SanteLOGie

Een doorgestoken kaart

‘Zo worden de gewone mensen gepakt. De politie wist natuurlijk al lang waar ze moesten zoeken, maar we zijn gewoon letterlijk het bos ingestuurd, mij maak je niks wijs. We lopen dagenlang door die rotbossen, met al dat groen en nergens een terrasje om op uit te blazen.

En dan zogenaamd een wandelaar die per ongeluk vindt wat wij al twee weken zoeken in alle hoeken. Ha! Gewoon om ons verschut te zetten. En wij ons maar inzetten en iedereen roepen hoe geweldig het is dat wij dat allemaal doen en intussen heeft de politie de vrije hand, die kan doen wat ze wil, die lachen zich dood om ons.

Nou ja, het kan natuurlijk best zijn dat echt een wandelaar zogenaamd per ongeluk die vondst heeft gedaan. Een wandelaar die moeilijk langs het kanaal loopt en in duikers kijkt, in plaats van keurig op de paden te blijven, zie je het voor je? Dat klopt toch van geen kant, doorgestoken kaart, als je het mij vraagt.

Ja, je hebt wel van die lui die op hun eentje aan het werk gaan, die moet je in de gaten houden, dat zijn de lui die het succes helemaal voor zichzelf willen houden, een of ander stuudje natuurlijk, of een zonderling, want wie gaat er nou alleen wandelen? Is nog gevaarlijk ook, want wat loopt er allemaal voor gespuis rond in de natuur, nou, dat hebben wij de laatste dagen wel gezien. Allemaal zogenaamde wandelaars die een beetje liepen te lachen omdat wij serieus de politie wilden helpen.

Bij ons waren er genoeg die de politie niet wilden helpen, want de politie deed gewoon niks, dachten ze, en dat blijkt dus ook het geval, als die wandelaar het niet gevonden had wisten we nou nog niks. Wij, vrijwillige zoekploegen, zouden het uiteindelijk wel gevonden hebben en dan hadden we er beertjes en bloemen bij kunnen leggen voor we de politie gingen waarschuwen, want we weten ook wel dat je er met je fikken vanaf moet blijven.

En de volgende keer blijf ik lekker op de tv naar het geklungel kijken, de jongens hier in de buurt denken er net zo over. Ongevraagde hulp is zelden aangenaam, mijn ouwe moeder zegt het ook altijd, die wacht tot haar invalide buurman om hulp vraagt, ze biedt niks aan. Daar had ik aan moeten denken voor ik in die stomme bossen ging rondstruinen op zoek naar die jongens – en ik was er nog wel zo van overtuigd dat ik ze zelf zou vinden in zo’n huisje van een oud zielig vrouwtje, gezond en wel.’

_______

hhBest

Boek & Film 

Aan de haren van Anouk uit de put getrokken

Een Belgenmop.

De Olympische Spelen zijn net achter de rug, en op het vliegveld Zaventem staat een juichende menigte in de aankomsthal. Een argeloze voorbijganger klampt een van de feestvierders aan en stelt de voor de hand liggende vraag: ‘Voor wie staan jullie hier te juichen?’ Antwoord: ‘De Belgische zwemploeg!’ ‘Maar die hebben toch helemaal niks gewonnen?’ ‘Nee, da’s waar, maar wij zijn al blij dat ze niet verzopen zijn!’

En zo ontstond in Nederland afgelopen nacht, toen rond kwart over twaalf de winnaar van het Eurovisie songfestival in Malmø bekend was, Denemarken – ‘best wel’ een vrolijk deuntje – een explosie van vreugde, van euforie, nadat de hele avond al rondgezinderd had: ‘we’ waren bij de eerste tien! Niemand die de cruciale vraag durfde te stellen die gaat over de nieuwe kleren van de keizer, nee: we waren al lang blij dat Anouk niet geblesseerd was geraakt bij het bowlen, het hardlopen, while working out en bij het kickboksen.

‘We’ waren dinsdag al zo blij als kinderen geweest dat Anouk er toen al niet uitgeknikkerd was, vlak voor de uitzending van gisteravond werd enorm gekletst met als thema: Anouk zou best nog wel eens kunnen winnen vanavond, het De la Mar theaterwas er al helemaal klaar voor, vanavond ging het gebeuren. Daar brachten Edsilia Bromley, Cornald Maas en Carlo Boszhard elkaar ten overstaan van een ziedende zaal toeschouwers tot steeds gewaagdere uitspraken, nog voor er één noot was gezongen.

Jammer genoeg werd Mark Rutte vannacht niet meer geïnterviewd, voor zover mij bekend, maar die voorziet ongetwijfeld grijnzend een verdrievoudiging van het consumentenvertrouwen en een economische groei van minimaal 9 procent in de komende tachtig jaar. Als Denemarken niet wilde zou Holland, Holland, Holland wel het miljoenen verslindende Songfestival willen en kunnen organiseren, we barsten van het geld, we hebben een voorraad aan niet te kloppen liederen die de lente bezingen, de onovertroffen Hollandse zomers, onze mooie jongens en meisjes, en niet te vergeten de vogels. De echt Hollandse producten worden in de hele wereld dusdanig gevraagd dat ze niet aan te slepen zijn. Bulgaren, Roemenen, Moldaviërs, Estlanders, Azerbeidzjanen en Montenegrijnen die hierheen willen komen om te werken, desnoods alleen maar om een uitkering of wat toeslagen in ontvangst te nemen, staan we met open armen te ontvangen: kom maar jongens, er is genoeg voor iedereen!

Maar ik zat er licht verbaasd naar te kijken.

Want ik zag iets anders.

Ik zag 39 landen die allemaal hun zegeningen hadden geteld, en wisten dat het hemd nader is dan de rok en dat je nooit kunt uitsluiten dat de omringende buurlanden hun tot de tanden bewapende tankdivisies al aan de grenzen hadden samengetrokken. Waar ze een vastberaden gebruik van zouden maken mocht een van de buurlanden hen niet de verplichte douze points toekennen. Nederland en Wallonië wisselden dus braaf elkaars twaalf punten uit en de vraag waarom de Oost-Europese landen het bij dit type wedstrijden het zo goed doen werd en passant ook nog even beantwoord: die hebben allemaal heel veel buren die niet aarzelen te roepen ‘ab jetzt werd zurück geschossen’ (maar dan in zo’n rare taal daar) als ze niet allemaal hun stinkende best deden minstens vier van hen de top 5 in te loodsen. Maar er tevens voor te zorgen dat niet nog eens de fout werd gemaakt ook echt te winnen: stel je voor, dan moet je dat festival organiseren, dat betekent dat je volgend jaar minstens één straaljager minder kunt kopen.

En verder was de Oekraïense Zlata Ognewitsj onbetwist de mooiste van het bal. Ze zag er ook heel blij en opgelucht uit dat ze er nu bijna zeker van kon zijn bij terugkeer in Kiev niet meteen de gevangeniscel zou moeten delen met Joelia Timosjenko – ze was immers derde geworden, gelukkig niet gewonnen, wel bijna zo hoog mogelijk geëindigd.

Heeft er nog iemand iets voor de rondvraag?

_______

hhBest

Boek & Film 

Het dilemma van de euthanasie

Toevallig heb ik het laatst bij de hand gehad: iemand in mijn kennissenkring had ooit, misschien wel twintig jaar geleden, een onderhandse euthanasieverklaring getekend, met de bedoeling dat daar gebruik van zou worden gemaakt als hij zou dementeren. De laatste tijd is hij wat warrig geworden, weet niet altijd precies waar hij is, heeft zelfs een periode gehad waarin hij, als gevolg van een stoornis in de hersenen, enigszins afatisch leek. Was dit de toestand als bedoeld in die euthanasieverklaring? Kennelijk niet, want een paar dagen later kon hij luid en duidelijk meedelen dat hij er absoluut nog niet aan toe was.

