs de spoorlijn van Hoogezand naar Sappemeer uit het hoofd, zonder te vermoeden wat daarmee bedoeld werd.

Uiteindelijk wilden de inlanders de bezetter en de halfbloeden weg hebben, want hoe goed de bedoelingen van de ‘Ethische politiek’ ook waren – de inlanders naar een hoger niveau tillen, een niveau dat vanzelfsprekend niet op hetzelfde peil kwam als dat van de kolonialen – de inlanders bedachten dat ze dat ook zelf wel konden, waarmee ze meteen van hun tweede- of derderangs positie af kwamen.

Mozambique, een groot land in het Zuidoosten van Afrika, heeft zich na een zeer bloedige strijd weten te ontworstelen aan de kolonisatie door Portugal. Maar zoals zo vaak hebben de nieuwe machthebbers ook hier heimwee naar de periode dat ze zomaar met blanken mochten omgaan en daar ook veel geld en alcohol aan overhielden. En dus doet de regering van Mozambique nu net of er niks gebeurd is, de afgelopen vijfhonderd jaar, en komt tot de conclusie dat het maar het beste is dat rijke blanken, die in de inlanders natuurlijk slechts goedkoop huispersoneel en willige bedgenoten zien, massaal hun vakantiehuizen in hun land komen bouwen.

Zodat de inlanders ook eens kunnen gaan proeven aan de verworvenheden van de westerse wereld. De regering in Maputo noemt dan wijselijk alleen ‘moderne faciliteiten en technologieën’. En wordt voor deze propaganda natuurlijk dik betaald. Moet ik nog uitleggen hoe doortrapt deze uitspraken zijn van de leiders in Maputo die brood zien in het heulen met de bezetter? Zitten de eenvoudige Mozambikanen echt te wachten op nóg meer mobiele telefoons? En televisie met Gordon er op?

Het wordt tijd dat er eens een nieuwe Multatuli opstaat die de Hoofden van Machangulo vraagt, wat zij vinden van de nieuwe kolonialen.

Het knipsel komt uit het Eindhovens Dagblad van vandaag

_________

hhBest

Wij blijven zitten met Balkie

Nog nauwelijks bijgekomen van DWDD van gisteravond. (Ik weet het, het is een verslaving.) Daarin verbeterde Alexander Pechtold het record: geen enkele van de zinnen die hij begon, kon hij afmaken, ondanks zijn geharde debatersroutine. Elke zin van de fractievoorzitter van D’66 werd na drie of vier woorden afgebroken door Matthijs van Nieuwkerk en/of Jan Mulder. Die wilden er namelijk ab-so-luut geen misverstand over laten bestaan dat Geert Wilders hun held is, een democraat in hart en nieren, een man naar hun hart – zij kunnen geen minuut meer wachten tot hun blonde godheid het roer in handen neemt en het linkse grachtengordelparlement voor onbepaalde tijd naar huis stuurt; en dit in rauwe tegenstelling tot het stuk links onderkruipsel als Pechtold die maar wil blijven praten. De tijd van praten is voorbij, Pechtold! Ineens kwam hij zielig over: die wilde zijn plannen op democratische wijze voorleggen aan het congres van zijn partij, broe-haha! Hoe naïef kun je wezen!

In DWDD is intussen JP Balkenende al benoemd tot gevolmachtigd president van de Verenigde Staten van Europa. (In Pauw& Witteman trouwens ook al.)

Terwijl iedereen weet dat het in Europa anders gaat. Niet Berlusconi, maar Balkenende is de clown van Europa, en zeker als hij echt goed zou zijn – en ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik twijfel daar al sinds jaar en dag aan – vooral dán wordt hij het natuurlijk niet.

Vandaar de Litouwse kandidaat goede kansen maakt, of anders een of andere katholieke fundamentalist van het eiland Lampedusa, die gelukkig geen woord Engels spreekt, althans niet verstaanbaar. En als dat te erg is hebben we natuurlijk altijd nog Herman van Rompuy. Watte? Ja, Herman van Rompuy, sla er de Belse kranten van vandaag maar op na.