Waaraan je kunt zien dat de (huis)artsen die geconfronteerd worden met zo’n verklaring een groot probleem hebben: als de betrokkene zo ver is dat hij of zij niet meer kan zeggen dat hij of zij het moment uitvoering van deze laatste wens gekomen acht, dan geef je daar als arts geen uitvoering aan – en als je wel, nog kennelijk bij je min of meer volle verstand, kunt zeggen wat je wilt, betekent dat meteen ook dat de dementering blijkbaar nog niet zo ver is gevorderd dat euthanasie zoals de betrokkene ooit heeft gezegd te willen, namelijk wegens dementering, ook uitgevoerd moet worden.

In de gevallen in mijn omgeving waarin euthanasie de oplossing was voor een uitzichtloos lijden, werd inderdaad de wens daartoe kenbaar gemaakt korte tijd vóór het daadwerkelijk gevolg geven aan de wens om niet verder te lijden. Je zou dan ook weer kunnen zeggen: zo’n wens wordt ingegeven door de allesoverheersende wens verlost te worden van de pijn – de patiënt wil misschien alleen maar lekker slapen – zonder dat hij of zij dus helemaal rustig en bij helder verstand de voors en tegens heeft kunnen overwegen.

Toch werd in laatstgenoemde gevallen wel degelijk overgegaan tot euthanasie, waarbij ik denk dat het argument voor de betrokken arts ook was: het is toch binnen een of twee dagen afgelopen, het maakt niet veel meer uit. En een al grotendeels demente bejaarde, dat heb ik ook meegemaakt, kan nog tien jaar voort, steeds dieper wegzakkend in een volstrekt mensonwaardig bestaan – ik stond erbij en zag iemand die leefde in een permanente nachtmerrie waar niets meer tegen te doen was en herstel, hoe miniem ook, uitgesloten leek. Het lijden was uitzichtloos, maar euthanasie zou de patiënt misschien wel vijf, zes jaar ‘leven’ ontnomen hebben.

In het laatste geval werd de natuurlijke dood afgewacht, mede op grond van godsdienstige overwegingen van de familie.

Hoe dan ook: zo bezien is effectief de bodem onder de euthanasiepraktijk weggevallen.

________

hhBest

Boek & Film 

Zoeken in alle hoeken

Het radioprogramma van Joost Eerdmans (‘uw dagelijkse portie gezond verstand’) is een van de ongezelligste uitwassen van het Pim-Fortuyngebeuren. Gisteravond openbaarde het voormalige LPF-Kamerlid dat hij voorstander was van zoektochten naar vermiste personen door groepen vrijwilligers, en zoals gebruikelijk viel hij mensen die het niet met hem eens waren, of wilden nuanceren, ruw in de rede: dat was natuurlijk niet de bedoeling. Het was volks, dus was het goed.

En zo zien we de definitieve canonisatie van het verschijnsel van de stille tocht, van de bossen bloemen, nog gehuld in het plastic van het tankstation, van de beertjes en de rest van het knuffelgebeuren, van de briefjes met daarop, vaak ook nog correct gespeld ‘Waarom????’

Er zijn twee jongetjes vermist en ik mag van harte hopen, met name voor de moeder, die op Facebook meldde dat ze haar ‘mannetjes’ mist – verschrikkelijk toch – dat ze ooit levend en wel te voorschijn zullen komen, al betwijfel ik dat ten zeerste – de publiciteit is daar discreet in, al begrijp je dat als er groepen militairen worden ingezet die gespecialiseerd zijn om ‘veranderingen in het landschap’ te onderscheiden, en je hier en daar iets hoort over een spade die zou zijn gezien, dat het gewoon gaat om het zoeken naar twee zielige grafjes, zeker als er al negen dagen lang vergeefs wordt gezocht.

Je moet trouwens niet denken aan de alternatieven – die jongetjes in de macht van een gruwelijke kindermoordenaar, ik noem maar een niet al te vergezocht alternatief, dat trouwens ook eindigt in twee zielige grafjes.

Maar Joost Eerdmans houdt zich daar niet zo erg mee bezig. Nee, hij vindt het vooral geweldig dat er allerlei groepen mensen de bossen intrekken, zich buiten de paden begeven, de boel min of meer omploegen, de rust verstoren van de natuur, misschien hier en daar een bosje bloemen uit het naburig tankstation achterlaten of een beertje, of een briefje met opgemelde tekst.

Eerdmans is er voorstander van dat het een instituut wordt. Het zou de samenhang in de samenleving bevorderen. (En de incompetentie van de politie aan de kaak stellen.) Ik zie groepjes mensen die een tijdlang naar de vermiste jongetjes zoeken en als dat achter de rug is, elkaar vragend aankijken: wat nu met onze ijver? Niks natuurlijk, want elk geval van vermissing is uniek en wanneer is er nu aanleiding om bossen uit te kammen, op zoek naar een graf, naar sporen die leiden tot aanhouding van de dader? Als er al sprake is van een dáád, zelfs dat weten we niet, in dit geval niet en in volgende gevallen ook niet. En waarom kam je geen vuilnisbelten uit, en achterbuurten, en weilanden?

Laat het nou toch over aan die militairen die bekend zijn met ‘veranderingen in het landschap’ of aan de politie, die weet hoe een spoor er uitziet en dat ook niet direct vernietigt in de speurijver, en elk resultaatje niet van de daken schreeuwt – er moet ook nog een eventuele dader veroordeeld worden. Als er iets een professionele aanpak vereist, is het dit wel.

Nog is de politie terughoudend met kritiek op de zoekploegen, maar je hoort de tanden knarsen. Het ergste dat Pim Fortuijn ons heeft nagelaten is het dit idee, dat de overheid er niks van bakt en we het zelf zullen moeten doen. Het idee dat het burgerlijk initiatief en de goede bedoeling het vakwerk kunnen vervangen.

De huidige zoekploegen kunnen nog hun gezicht redden door zich terug te trekken onder de erkenning dat het te moeilijk is en daarna in vredesnaam dan maar een stille tocht te organiseren en een beertje neer te leggen voor het ouderlijk huis – en zich daarna beperken tot hopen dat er ooit nog iets over de jongetjes wordt vernomen.

En Joost Eerdmans kan zich ook terugtrekken. Bespreek eens de problematiek van de jongens die heel hard willen rijden, of wat wiet willen telen en dat verdulleme ook al niet mogen.

________

hhBest

Boek & Film 

Laat die mensen nou eens met rust

Straks komt er nog een motie van wantrouwen tegen een minister of staatssecretaris omdat die een beetje raar ruikt, een vreemd hoog stemmetje heeft of er altijd zo smakeloos gekleed bijloopt. Alles is goed, als het maar tot de val van het kabinet leidt.

Let wel, ik moet die Weekers ook niet, maar als het daarom ging, om de vraag of iemands harses je aanstaat of niet, dan kun je wel beginnen – ik hoef maar te wijzen op Jet Bussemaker, een spook met van die rare uitpuilende ogen, je zult die toch in een donker steegje tegenkomen, dan ga je spontaan verlangen naar een zwarte kat om over te struikelen of een ladder om onderdoor te lopen en prompt je kop te stoten. En dat is nog maar een voorbeeld.

Een heleboel maatregelen die het thans zittende kabinet van plan is uit te voeren, zinnen mij ook absoluut niet, maar twee dingen goed onthouden, zei Joop den Uyl: je kunt het niet iedereen naar de zin maken, en je moet opletten of het kabinet in staat is de economische crisis de baas te worden en een aantal noodzakelijke hervormingen door te voeren. Zoals de Toeslagenwet waar het Kamerlid Omtzigt geweldig voorstander van was toen het CDA in het kabinet zat, en nu gruwelijk vindt omdat het CDA niet in het kabinet zit. Wat mij betreft moet dat van zijn lang zal zijn levensdagen ook zo blijven. Lekker samen een beetje tofelemonen met de CU en de SGP.

‘Weg met het kabinet’ roepen is eenvoudig genoeg, nieuwe verkiezingen uitschrijven ook. Maar we hebben nu een stabiele regering die wat tot stand kan brengen. Weet iemand met zekerheid te voorspellen dat het kabinet dat er na de verkiezingen zou zitten (waar ongetwijfeld de Grote Blonde Nihilist gedoogsteun aan zal moeten geven, wil het van de grond komen) ook daadwerkelijk van de grond kan komen, het onderstel intrekken en tot tien kilometer hoogte kan opstijgen? Of ben je van mening dat opnieuw nieuwe verkiezingen ook dan gauw genoeg zijn uitgeschreven?

Of een beter beeld: ze zitten in het vliegtuig en welke piloot er ook aan de knoppen zit, we sleuren hem weg van zijn plaats en gaan dan met de armen over elkaar zitten kijken hoe de eerste de beste bagagesjouwer probeert het toestel van staat in de lucht te houden. Dat lukt alleen in rare Amerikaanse films, hoor.

Ik heb het al eerder gezegd, ik vind het onverantwoordelijk dat de politiek al een aantal jaren bedreven wordt als een spelletje, een vorm van lichtvaardig spelen met vuur. Het verschijnsel is nu zo ver uitgekristalliseerd is dat het debat alleen nog maar lijkt te gaan over onderwerpen waar het kabinet hopelijk over kan struikelen, mits het voldoende in de rug wordt geduwd als het namens ons allemaal langs de afgrond bibbert.

Laat die mensen nou eens beginnen met regeren. Als het in 2017 toch mislukt blijkt, kunnen we ze nog altijd het politieke bos insturen? Toch?

______

hhBest

Boek & Film 

Het Koningslied van Anouk

‘Het was ook wel heel erg,’ zei Paul Witteman, telg uit een geslacht van musici en componisten, en hij had er gelijk in. Hem was juist een treurig overzicht verschaft van Nederlandse bijdragen aan het Eurovisie Songfestival van de laatste jaren. Neem me even niet kwalijk, wat hadden we de afgelopen negen jaar ook te bieden, die Indiaan, dat meisje met weelderige vormen, de glimmende jongens, de Volendammers, wat denk je wel? Dat doen ze in Estland kennelijk ongezien beter, om nog maar even te zwijgen van Litouwen, Moldova en Montenegro. Montenegro is een arm landje, maar wat zouden die andere twee betaald hebben om in de finale te komen? Iets anders kan ik me niet voorstellen, gehoord het gebodene. Of misschien vinden die toeslagtrekkers het echt heel mooi.

Stel je voor, ik was nog blijven steken bij die mooie sterrenring van Eurovisie uit de jaren vijftig, maar ook dat blijkt niet heilig te zijn geweest en dus is er een wezenloos bewegend ringetje voor de in de plaats gekomen, gelukkig nog wel met als muziek het Te Deum van Marc-Antoine Charpentier, en (nog) zonder DJ Armin van Buuren. Maar iemand die zichzelf respecteert, kijkt en luistert natuurlijk niet naar het Eurovisie Songfestival, waar de laatste twintig jaar of zo allerlei landen zonder bestaansrecht niet alleen aan deelnemen, maar zelfs winnen, zij het dan dat ze dat nog om beurten doen.

Maar dit jaar was het anders, want Anouk doet mee, en Anouk is een artieste die iets kan, in tegenstelling tot al die kwelers en crooners die het Songfestival bevolken. Heel dapper dat ze meedoet, als kat in een vreemd pakhuis – haar carrière zal het niet bevorderen noch hinderen.

Hoe dan ook: gisteravond was dat prachtige lied Birds van Anouk het enige dat er echt uitsprong, een vreemde eend in de bijt, een onschuldige schoonheid verdwaald in een bordeel, een vlag op een modderschuit.

Het zal ook geen totale afgang zijn als ze zaterdag niet wint van de ruimtevaarders, de Oekraïense reuzen van twee meter zestig en ander onweer, vuurwerk en uitzinnig springende meiden.

En ik ga niet kijken.

Kom op zeg, weer heel dat geweld uit Moldova en Litouwen, uit Rusland en Kroatië – je moet toch minimaal twee liter zelfgestookte giftige wodka op hebben, mitsgaders een fikse shot heroïne hebben genomen, om dat gezond en wel uit te kunnen zitten. Ik lees het zondag wel, en dat liedje Birds van Anouk, dat horen we wel vaker, graag zelfs.

Het  is inmiddels al dagen een oorwurm, mede met dank aan Even Apeldoorn bellen.

Wat mij betreft vervangt het daarmee gelukkig dat andere Koningslied, dat foute, dat nooit de finale van het Songfestival zou hebben gehaald, zelfs onderweg naar Malmø zou zijn verdwaald – vergeten stamppot te eten als ontbijt. Maar dit met de W van terzijde.

______

hhBest

Boek & Film 

Over eindexamens gesproken

De eerste keer dat een vrouw openlijk met mij flirtte was op het mondeling eindexamen van de literair-economische richting van de Hogere Burgerschool van het Canisius College in Nijmegen, in juli van het jaar 1957. Het was een flirt waarover ik nooit met iemand heb gesproken, ook al omdat ik steeds minder zeker weet of het wel een flirt was.

De vrouw in kwestie was rijksgecommitteerde bij het mondeling examen Engels, ik was achttien jaar en nogal zenuwachtig.

Dat komt zo: De leraar Engels, Ed Tilman, die als hij er niet bij was simpelweg Ed werd genoemd, kon prachtig toneel spelen. Met name zijn rol als Shylock hakte er bij ons, overjarige pubers, behoorlijk in. Hij speelde de rol niet op toneel, welnee, het was een onderdeel van zijn les, hij deed het gewoon voor de klas. Ik vond het prachtig, en mijn klasgenoten misschien ook wel, maar dat konden we uiteraard niet laten merken en we lachten hem dus uit en riepen boe en hou op, man. (Of dat ‘man’ ook uitgesproken werd, dat weet ik niet, we waren toen nog heel eerbiedig tegenover leraren.)

Ik zat vooraan, maakte het meeste lawaai en soms schrik ik nog wel eens wakker van de scène waarin de leraar, Ed dus, half opstond van zijn katheder, zich voorover boog en siste: ‘Brun, nu lach jij, maar op het eindexamen lach ik.’

Ik zag mijn toch al weinig rooskleurige schoolcarrière, die mij al eens op de kwalificatie ‘lapzwans’ was komen te staan van de zijde van een familielid, op dat moment geheel in duigen vallen.

Dus in die sfeer betrad ik niet lang daarna de eerbiedwaardige duistere ruimte van het gebouw van architect Cuypers aan de Berg & Dalseweg in Nijmegen waar het finale oordeel geveld zou worden en daar zat Ed Tilman, inderdaad breed grijnzend, naast de gecommitteerde, een mevrouw die mij toen rond de tachtig jaar leek en die dus wel een jaar of 48 zal zijn geweest.