Even bijpraten: Van Rompuy werd vorig jaar premier van België, nadat vrijwel iedereen die zijn verstand bij elkaar had die functie had geweigerd: wie steekt er zich nu in dat politieke wespennest bijgenaamd België? Alleen wie heel dom is. Ik heb van Rompuy nog nooit Engels horen spreken, maar ik neem aan dat ook dat onverstaanbaar en zelfs niet ondertitelbaar is, want dat lijkt me een eerste voorwaarde. Hij heeft ook nog eens een rare kop, maar dat geldt ook voor JP. Belangrijk punt: Van Rompuy is al in de zestig en dus Alzheimerkandidaat – allemaal punten die voor Duitsland, Italië, Frankrijk en Engeland conditio sine qua non zijn.

Wij hadden nog wel een veel betere kandidaat: Frans Bauer, die bij P&W mocht aanschuiven en daar een idee te berde bracht van een onwaarschijnlijke brillantie: betaal vrouwen gewoon minder, dan willen werkgevers ze wel een baantje verschaffen. Maar toch geen schijn van kans. Geen Ollanders! Riepen ze in Brussel in koor.

Intussen moeten wij verder sukkelen met Balkie, die in ieder geval één unieke eigenschap heeft: al voor het zevende achtereenvolgende jaar aangeschoten wild, maar komt toch altijd weer levend de Kerstdagen door.

________

hhBest

Een dag als Allerzielen

Theo van Gogh, dat was toch de broer van die schilder die al die rare zonnebloemen schilderde en met één oor door het leven moest? Nee, wacht, er was nog een Van Gogh, geloof ik, een filmregisseur, ik heb laatst nog een paar films van hem gezien, goeie pogingen tot Hollywood-epigonisme, meende ik te ontwaren en die is toen van de fiets gereden in Amsterdam.

Nee? Praat me bij dan. O, wacht ik weet het al: die filmregisseur is vermoord door een een of andere gek uit Marokko, ja die Van Gogh nam geen blad voor de mond, dan maak je natuurlijk vijanden. En die Marokkaan zit al weer vijf jaar op onze kosten in de bak en hij schijnt behoorlijk gezond te zijn, dus die blijft nog wel even. Hadden we toen Geert maar gehad, die had het wel geweten.

Welke Geert? Nee, niet Geert Mak, nee joh, Gradje uit Venlo, die met dat hoge haar, ja die, de man van weinig woorden, nee hij praat wel heel veel maar hij gebruikt de hele tijd dezelfde tien woorden, op zich wel knap, hoor: verschrikkelijk, demoniseren, elite, knettergek, baggeronderzoek, linkse onderzoeksmaffia, islamisering, pot, grachtengordel en gerukt.

Maar Geert is pas ontstáán na de moord op Van Gogh, toen in Nederland een klimaat ontstond waarin elke jurk met een baard werd aangezien voor een terrorist en er ruimte leek voor een partij die geen boodschap meer had aan het taboe op deportatie, concentratiekampen en discriminatie.

Driekwart van de reageerders op een opiniepeiling van de Volkskrant van heden zegt het eens te zijn met het rapport waarin staat dat de PVV extreem rechts is en een gevaar voor de staatsveiligheid, maar het ‘panel’ bestaat natuurlijk helemaal uit Volkskrantlezers, die, zoals bekend behoren tot de linkse onderzoeksmaffia, de elite van de grachtengordel die daar collectief van de pot gerukt ligt te wezen.

Van de pot is het maar een klein stapje naar het boek Genade van Tina Weemoed, dat in dezelfde elitaire kringen tot knettergekke reacties leidt. Ik heb het nog niet gelezen, ik moet het te mijnent nog langs de onderzoeksmaffia zien te krijgen, maar ik wil graag meedoen met het raden van de schrijver die schuil gaat achter het doorzichtige pseudoniem Tina Weemoed. Zo ongeveer iedereen die wel eens een paar van zijn of haar woorden in druk heeft zien verschijnen is al genoemd. Opvallend is dat Sylvia Witteman op haar weblog nogal nadrukkelijk Geerten Meijsing als auteur aanwijst, terwijl anderen weer vinden dat als Witteman het boek niet geschreven heeft, ze er dan wèl er in voorkomt.

Ik blijf er nog even bij dat Witteman, als ze het boek had geschreven, er rondborstig voor uit zou zijn gekomen, om de verkoop aan te wakkeren is haar naam de beste promotie, zou ik denken.

O shit, het is vandaag Allerzielen. Geen wonder dat het zo’n somber weer is. Vandaag alweer diverse karrenvrachten afgevallen blad de tuin uitgekruid. Over porno gesproken.

_________

hhBest

Ook Guusje is staatsgevaarlijk

Vertel eens iets nieuws: ‘De PVV van Geert Wilders is een extreem-rechtse partij die islamofobie en systeemhaat tegen de overheid mobiliseert. Daarmee ondermijnt zij de sociale cohesie en de democratie in het land’. Dat staat in een rapport dat in opdracht van de minister van Binnenlandse Zaken is opgesteld door drie geleerden die hun sporen hebben verdiend op het gebied van terreurduiding en -bestrijding. Onomwonden komt de Volkskrant, die het rapport gezien heeft, tot de conclusie dat Wilders en de PVV dus een gevaar vormen voor de staatsveiligheid.

Heldere taal en helemaal niks bijzonders voor wie met de ogen open en het geschiedenisboek bij de hand de strapatsen van de blonde god uit Venlo volgt. Diens programma – voor zover bekend, maar het is kennelijk zó erg dat hij het zelf niet helemaal durft te publiceren – vereist, om uitgevoerd te kunnen worden, niets meer of minder dan een staatsgreep, want hoe groot de PVV ook is, ze is nog altijd een minderheid, en het programma is dusdanig radicaal, in strijd met de Grondwet en zo nog het een en ander en dus langs democratische weg niet te realiseren, dat Wilders zelfs de steun van het CDA zal moeten ontberen. En dan blijft er maar één ding over, inderdaad.

Voor wat er dus moet gebeuren hebben wij in Nederland wetten en regels. De PVV zal moeten worden ontbonden en verboden en Wilders vervolgd wegens staatsondermijnende activiteit. Want bij hem vergeleken was Henk Janmaat een ietwat onsympathieke sul.

Als je dat constateert, en het Openbaar Ministerie kan er wat mee, wat is er dan voor bezwaar tegen handelend optreden?

Heel wat, blijkt nu. Minister Guusje Ter Horst wil het rapport zó niet publiceren, het moet worden afgezwakt. Zo niet, dan is kennelijk de democratie óók al in gevaar, want dan groeit de aanhang van Wilders die er natuurlijk handig gebruik van zal proberen te maken. En dan verlopen de eerstvolgende verkiezingen helemaal desastreus voor de Partij van de Arbeid.

Dat is het dus: we waren het misschien even vergeten, maar Nederlandse politici (buitenlandse ook) denken per definitie niet verder dan de volgende verkiezingen. Dat dat wel eens de laatste verkiezingen in een vrij land zouden kunnen zijn, dat gaat het voorstellingsvermogen van onze Guus ruimschoots te boven. En dus is de oplossing van het levensgrote en levensgevaarlijke probleem Wilders: schrijf een rapport dat Wilders tot democraat in hart en nieren verklaart, dan kan de rust weerkeren.

Denkt onze Guus. Gelukkig slinkt de aanhang van onze blonde vriend al een poosje omdat zelfs zijn eigen aanhang sommige uitspraken te bar begint te vinden. Maar staatsgevaarlijk blijft het. Als dat rapport niet rap gepubliceerd wordt en de consequenties getrokken, dat moeten we Guusje helaas ook als ‘staatsgevaarlijk’ kwalificeren.

__________

hhBest

Eén Coffea arabica nana!

‘Coffea arabica nana’, zo heetten de zaadjes die ik kreeg toegezonden van een in bijzondere zaden gespecialiseerde winkel in Groningen – dat ging ook zonder internet prima – het was in 1965. En nu kan ik zeggen dat koffiestruiken de levende wezens zijn buiten mijn familie waar ik al ruim 45 jaar zonder onderbreking een relatie mee heb.

Ik zaaide de koffieboontjes zorgzaam, het duurde eeuwen voor ze opkwamen. Toen werden ze langzaam opgekweekt, het bleven een hele tijd echte zielenpoten en er gingen er ook een heleboel dood. Daarna had ik toch een klein woud in de vensterbank van een stuk of vijftien dappere plantjes. Een deel ervan gaf ik weg; bij de nieuwe eigenaars hielden ze het nauwelijks een halfjaar uit.