Ik kan me haar niet meer voor de geest halen, behalve dan als iets majestueus, het was beslist geen afgetrainde slanke den, maar ik weet wel dat ze buitengewoon vriendelijk lachte. In plaats van daardoor ook het laatste sprankje hoop te verliezen gaf ik in vloeibaar Engels antwoord op vragen, ik meen over Keats, of Shelley, hun graven heb ik daarna ook dankbaar bezocht. Of toch Wordsworth? ‘A thing of beauty is a joy forever’. Een dirty mind had ik toen wel, maar aan de combinatie met Wordsworth dacht ik toen nog niet.

Ik kreeg ter plaatse een grote liefde voor de Engelse taal. En een 9 voor Engels op mijn lijst. Ik zou graag beweren dat het aan de kwaliteit van mijn antwoorden lag, maar het zo best kunnen dat het lag aan de gecommitteerde. Of aan Ed Tilman, die me ook wel van haar gecharmeerd leek en dus geen spelbederver wilde zijn toen hij zag hoe de gecommitteerde op mij reageerde.

Gezeik over het weer

Die Samsom is een handige flikker, kujje segge wat je wilt. Maar verder is het natuurlijk politiek, as in ‘another day at the office’.

Nee, dan ga ik liever een potje meieren over de vroeg ingevallen winter van 2014. Niet dat ik teleurgesteld ben omdat de rayonhoofden nog niet zijn uitgerukt (of misschien zijn ze wel uitgerukt, nudge nudge, wink wink, say no more say no more maar daar hoor je dan niks over) ik kan jullie wel in vertrouwen meedelen dat ik gisteravond het winterdekbed weer in stelling heb gebracht, let wel: in combinatie met het zomerdekbed.

De verwarming een graadje hoger, dat zou wel erg zijn, het is nota bene half mei, dan verbruikt een enigszins verantwoordelijk levend mens niet meer onnodig van de kostbare en langzaam opdrogende aardgasbel te Slochteren. Ik zit dus alweer in wintertenue, waarvan een T-shirt, een coltrui, een zomertrui en een wintervest deel uitmaken. Ik heb nog wel ijskoude voeten, maar dat kan de leeftijd zijn.

Half mei, jazeker en vroeger hadden we op deze onheilspellende data de IJsheiligen, die weliswaar heilig waren maar land- en tuinbouw toch verrasten met behoorlijk onheilige rampspoed als enkele graden grondvorst over de net ontloken piepers of over de bloeiende appels. En overdag een waterig zonnetje.

Goed, toegegeven, dat hebben we dan nu niet. Dat hebben we al jaren niet.

Maar de ruil is wel heel ongelukkig uitgevallen.

Want ik stel me voor dat we momenteel zoiets hebben als het klimaat van de Falkland Eilanden, waar het immer keihard waait, het nooit vriest maar de temperatuur ook alleen na lange aarzeling de tien graden Celsius overschrijdt.

En ik verwacht dan ook dat een dezer dagen de eerste pinguins zullen landen bij Scheveningen en losjesweg op de boulevard een tuut friet met bestellen, of bestaat dat ook al niet meer?

Vroeger was de lente gewoon altijd koud, daar kon je op rekenen. Soms scheen er een waterig zonnetje waarin je je dan koesterde met je drie wollen vesten aan. Nu word je gewoon gepest: ik weet niet of jullie het je herinneren, maar vorige week woensdag was het hier in Zuid-Limburg 26,6 graden Celsius, en daarna moet je weer weken zien te wennen aan een klimaat alsof je onbeschermd in een schuttersputje in de Drunensche Duinen vergeefs wacht op de atoombom.

Het is dat het hoog tijd was voor een stukje, anders had ik zelfs daarvoor de handschoenen niet uitgedaan.

Even kijken naar de langetermijnverwachting. Hee! Het zou op 24 mei wel eens 20 graden kunnen worden! Gelukkig regent het tot die tijd bij 12 graden. Regen, die hadden we toch zo dringend nodig?

_____

hhBest

Boek & Film 

Vier boeken over (gebrek aan) liefde

Zie voor mijn stukje over vier boeken tegelijk: Boek & Film 

De man die met alle schlagerzangers bevriend was

Al een hele tijd had ik hem niet meer gezien, ook niet toevallig in het winkelcentrum. We waren nooit erg close geweest, in de ruim dertig jaar dat we samen bij het Limburgs Dagblad werkten, maar dat leek na ons beider pensionering – hij een jaar later dan ik – een beetje te veranderen. We woonden in hetzelfde dorp en bezochten op 5 december getrouw de verjaardagen van een derde collega.

Maar hoe dat gaat: op een gegeven moment merk je dat je je al een tijdje voorneemt toch eens informeren hoe het met Harrie gaat, maar dan komt er altijd weer wat tussen. En nu is het weer eens te laat want hij is overleden en afgelopen woensdag in stilte gecremeerd.

Harrie Cremers was een collega van de krant. Daar werkte hij immer stilletjes in zijn hoekje aan de ‘showpagina’. Met name op het gebied van Duitse schlagers had hij een geweldige kennis, een garage volgestouwd met LP’s en een enorme kring van relaties.

En zijn echtgenote Nicole.

Harrie had zelfs een echte fanclub, zijn echtgenote was een van zijn fans. Want hij mocht dan in Nederland de redacteur shownieuws van een regionale krant zijn, in Vlaanderen was hij een held. Jarenlang had hij op de BRT een wekelijks radioprogramma over Duitse schlagers, waar massaal naar geluisterd werd, zowel in Vlaanderen als in Nederland. Ik was aanwezig bij zijn afscheid van dat programma, dat plaatsvond in, meen ik, Genk in Belgisch Limburg. Een grote ster van film of tv kon geen beter afscheidsfeest hebben als Harrie daar kreeg.

Hij was persoonlijke vriend van veel Duitse schlagerzangers en hij was ook de initiatiefnemer van het Schlagerfestival in Kerkrade, dat jarenlang triomfen vierde en óverkwam en ook zo bedoeld was, als een uitdaging voor het Hollandse establishment zoals bijeen in Hilversum, dat de neus ophaalde voor schlagers en uitsluitend belangstelling had de productie van Angelsaksische zijde.

Uiteraard moet je het respecteren maar het is jammer dat Harrie besloten heeft dat zijn crematie in besloten kring zou plaats vinden (net als ooit de begrafenis van Rex Gildo) anders hadden we wellicht nog een reünie van het schlagerzangersdom kunnen zien.

Of misschien ook niet. Harrie had natuurlijk sinds zijn pensionering in 2000 geen toegang meer tot een orgaan waarin hij kon publiceren, het Schlagerfestival hoorde al een tijdje tot het verleden, en dan leer je je ‘vrienden’ kennen: ze vallen een voor een af – ook al omdat schlagerzangers net als iedereen er zelf ook niet jonger op worden.

Of is inmiddels spoorloos verdwenen in de Neue Welle in de schlagerindustrie.

Ergens in de jaren negentig werd bij Harrie prostaatkanker geconstateerd. Hij heeft daar enorm mee gesukkeld, al die jaren, zonder er zijn – althans naar buiten toe – opgewekte humeur bij te verliezen.

_______

hhBest

Boek & Film 

Het leven is vol verrassingen

Modern gesprek.

Arts: ‘De oorzaak is een bacterie, Staphyllococcus.’

Ikke: ‘Aureus, zeker. Meestal is het aureus.’

Arts: ‘Inderdaad. Bent u ook arts?’

Ikke: ‘Ja en nee. Ik ben Doctor Google.’

Het beste is: er altijd iets vrolijks van te maken, hoewel het soms niet meevalt. Vooral als je geconfronteerd wordt met gemene micro-organismen die aandoeningen veroorzaken waarvan de geniepigheid je de adem beneemt.

Ik bedoel, je neemt vol vertrouwen plaats in de stoel van de tandarts, die zichzelf met een buitenmodel lasbril tegen eventueel gespetter uit jouw mond beschermt, en hij of zij begint te boren. Zonder dat de tandarts of de patiënt het in de gaten heeft gaat zo’n Staphyllococcus met de boor mee de kies in, en vindt van daaruit op wonderbaarlijke wijze de weg naar de bloedbaan.

Eenmaal binnen heeft hij al gauw de weg gevonden naar zijn favoriete hangout: de bijna onderste wervels van de ruggengraat en begint daar een florerend zaakje genaamd spondylodiskitis. Of in iets eenvoudiger Nederlands: de tussenwervelschijf zet eerst op door de ontsteking en als je lang genoeg de gruwelijke zenuwpijnen verdraagt, dan verdwijnt de hele schijf. Hier houdt mijn Googlekennis een beetje op, maar ik stel me voor dat je wel wat minder mobiel bent, daarna, zo niet in een rolstoel terecht komt.

Maar met antibiotica is er wel wat tegen te doen, al komt er een zeer langdurige behandeling met dat spul aan te pas, zes weken plat, leuk als plat in bed liggen je hobby is, natuurlijk.

En dan moet ik terugdenken aan de tijd dat er geen antibiotica bestond. Nee, beter niet aan terugdenken.

_______

hhBest

Boek & Film 

Drama op de houtstapel

Bij het wieden in de groentetuin hipte ze om me heen. Soms nam ze zoveel droge takjes in de bek dat ze nauwelijks van de grond kwam. Even later ontdekte ik dat ze geen buitengewoon slimme plek had uitgezocht voor haar nest: boven op het haardhout, dat opgestapeld ligt onder een afdakje. Ter plaatse besloot ik dat open haard dan maar een paar weken niet aan kon, je doet wat je kunt.

Daarna zag ik haar geregeld terug, nu in die typische houding waarvan ik rugpijn zou krijgen, in dat nestje, de snavel bijna loodrecht omhoog. Ze was nog onvoorzichtiger geworden, want ik moest ter plaatse enige werkzaamheden verrichten en ze keek wel heel erg waakzaam maar bleef op de eieren zitten. Die ik niet gezien had, maar zo’n vogel gaat niet met gevaar voor eigen leven blijven zitten als het nergens voor nodig is.

Hoe lang broedt een merel ook alweer? Negentien dagen, meen ik te weten, het kunnen er ook een paar meer zijn.

Ik maakte me intussen al zorgen over de voedselvoorziening: sinds de sneeuw van midden maart was er van neerslag nauwelijks sprake geweest, en de regenwormen die nodig zijn om het grut groot te trekken, die zijn er pas als het regent, het woord zegt het eigenlijk al.

Gisteren zag ik haar ineens in de tuin met een bek vol pieren. Ik draaide me meteen om naar het nestje en daar vloog het tot nu toe onzichtbaar gebleven mannetje net weg, ik veronderstelde dat hij de kuikens had gevoederd en dat het nu de beurt aan háár was. Ik had helaas geen tijd voor verdere observatie en stelde die uit tot gisteravond.

Te laat.

Ik keek van veraf naar het nestje dat me wat platter toescheen dan eerst. Er zit ook niemand op. Ik ging dichterbij, tikte tegen het nestje – meestal zie je dan die oranje bekjes omhoog komen, omdat de jongen denken dat pa of moe met de pieren is geland. Maar niks.

Hier moest gebeurd zijn wat al zo vaak was gebeurd: er zijn hier veel te veel eksters en katten en over die houtblokken was het nestje met het grootste gemak te bereiken. Ik keek op de grond naar sporen – met name eksters trekken de kopjes eraf en laten die liggen, niet lekker genoeg zeker – maar niks.

Vanmorgen ging ik nog eens kijken. De toestand leek niet veranderd. Ik ging wat dichterbij en zag toen het mannetje op de achterste rand van het nest zitten. Verschrikt kakelend vloog hij weg.

Had hij daar zitten treuren om het verlies? Katten doen dat ook, als een concurrerende kater het nestje van een poes vindt, maakt hij ze ook allemaal dood – en de poes loopt dan de hele nacht klaaglijk te miauwen.

Hoe dan ook, ik was een beetje van mijn stuk, eerlijk waar.

Terwijl die merels natuurlijk nauwelijks beter weten dan dat het een lot uit de loterij is als je kans ziet een paar kuikens te laten uitgroeien tot van die harige kwanten die je het nest uit moet duwen, als je nog een beetje een eigen leven wilt hebben.

En de pieren haalden natuurlijk ook opgelucht adem en namen nog een hapje grond.

________

hhBest

Boek & Film 

De favoriete lunch van Henk

Eerlijk gezegd dacht ik dat dr. Henk Waltmans allang dood was. Je hoorde namelijk absoluut niets meer van hem, al meer dan twintig jaar. Nu blijkt hij deze week te zijn overleden, 83 jaar oud, ook nog veel jonger dan ik altijd gedacht had.

Henk was een van de leukste Kamerleden die ik ooit sprak. Hij vertegenwoordigde de Politieke Partij Radicalen in Eerste en Tweede Kamer en het Europees Parlement; jaren was hij burgemeester van Landsmeer, daarna korte tijd waarnemer in Brunssum, waar hij geboren was. En hij was oprichter van het Europahuis in Bemelen, waar tegenwoordig ook al het woord ‘voormalig’ voor staat. De mede door hem opgerichte PPR ging begin jaren negentig op in GroenLinks, maar dat was niks voor Henk, wellicht omdat daarmee radicaal de band met de katholieke politiek werd afgesneden. Niet dat Henk een kwezel was, verre vandaar.

Mijn eerste kennismaking met hem was toen ik ergens in de jaren zeventig van de vorige eeuw als verslaggever een bijeenkomst bijwoonde van mensen uit Joegoslavië die betrokken waren bij de organisatie van experimenten met arbeiderszelfbestuur in dat toen nog communistische land. (Ik meen dat Tito toen nog leefde). Ze waren naar Nederland gekomen om op de hoogte te worden gesteld van wat toen in Limburg ‘de herstructurering’ werd genoemd, een fraai eufemisme voor het sluiten van de kolenmijnen, het massaal in de wao stoppen van de mijnwerkers en van grotendeels mislukte pogingen om te zorgen voor ‘vervangende werkgelegenheid’.

Het hoe en waarom van de bijeenkomst kan ik zelfs in het onvolprezen krantenarchief van de Koninklijke Bibliotheek niet meer terugvinden. Ik herinner me er ook maar één klein, onbelangrijk feitje van: dat Henk Waltmans het woord voerde in prachtig en toepasselijk steenkolenengels en daarbij de naam van de stad Kerkrade uitsprak als Kurkreed.

Toen ik enkele jaren later voor het Limburgs Dagblad parlementair redacteur was in Den Haag was dr. Henk Waltmans, inmiddels Kamerlid, een van ‘mijn’ Kamerleden, en ik ging geregeld met hem lunchen, waarbij we een geheel andere zijde van deze zeer linkse man zagen: hij was een smulpaap.

In die tijd reisde ik ook eens met hem naar een bijeenkomst van het Europees Parlement in Luxemburg waar hij me meetroonde naar het restaurant van de luchthaven van die stad: dat was naar zijn oordeel de beste plek om oesters te eten. Hij gebruikte toen een gevleugelde uitspraak die ik nog altijd hanteer om de bourgeois te epateren: ‘Mijn favoriete lunch bestaat uit vierentwintig oesters en een fles Sancerre.’

Mooie man, die Henk. En hij zei het, laat ik daarover geen misverstand laten bestaan, gewoon omdat hij dat meende, niet om welke bourgeois dan ook te epateren. Jammer dat we al die jaren niks meer van hem hebben gehoord.