Toen mijn eigen planten wat groter waren, zette ik ze met drieën of vieren bij elkaar, deed vervolgens twee van de drie potten over aan anderen, met opgemeld resultaat en hield er dus één over. Die verhuisde tien jaar later mee naar Den Haag en een jaar later naar het huis waar ik nu woon. Twee jaar later liet de plant, inmiddels twee meter hoog, spontaan alle blad vallen stierf een snelle dood.

Maar intussen was wel het wonder geschied, hij was gaan bloeien met mooie trosjes witte bloemen die naar Gardenia’s roken – geen wonder, koffie en Gardenia zijn leden van dezelfde Walstro-familie – die plaats maakten voor grote, gele, glimmende bessen. Elke bes bevatte twee koffiebonen, vandaar de vorm. Ik deed er twee dingen mee: ik zaaide er een heleboel, en de rest droogde ik, pelde ze en deed de bonen in een droge koekenpan op hoog vuur. Toen ik dacht dat ze voldoende geroosterd waren, deed ik ze in de koffiemolen. Het resultaat was een verrukkelijke kop koffie en één nacht waarin we stijf van de coffeïne met grote ogen in het duister starend in bed zaten: de bonen waren onvoldoende geroosterd.

Intussen had ik nieuwe plantjes die, zoals dat gebeurt met kleine plantjes grote plantjes werden, grotendeels uitgedeeld werden en ook weer tot twee meter hoogte groeiden, bloeiden, bessen droegen die weer gezaaid werden. Nee, koffie maakten we er niet meer van, maar een van deze derde-generatiestruiken – eigenlijk vier stuks in één pot – groeit nog altijd, nu al zeker achttien à twintig jaar. Als hij het plafond dreigt te doorbreken, snoei ik er een meter af, verplanten zou moeten maar waar haal ik een grotere pot vandaan. Hij krijgt af en toe wat mest en het geheim van een hoge leeftijd zit hem in een uitgekiend ritme met water geven: hij krijgt pas de volle twaalf liter als de blaadjes enigszins beginnen te hangen.

Mij bevangt thans een zekere weemoed: ik heb al nakomelingen van dit exemplaar gehad, die waren weliswaar prachtig maar ze bleken gevoelig voor volstrekt onuitroeibare wolluis – de inteelt was kennelijk te ver voortgeschreden.

Het enige exemplaar van de derde en laatste generatie staat er nog glorieus bij, hij heeft prachtige dikke stammen. Maar als hij ooit dood gaat, zal een einde komen aan een relatie die mijn leven in belangrijke mate heeft bepaald.

_______

hhBest

Een hele rare droom

Hele grote fietsen in felle primaire kleuren stonden in het donker op de speelplaats van een basisschool. Overal stonden dozen met van alles en nog wat er in. Daartussendoor schimmige mannen, een van hen droeg een hele grote G, uitgevoerd in wit piepschuim.

Ik droomde dus blijkbaar in het verlengde van de aflevering van De Jakhalzen in DWDD van gisteravond, waarin de kopers van de failliete boedel van The Entertainment Group van Marco Borsato hun spullen kwamen afhalen. Ik realiseerde me dat, terwijl ik rustig doorsliep, door de aanwezigheid van die letter G. Wie had de T en de E gekocht?

Op zich een droom waarvan je geen verslag hoeft te doen, ook al omdat hij inmiddels al zover vervaagd is dat ik nog maar een paar procent ervan voor mijn geestesoog zie. Ik bedoel: de hele affaire rond TEG heeft mij volslagen koud gelaten, het is geen onderwerp, denk je, dat je in je dromen nog eens emotioneel moet verwerken. Daar weet ik wel andere gebeurtenissen voor.

Het ging natuurlijk ook niet over Borsato, maar over een school, die failliet was, zeiden de schimmige figuren die tussen de enorme fietsen rondliepen. Fietsen waarvan ik dacht: dat is leuk voor die kinderen, fietsen die op maat voor hen gemaakt zijn. Het zag er ook een beetje uit als een zaal in het Biennalegebouw in Venetië, waar bezoekers van in dezelfde kleuren als de fietsen uitgevoerde hoepels een eigen wereld konden bouwen. Als u mij nog kunt volgen.