_______

hhBest

Boek & Film 

Twee minuten stilte, op dit hele kleine stukje aarde

Als je in de illegaliteit had gezeten, dan was je wat. Ja, vroeger dan, heel lang geleden, toen alles beter was. Het was zo fijn om illegaal te zijn dat er heel wat alsnog illegaal werden toen het, op 5 mei 1945, wat minder riskant was geworden. Allemaal worden ze morgen weer herdacht, met twee minuten stilte terwijl op de Waalsdorpervlakte de illegalen weer op die klok staan te hengsten.

Op dat moment mag je uitsluitend denken aan illegalen die destijds een verblijfsvergunning hadden, niet aan illegalen van Duitse afkomst die al vanaf 10 mei 1940 illegaal waren. Maar die waren dus fout-illegaal, en die van ons goed-illegaal. En nu hebben we een een ander soort illegalen. Ik weet het, geschiedenis is een moeilijk vak.

Wij voeren een heftige discussie over de vraag of illegalen de gevangenis in moeten en mijn reactie daarop is: ik zou daar een beetje mee uitkijken. Voor je het weet staan we ook voor deze illegalen standbeelden op te richten. Hoewel.

Even kort samenvatten: we hebben tegenwoordig in Nederland een grote groep mensen die ooit geprobeerd hebben een verblijfsvergunning te krijgen. Ze waren uit hun eigen land vertrokken omdat ze homo waren en gepest werden, of omdat ze een mening hadden en daarom gepest werden, of gewoon, omdat ze arm waren en niet wisten hoe ze aan de kost moesten komen. (En lui voor wie de grond te heet was geworden onder de voeten. Maar laten we het niet nodeloos ingewikkeld maken.)

Eenmaal in Nederland kwamen ze in een procedure, en dat is goed. De mensen zijn hier welkom, maar de ruimte is beperkt. Ze mogen blijven als ze daar een goede reden voor hebben. Die redenen staan vermeld in de wet. Als de procedure afgelopen is en de rechter heeft verklaard dat de door jou aangevoerde reden niet in de wet staat, of dat je liegt, en zo probeert wel te voldoen aan de wet, dan word je verzocht terug te gaan naar je eigen land, want dan ben je illegaal.

Het rare is dat er bij die illegalen mensen zijn die niet terug kunnen naar hun eigen land. Eenmaal geëmigreerd, blijft geëmigreerd; als je toch terugkomt ben je illegaal en in veel van die landen maken ze korte metten met illegalen, er zijn daar geen leegstaande gevangenissen en de weerzin om die mensen op staatskosten te voeden en te kleden is er nog aanzienlijk groter dan hier.

Ook zijn er mensen die hier illegaal zijn, best terug kunnen naar hun eigen land, maar daar geen zin in hebben.

De oplossing wordt nu, opmerkelijk genoeg, gezocht in opsluiting in de gevangenis. Dan gaan ze dus helemáál niet meer weg!

Wat dan wel? Ja hoor eens, daar zijn jullie politici voor. Onderhandel met het land van herkomst over veilige terugkeer, praat met landen die nog ruimte zat hebben en behoefte aan werkkrachten en waar de homohaat wat minder is dan hier, gooi er nog een generaal pardon tegenaan, houd elke dag twee minuten stilte, huur ergens een stuk land waar ze heen kunnen.

Ik roep maar wat.

Kort samengevat: hoewel ik het eens ben met het principe dat een mens niet illegaal kan zijn, wil ik ook een definitieve oplossing. Nee, ik zeg niet: Endlösing, want dat klinkt zo rottig. Maar tegelijk vind ik ook: je moet de mensen de illusie ontnemen dat je zonder goede reden naar Nederland kunt komen en in vrijheid kunt leven.

Vraag dat maar aan degenen die hier al of niet illegaal verblijven en zwart zijn, een hoofddoek dragen of homo zijn.

Dat is het type illegalen waar heel veel Nederlanders morgen óók geen twee minuten stilte voor houden, net als voor die andere illegalen, die Duitse jongens die in mei 1940 de grens over kwamen en nooit meer teruggingen. Al hadden ze dat vermoedelijk wel gewild.

______

hhBest

Boek & Film 

Een ijzersterke PR-stunt

Meer dan je je had kunnen voorstellen werd gisteren een breed panorama verschaft van de wijze waarop Lex & Max het gaan doen – waarbij ik meteen even de wenkbrauwen moet fronsen, want een belangrijk deel van het imago blijken die drie kleine kindertjes te zijn die vrijwel de hele dag van de inhuldiging uitdrukkelijk in beeld waren in diverse opvallende kleertjes en haardrachten, routineus zwaaiend (‘even wuiven misschien’) naar het bijkans van geluk bezwijmende publiek. Bea & Jula hielden hun kinderen bewust uit de wind, maar A3 wordt uitdrukkelijk ingezet als sterk merk. Vanaf heden ook te boeken voor uw kinderpartijtjes. Vraag offerte. Prijslijst ter inzage.

Een ander onderdeel van het imago is de resolute voorkeur voor het meer volkse vermaak. Daar stond Lex al om bekend, maar het werd gisteren rigoureus getoond. Tijdens de boottocht op het IJ werden de geliefde balletdansers van Trix vrijwel genegeerd, maar werd wel een riskante onderbreking van het programma ingelast door van boord te gaan op de kop van het Java Eiland, en waarom: niet om het Concertgebouworkest toe te juichen, maar om de plaatjesdraaier Armin van Buuren een handje te geven. Max ontblootte daar zelfs haar schouders nog even voor in de gierende ijskoude wind. En ook de sportshow onder leiding van de bekende sportman Ali B. kreeg de volle aandacht, net als het Koningslied dat gelukkig heel wat onschuldiger klonk dan we gevreesd hadden.

Het was dat het eten koud stond te worden, anders had Lex graag nog even meegehost op Willempie en de Tieten-Kontmars op het Museumplein, stel ik me voor.

Mij maakt een en ander natuurlijk niet plotseling voorstander van de monarchie, maar ik wil toch even wijzen op de geweldige PR-stunt die de boottocht op het IJ vormde – voor Amsterdam, zeker, maar vooral voor het koningspaar. Als het een warme avond was geweest hadden de live aanwezige toeschouwers er misschien meer plezier aan beleefd, maar de tv-kijker, en daar ging het tenslotte om, zag een epische zeereis waarbij de kersverse koninginne en heur kinderen weliswaar steeds meer hele sjieke fleecedekens omhingen, maar toch dapper volhielden. Koning Lex, de Waterkoning, bleef zelfs stoer in zijn blote smoking de elementen trotseren. Bij Máxima was de speedpil die haar de hele dag een enorm verwonderde grijns op het gezicht had verschaft (wat gebéúrt hier, leek ze te denken) zo ongeveer uitgewerkt, en dat stelde menigeen vermoedelijk gerust.

Wat ook een geraffineerd element was: de twee boten met Aziatische sultans en andere prinsen van den bloede gaven volgens het draaiboek de strijd tegen storm en kou al gauw op terwijl Lex, Max en A3 gewoon doorploeterden.

Zo en nu even een paar weken géén koningshuis, stel ik voor.

________

hhBest

Boek & Film 

Abdicatie en andere gedachten

Al een poosje loop ik met de gedachte die Volkskrantcolumnist Bert Wagendorp vandaag onder woorden brengt. Hij waagt een antwoord op de vraag wat nu eigenlijk voor Nederland het verschil is tussen een koning en een koningin. ‘Misschien blijkt dat de monarchie gemakkelijker te verkopen met een koningin. Misschien is monarch de afgelopen eeuw een vrouwelijk beroep geworden.’

Zou best wel eens kunnen.

Wat mij vooral steeds sterker trof was een soort opluchting die in het land voelbaar leek: eindelijk weer een normaal land met een koning – alsof een koningin toch maar een soort tweede keus was. Zolang we Wilhelmina, Juliana en Beatrix hadden, hielden we daar beleefd de mond over dicht. In het buitenland vonden ze het mooi, de voormalige prinses Glimlach, voormalige prinses Stampvoet en daar ging het maar om. Maar drie maanden geleden grepen we, nou ja: zullie, aanvankelijk enigszins besmuikt maar allengs openlijker naar Koningsdag en Koningslied en Koningsspelen, waarbij binnenkort Koninginnedag armoedig zal afsteken.

Een monarch interesseert het natuurlijk geen zak of hij of zij populair is bij de bevolking, je bent de baas en het volk moet de klep dichthouden en een oranje pet op zetten. Beatrix had dat door, die zei ooit dat populariteit gevaarlijk is voor d’n koning.

Maar nu zijn we dus een normaal land, met een normale koning. Dat op zich is een trapje lager op de gezelligheidsschaal, vergeleken bij een koningin, en dat is een nadeel. Maar dat slaat om in een voordeel wanneer die saaie koning een vrolijke hofnar heeft, en die hofnar heet: Máxima.

Net, tijdens de abdicatie en de balkonscène zagen we het meteen: Willem-Alexander houterig en half stotterend, Máxima kortgerokt, stijf van de speed, wijd opengesperde ogen en een grijns op het gezicht waarvoor een Duitse term bestaat: Es ist erreicht! Ze leek geen genoeg te kunnen krijgen van de situatie, het oranjegepeupel, aangevuld met veel Argentijns blauw, zonder enige wanklank – dat was wel anders toen Beatrix aan de beurt was, 33 jaar geleden, toen Juliana nauwelijks boven het boegeroep en het knallen der rookbommen uitkwam.

Nou ja, whatever.

Wat me hoogstens een beetje stoort, dat is dat Willem-Alexander geen behoorlijke handtekening heeft kunnen bedenken. Die van Beatrix lijkt ook nergens op.

Die van Máxima wel. Hoe ze de handtekening zette en hoe die eruit zag, leek wel een staatsgreepje.

Oeps.

______

hhBest

Boek & Film 

Een koningsmaal voor een uitkering

Er de Brandpuntuitzending over de Bulgarenroute nog eens op nageslagen, en daarna kon ik Kamervoorzitter Anouchka van Miltenburg wel een beetje begrijpen: hier dreigde een stuntelende partijgenoot op een ontstellende manier af te gaan en om dat te voorkomen kon hij alle beschikbare hulp bij het uit de wind blijven prima gebruiken. In de uitzending van Brandpunt zag je hoe staatsecretaris Frans Weekers zich het lazarus schrok toen hem door een medewerker van Brandpunt op een laptop enige beelden voorgeschoteld werden die betrekking hadden op het onderwerp ‘Nederland als pinautomaat’, onder andere voor straatarme Bulgaren. Zijn reactie: hij begint meteen met optreden, nu hij inziet dat aftreden ineens erg voor de hand ligt.

Ik verbaas me tegenwoordig niet zo gauw meer, hoor. Maar nu dus wel. Dus even een paar puntjes waar ik raar van sta te kijken.

Dit vind ik heel gek: Bij de Nederlandse Belastingdienst en andere uitkerende instanties is het gebruikelijk een aangevraagde uitkering alvast uit te betalen en daarna pas te controleren of die wel terecht geschiedt. In het geval van de Bulgarenroute moest de tweede fase, het controleren, kennelijk nog beginnen.

Hierbij denk je aan het scenario voor een slapstick: Hoe kwam de zaak aan het licht? Je ziet een besneeuwd dorp, nou, dorp, meer een hopeloze bouwval, waar een paar mensen staan te zwaaien met de bekende oranje pinpas van de ING. Ze delen mee daar een hele tijd gewoon geld mee te hebben kunnen pinnen, nadat ze even mee zijn geweest naar Nederland om zich daar in te schrijven. De reden waarom ze naar de politie zijn gegaan om aangifte te doen is niet omdat ze berouw hebben gekregen aan deelname aan frauduleus handelen, maar omdat de organisatoren van de route ineens zelf het geld wilden houden en er dus ineens niks meer te pinnen viel. Een filmscenario, want in het echt kan zoiets toch niet? Oh nee?

Hoe komt het verhaal nu in Nederland terecht? De mensen die zich leenden voor de uitkeringsfraude zijn straatarme zigeuners waar ze in Bulgarije, zacht gezegd, niet zoveel mee hebben. Dus tipte de politie de Bulgaarse tv, en die hebben collega’s in Nederland die misschien geïnteresseerd zijn om te betalen voor hun repo. En verdomd. In Bulgarije is de onthulling van de Bulgarenroute dus gewoon de zoveelste manier om zigeuners, oh sorry, Roma, in een kwaad daglicht te stellen.

Ja, doen dan maar. En kun je dan meteen Frans Weekers en de uitvinder van de omgekeerde controle bij de Belastingdienst in datzelfde daglicht stellen? En Interpol achter de organisatoren van de route aan sturen? Ja? Mooi.

Daarna kunnen wij weer doen of we in een normaal land leven en het Koningslied gaan zingen, met de W van Oost-Bulgaarse stamppot. Uitje, worteltje, handje (met drie vingers) sneeuw, je snapt wel wat ik bedoel.

De zinloosheid van de oorlog

Il corpo umano – Het menselijk lichaam – van Paolo Giordano gaat over een elite-eenheid van het Italiaanse leger die een periode in een gevaarlijke uithoek van Afghanistan, genaamd Gulistan doorbrengt. Hij schetst een volstrekt zinloze actie waarbij doden vallen en gewonden. Je zou het boek kunnen zien als een veroordeling van de ingreep van westerse landen in die woestenij: wat hebben we daar te zoeken, wat kunnen we er betekenen. En ten koste waarvan. Lees verder Boek & Film 

Jan Slagter heeft altijd gelijk

Daar heeft Jan Slagter van Omroep Max hem toch maar mooi meteen te pakken: Derrick is werkelijk hart-stik-ke fout geweest in d’n oorlog. Welke oorlog? Ja, welke oorlog anders dan opa’s oorlog, ook wel bekend als de Tweede Wereldoorlog, de aanhangers van Omroep Max begrijpen dat direct.

Maar hoe dan ook, ik heb nieuws voor Jan Slagter en de eventuele leden van Omroep Max die het een bal interesseert: niet Derrick is fout geweest in de oorlog, maar Horst Tappert, de acteur die de saaiste Kriminalkommissar aller tijden speelde in enige honderden afleveringen van de Krimi. Wie sage ich dass jetzt – ein Mordfall. Tappert had in 1943, inmiddels zeventig jaar geleden, Hitler geholpen in een bij voorbaat al hopeloos verloren zaak, de herovering van Charkov in de Oekraïne, samen met de SS Totenkopf Division. Du Harry, dass ist ja doch unerhört. Die Russen schiessen zurück!’ Nou ja, zoiets; zie verder Do ist de Baanhof’ en vele vergelijkbare momenten uit een inmiddels sterk vergrijzend verleden.

Dat moet allemaal toch nog eens goed nagegaan worden. Ik bedoel: die SS-ers hadden van Hitler toch bevel gekregen zich tot de laatste man dood te vechten? Hoe kon Horst Tappert dan daarna nog Derrick worden? Was hij misschien tijdig gedeserteerd omdat hij al snel had ingezien dat het hier wel degelijk om een Mordfall ging?