Een failliete school – daar ging het over in het nieuwsbulletin dat ik hoorde tijdens het wegzetten van de auto op het parkeerterrein van het natuurgebied, waar ik gisteren ging wandelen. De As Sadiqq school in Amsterdam.

Later kwam ik nog eens terug op de school, de fietsen waren nu weg – opgehaald door de kopers, neem ik aan – en ik ging het gebouw binnen, dat ook leeg was op enkele half in elkaar getrapte kartonnen dozen na met daarin mappen. Die dozen en die mappen had ik ook gezien, jawel, in het Journaal van 8 uur, de dozen zaten in een ijzeren koffer die de schrijver van de Gerard-revebiografie Nop Maas onder zijn schamele jongensbed vandaan haalde; in die koffer zaten kruisbeelden en Mariaplaatjes, de inhoud was dan ook afkomstig uit het treurige huishouden van Gerard Reve.

Wat moet ik hier allemaal mee?

Kom op, gewoon even de amateurpsycholoog annex droomuitlegger uithangen: op de een of andere manier was ik gisteren in een ontvankelijke stemming, ik zat alleen voor de tv en dacht ten zeerste aan van alles, dat zal het zijn geweest dat later in de nacht tot die gekke droom leidde.

Ik hoop nu dat ik er een beetje van af ben.

______

hhBest

Het ligt eraan wat je ‘een vriend’ vindt

Vrouwen in mijn omgeving hebben me wel eens gevraagd: ‘heb jij eigenlijk wel vrienden?’ Ze trokken daarbij een bezorgd gezicht: iemand zonder vrienden, dat moet wel een freak zijn. Ik heb wel eens kortweg ‘nee’, gezegd, omdat ‘ja’ te ongenuanceerd zou zijn, en ‘ja, maar dan vriendinnen’ ook niet helemaal klopt en bovendien tot ernstige problemen in de relatiesfeer zou kunnen leiden.

Dus ik zeg: ‘ligt er maar aan wat je verstaat onder ‘vrienden’.’ In zoverre ben ik abnormaal, dat ik geen vast clubje mannen heb, vrienden dus, met wie ik ga fietsen, naar het voetballen kijken of die ik een keer in de week in de kroeg tref waar we ons laten vollopen met bier. Nooit gehad ook.

Vrienden zoals vrouwen vriendinnen hebben, die heb ik dus niet, nooit gehad ook. Ik heb dat soms wel eens vervelend gevonden en zelfs abnormaal: dat ik betere gesprekken had met vrouwen met wie ik relaties had die je zou kunnen beschrijven als ‘vriendschappelijk’, zonder verdere bijbedoelingen. Na vele jaren bleek, dat die vrouwen allemaal eenzelfde afwijking hadden als ik: ze waren allemaal hypochonder. Het ging dus weliswaar om gevoelens, maar dan om gevoelens van lichamelijk onwelbevinden.

In de loop van de jaren leerde ik wat voor mij een aantrekkelijk alternatief was: een eenling zijn met bijzondere liefhebberijen waar niemand iets in ziet, maar waardoor je wel een zeker aanzien verwerft als een soort ‘grand old man’, een goeroe. Nadeel is natuurlijk dat je daarvoor oud moet zijn. En nog zou ik vreemd bekeken worden als tot mij liefhebberijen zou behoren: er alleen met de camper op uittrekken. Ik bekijk zelf dat soort mannen die ik op campings tref ook met een zekere smetvrees. Terwijl ik vrouwen die er alleen met tent of camper op uit trekken vooral stoer vind.

De aanleiding voor dit stukje is een column van Paulien Cornelisse in nrc.next van vandaag, waarin ze een interessant probleem aan de orde stelt: in grote steden is voor vrouwen ‘een vriendin’ inderdaad precies wat dat woord zegt, voor mannen is het overal ‘iemand die je naast je wettige partner hebt’. In wat zij noemt ‘de provincie’ is een vrouw die een andere vrouw haar vriendin noemt dus ‘lesbisch’, en een man met een vriend ‘homo’. Allemaal betekenissen die mij persoonlijk dus, zie boven, geen steek verder helpen.

De laatste jaren heb ik er toch nogal wat vrienden bij gekregen – vrienden in de Angelsaksische, dus ultra-oppervlakkige betekenis van het woord. Vrijwel dagelijks krijg ik van LinkedIn en op Webshots – en vroeger ook op Hyves en Facebook – verzoeken om ‘vrienden’ te worden met volslagen vreemden. Op Hyves en Facebook waren daar naar mijn smaak te veel Russische en Bulgaarse hoeren bij, dus daar ben ik weg.

Op LinkedIn, een serieus bedoeld zakelijk netwerk, komen de verzoeken relatief vaak van mensen die collega’s zijn en waren, mensen met wie ik vriendschappelijk omging of omga en zelfs familieleden, en ik heb me ook aangewend om op de vraag: ‘wil je vriend worden van die of die’ ‘ja’ te antwoorden – maar nogal eens alleen omdat ‘nee’ zo bot klinkt. En omdat ik besef dat dit de zure appel is en dat we er verder toch nooit van zullen horen en dat de consequenties me vermoedelijk niet nagedragen zullen worden – maar ik blijf het op de een of andere manier gênant vinden. (Soms zijn er mensen bij die ik ten onrechte lang niet gezien heb; daar heb ik dan een korte mailwisseling mee en dan vallen we weer terug in het pre-internettijdperk.)

Zelfs op chatsites als Messenger heb ik maar een beperkt aantal ‘contacten’, veel mensen in mijn kennissenkring (die heb ik dan weer wèl) vinden Messenger maar niks, en met slechts één van die ‘contacten’ heb ik geregeld ‘contact’.

Maar of ik hem een vriend vindt, of hij mij, dat laten we zorgvuldig in het midden.

Maar om de vraag van het begin te beantwoorden: Ik ben niet dus niet eenzaam, dat niet.

________

hhBest

Tas van een goed merk

In kringen van merksceptici is Louis Vuitton altijd een dankbaar mikpunt. Over het dessin van de tassen, koffers, portefeuilles en dergelijke kunnen we kort zijn: dat is een kwestie van smaak. Sterker uitgedrukt: het ziet er niet uit. Verder zijn de producten vaak onpraktisch, ze worden vooral gekocht door vrouwen van beroepsvoetballers en ander volk van het woonwagenkamp en iemand die door de vertrekhal schrijdt met een complete set tassen en koffers van het merk, onderweg naar de business class voor een non stop vlucht naar Buenos Aires, is minstens rijk geworden in de drugshandel. Al helemaal als het een man is. Je ziet ze trouwens weinig op airline-vluchten, want de meeste Vuittonkoffers reizen natuurlijk per privéjet.

Tot zover de dus niet al te malse kritiek.

Er is ook een positief puntje te vermelden: de producten van het Franse tassenmerk gaan tientallen jaren mee. De eerste vijftien jaar worden ze volgens de echte addicts alleen maar mooier, maar daarna treden er toch in toenemende mate mankementen op, zeker bij intensief gebruik. Eerst begeven de ritssluitingen het, daarna ook de schouderriemen en de bevestiging daarvan aan de tas.

Dat laatste was het geval met de meer dan twintig jaar oude werktas van Djamila. Je kunt hem dan natuurlijk weggooien en verder door het leven gaan met een plastic tas van de Aldi of de Lidl, maar in die ruim twintig jaar is er nóg iets gebeurd, buiten slijtage: je gaat je hechten aan zo’n tas.

En dus aanvaardden wij gisteren de reis naar Düsseldorf, 75 kilometer van hier, naar de dichtstbijzijnde vestiging van LV. (Als je binnen 75 kilometer van een LV-vestiging woont, dan hoor je bij de eerbiedwaardige Europese beschaving.)

We komen er niet zo vaak, de laatste keer werden we door de dames ontvangen met een glas champagne, ditmaal staan we droog, maar daar staat een strak in het pak zittende portier voor in de plaats met een olijk Kuifje-krulletje op het voorhoofd.

Een van de dames pakt de gehavende tas enigszins gegeneerd vast en gaat naar achteren om te vragen of ze dat nog doen, zo’n oud vod repareren. Ze brengt een pinnige mevrouw mee die zegt dat de tas naar Parijs moet worden gestuurd, en dat ze verwacht dat hij daar geweigerd zal worden. En het gaat hoe dan ook 200 euro kosten. Djamila maakt de nuchtere opmerking: voor 200 euro heb ik geen nieuwe, zo’n tas kost immers tegen de 1500 euro, maar dat valt in het luchtledige, in vestigingen van Louis Vuitton hebben ze niet eens een (zichtbare) kassa, over geld spreek je niet, dat hèb je.

‘Je bent gehècht aan die tas, moet je zeggen,’ fluister ik, en zie over haar schouder dat het Japanse stel aan de overkant met lege handen het pand verlaat – naar ik hoop omdat ze de uitgezochte tas toch te duur vonden. Wat een schande. Wat dóe je dan hier.

De opmerking waarin het woord ‘nostalgie’ voorkomt, valt in aanzienlijk betere aarde bij de dames, die ongetwijfeld per maand nauwelijks verdienen wat één zo’n tas kost.

Met opgeheven hoofd verlaten ook wij de winkel aan de Königsallee, in de verwachting dat de tas, keurig gerepareerd, over een week of zes door een ruiter te paard ten onzent zal worden afgeleverd.

_______

hhBest

Het is naar binnen geslagen

Een lichte teleurstelling maakte zich van mij meester toen ik van morgen om vier uur in het NOS Radiojournaal hoorde dat de Consumentenbond wil dat de minister radioreclame voor rusteloze benen en schimmeltenen verbiedt. Het zit zo: farmaceutische bedrijven mogen geen reclame maken voor geneesmiddelen. Nu schijnen er farmaceutische bedrijven te bestaan voor wie de genezing van echte ziekten toch al te hoog gegrepen is, en zich daarom richten op zelfbedachte aandoeningen. Ze maken radiospotjes die melding maken van die aandoening en roepen patiënten die de genoemde symptomen bij zichzelf waarnemen op zich te melden bij de huisarts, die dan weer het tegelijk met de ziekte geschapen geneesmiddel moet voorschrijven.

Volgens mij kun je daar niks op tegen hebben, alleen al omdat het geheel en al past in het concept dat ten grondslag ligt aan de moderne economie: je schept een behoefte en je biedt daarvoor de bevrediging aan. Als modern voorbeeld kun je de muziekindustrie noemen: popconcerten en iPods leiden tot gehoorbeschadiging, en daar heeft de medische wereld en het ´beter horen´complex dan weer een smakelijk belegde boterham aan.

De door de Consumentenbond bestreden reclame is eigenlijk nog mooier, want zij voorziet in een diepgevoelde bestaande behoefte van de mensheid. Je voelt een lichte kriebeling in de benen en in plaats van dat je er een beetje gegeneerd aan krabt als niemand kijkt, blijk je ineens een ziekte met een sjieke Engelse naam te hebben: restless legs! Je bent een oud kereltje of vrouwtje en je hebt rare voeten, blijk je ineens een als ‘schimmelnagel’ erkende aandoening te hebben. Vroeger had je de twee-, drie-, vijf- en zevendaagse koorts, mijnwormen, de brakwaterkoorts, het hartvuur en het astraal lichaam en daar kon je dan lange tijd mee vooruit als beroepspatiënt – en dat mag dus allemaal niet meer van de Consumentenbond.

En toch is het benoemen van vage klachten en symptomen tot één duidelijke ziekte een enorme behoefte van de mensheid. Niet alleen de restless legs maar ook andere nieuwe ziekten danken er hun ontstaan aan. Zo hadden we in de jaren tachtig van de vorige eeuw MBD, een minimale hersenbeschadiging als oorzaak van het rare-kindsymdroom; RSI staat op het punt bijgezet te worden in het archief waar MBD intussen al terecht was gekomen.

Gerard Reve vond ooit de ‘bloedkanker achter het hart’ uit, als ziekte die je iemand kon toewensen, ‘want dan heeft de dokter lang zoeken’, een soort voodoo-vervloeking dus. En nog geregeld kom ik mensen tegen die mij bedrukt meedelen dat opa heden is overleden, terwijl het aanvankelijk zo goed met hem leek te gaan in het ziekenhuis. ‘Maar vannacht is het naar binnen geslagen,’ ja en dan weet je al hoe laat het is.

Het is een uur of vier in de ochtend, en de Consumentenbond wil de restless legs van de radio, voor ze naar binnen slaan.

_____

hhBest

Mensen die je niet wilt ontmoeten

Vanmorgen, toen ik de laatste pagina’s van Thomas Rosenbooms nieuwe roman Zoete Mond begon te lezen, schoot het me opeens te binnen: de romanfiguren moesten ontleend zijn aan de Commedia dell’Arte.

Drie, nee vier figuren spelen de hoofdrollen in het verhaal: Jan de Loper, een vervelende en altijd potsierlijk uitgedoste kerel, die vol zouteloze grappen zit en teert op een verleden waarin hij met een paar indertijd als spectaculair ervaren wandeltochten de aandacht had getrokken; Rebert van Buyten, een zonderlinge en contactgestoorde dierenarts, die als hobby hardlopen heeft, daarbij altijd gehuld in hagelwitte kleding; en Laura Banda, later Macauly, een vrolijke en verleidelijke vrouw van een zeeman die veel van huis is en Jan de Loper en Van Buyten tegen elkaar uitspeelt – Harlekijn, de Witte Clown en Colombina uit de klassieke Commedia dell’Arte.

Maar er is nog een vierde figuur, de (historische) witte walvis die in 1966 de Rijn opzwom en ook terugging naar zee, en die een figuur is uit een ander mythisch verleden, Moby Dick, de witte dolfijn als symbool van eenzaamheid en verlangen. (Jan de Loper is ook een historische figuur, blijkt uit Rosenbooms verantwoording.)

Heb ik wat aan die vondst aangaande de Harlekijn, de Witte Clown en het vrolijke meisje Colombina? Van Buyten wordt door Jan de Loper vreselijk in de maling en vernederd in het bijzijn van Laura, maar voor hem is dat vooral aanleiding om een enorm schuldgevoel op te bouwen tegenover De Loper, dat hij uiteindelijk ook inlost. Ook dat is in de traditie van de Italiaanse Comedie een vrij klassiek verhaal.

Maar nodig heb je het niet om de beklemmende sfeer van het boek te ondergaan, de eenzame figuren van De Loper, de dierenarts, Laura, de Walvis. Op Laura na bij voorbaat verloren, vergeefse figuren, geteisterd door onbegrip en onverschilligheid van de buitenwereld, De Loper en de dierenarts verslaafd aan verdovende middelen en alcohol (en aan het verleden) de Walvis behaaglijk genietend van het giftige water van de Rijn.

Ook de kinderen met hun huisdieren uit het dorp Angelen zijn mythische figuren die het bezoek aan de dierenarts als een soort eredienst voltrekken, waarbij de dierenarts zelfs enkele malen een gestorven dier weer tot leven weet te wekken. De dierenarts is in Angelen komen wonen na het verongelukken van zijn vrouw, de rouw om haar heeft hij nooit van zich af kunnen zetten en als na zijn boetedoening bij Jan de Loper de kinderen met hun huisdieren ineens niet meer bestaan voor Van Buyten trekt hij zijn witte kleding aan, doet de foto van zijn overleden vrouw in zijn rugzak en begint te hard te lopen – het is het einde van het boek en het ziet er niet naar uit dat hij ooit nog tot stilstand zal komen..

De romanfiguren zijn uniek voor Rosenboom, zoals de figuren uit Gewassen Vlees – zijn meest beklemmende boek – en uit Publieke Werken. Zulke mensen bestaan echt, en Rosenboom beschrijft ze genadeloos, je zou ze niet willen ontmoeten, laat staan mededogen met ze krijgen.

Met name de beschrijving van de avonturen van Jan de Loper heeft soms de toon van een kinderachtig jongensboek – maar misschien was dat ook nog wel opzet. Hij is ook een wel heel erg kinderachtig, tevens licht studentikoos mannetje. Echt een mannetje, want hij is ook nog klein van stuk. Ook dat is geen toeval, denk ik.

Thomas Rosenboom, Zoete Mond, Uitg. Querido

________

hhBest