Derrick leek me vooral geïnspireerd op Columbo – in de eerste scene zie je al wie het gedaan heeft, dat is namelijk altijd de steenrijke industrieel of kunstverzamelaar die het nog het minst gedaan lijkt te hebben, of diens maîtresse. Terwijl Columbo na het vinden van elk snippertje bewijsmateriaal even naar de vermoedelijke dader terugkeerde en daar schijnbaar argeloos over de hobby’s van zijn vrouw begon, ging Derrick altijd te werk met een zeer verfijnd type amateurpsychologie, waar zijn assistent Harry Klein dan altijd de BMW bij mocht besturen.

Na also. Slagter moest toch van die serie af want zijn kijkers gingen natuurlijk massaal naar Engelse, Deense, Zweedse en desnoods Italiaanse of zelfs Amerikaanse collega’s van Derrick en Columbo kijken, de Starsky en Hutch van de aow. Hij krijgt er trouwens nog spijt van: Derrick moet een relatief zeer goedkope serie zijn geweest, en nu helemaal. Leuke beslissing over de rug van de belastingbetaler – zouden ze bij de PVV zeggen.

Want het gaf Slagter vooral goedkoop de gelegenheid om er eens flink rechtschapen bij te kijken, wat met zo’n kop nog een hele prestatie genoemd mag worden. Ik ben wel benieuwd hoe hij kijkt als hij ooit hoort hoeveel van zijn leden nog fout zijn geweest in Indonesië. Worden die geroyeerd? Of waren die stuk voor stuk een onschuldig geval van Befehl ist Befehl?

Net bracht de buurman de croissants en Brötchen uit de Duitse bakkerij vlak over de grens. Toch eens informeren in welke divisie de overgrootvader van de bakker heeft gediend bij de vergeefse veldtocht naar Moskou, en uitrekenen hoe fout diens croissants en Brötchen zouden kunnen zijn.

______

hhBest

Boek & Film 

Achter de Lintjesregen aan

Vanmorgen in de krant een man voor wie ik begrip kan opbrengen: Paul de Wit in Spaubeek. Hij moest het voltallige college van B&W, een ‘juffrouw’ met een bos bloemen en nog een met een camera teleurstellen: hij vindt dat hij het lintje dat hem was toebedeeld moest weigeren. Hij deed dat goede werk voor twee leprakolonies in India niet om een lintje te krijgen. daar kwam het verweer op neer.

Nadat B&W met gevolg onverrichterzake vertrokken waren, zal er in huize De Wit nog wel een hartig woordje gesproken zijn want echtgenote Annelies had in het diepste geheim de aanvraag voor het lidmaatschap in de Orde van Oranje-Nassau gedaan, en die stond er natuurlijk beteuterd bij.

Gisteren was ik de persoon met de camera die achteraan sloot bij de wethouder die, de ambtsketen van een niet meer bestaande gemeente om de hals, op een strak schema de lidmaatschappen van die Orde op hun huisadressen uitreikte aan vijf inwoners van de gemeente mijner inwoning. De burgemeester nam ondertussen op een vergelijkbaar schema de andere zes voor zijn rekening.

Niemand weigerde het lintje, al zag ik wel twee dames – ik ‘had’ vier dames en één heer te fotograferen – die het weliswaar lijdzaam ondergingen, maar onder andere zeiden dat de echtgenoot meer de hand in het goede werk had gehad dan zijzelf. Ik denk dat ik, tegenstander van dit soort gedoe, dat ook gedaan zou hebben, niet weigeren om niemand teleur te stellen, maar wel een rake opmerking plaatsen.

Veel moeite was gedaan om het tot het laatste moment geheim te houden, hoewel het bij eentje, de man, wel erg toevallig was dat ze oranje viooltjes in potten naast de voordeur hadden hangen, de obligate stenen gans aldaar met een driekleurige wimpel hadden versierd, de nationale driekleur met oranje wimpel hadden gehesen in de tuin en in de woonkamer een tafel vol vooral oranje gebak hadden staan, toen de wethouder aanbelde.

En zo kom je dus nog eens ergens. Een piepkleine mijnwerkerswoning waar een mevrouw werd ‘gedecoreerd’ onder andere wegens haar kwaliteiten op het gebied van genezend magnetisme, een iets grotere woning met een heer die onderwijzer bleek in hart en nieren, de riante bungalow van een mevrouw die veel vrijwilligerswerk deed, het prachtige huis dat uitzicht bood op een welhaast Zuid-Engels landschap in volle lentetooi, toebehorend aan een mevrouw die serieus werk deed, namelijk vluchtelingenhulp en tenslotte een mevrouw in een mooie bungalow in een donker bos die de lokale fanfare een zeer goed hart toedroeg, er de hoorn blies en eigenhandig de uniformen verstelde.

Van enkele van die mensen kan ik me voorstellen dat ze niet geheel tevreden genoegen moesten nemen met het lidmaatschap van een Orde – om ridder te worden moet je een BN-er zijn, vermoedelijk, en dat is ook een belangrijk bezwaar dat ik heb tegen de lintjes: ze benadrukken zo dat de uitdeelster van mening is dat er standen moeten zijn, wie de uniformen verstelt voor de fanfare of zelfs vluchtelingen helpt wordt er toch maar mee afgescheept. (Het lintje voor vrouwen ziet er anders uit dan dat voor mannen, wisten jullie dat?)

En verder vind ik dat de gemeente een behoorlijke speechschrijver in dienst moet nemen. Ik wil daar verder niet over uitweiden, maar het schaamrood steeg mij lichtelijk naar de kaken bij het aanhoren van de teksten die de wethouder moest voorlezen.

Ik heb goed kletsen: ik moest de foto’s maken. Ook heel nederig.

_______

hhBest

Boek & Film 

Wie geschoren wordt, moet stilzitten

Al een tijdje was ik van plan mijn licht eens te laten schijnen op de herenkapsalon Schorem in Rotterdam.

Dat houdt verband met het feit dat ik een tijdje geleden weer ben bekeerd tot de lokale herenkapsalon na jarenlang vele boeken te hebben uitgelezen in een gemengde kapsalon, ja, uitgelezen, omdat de desbetreffende dames wel vijf of zes uur nodig hebben om te kunnen stellen dat hun haar goed zit, en de meeste echt mannen slechts willen: ‘Ja, ik heb het haar zelf net gewassen, denk je dat ik me hier met vet haar zou presenteren? Beetje opknippen ja, vooral de nek uitscheren, nee daar ook maar een beetje korter, geen gelazer in neus en oren, geen lotsjonnetje, geen friksjonnetje en al helemaal geen sjel, nee en ik hoef het ook van achteren niet te bewonderen, als jij denkt dat je je werk goed hebt gedaan vind ik het ook prima en tot over zes weken maar weer.’ En dat dan voor een euro of vijftien want het leven en de benzine zijn al duur genoeg.

Openhartig als ik ben wil ik best toegeven dat de aanwezigheid van een fraai vormgegeven kapster geregeld mede aanleiding was om de gemengde salon te frequenteren, en dan ging het in vredesnaam maar weer over de vakantie op de skipiste waar ik nog niet dood gevonden zou willen worden.

Een man heeft zo zijn gevoelens.

Maar de kapsalon in Rotterdam, die trekt mij wel aan als de ultieme (dat woord!) herenkapsalon, ook al omdat je daar met het scheermes geschoren wordt. (zodat het woord gestand wordt gedaan en in beeld wordt gebracht: ‘Wie geschoren wordt, moet stilzitten.’)

Maar die snorren en baarden, bolhoeden en petjes en vooral de tatoeages doen mij toch terugschrikken, en toen ik daarna kennis nam van de website van de firma, drong het tot me door dat we hier van doen hadden met een tableau vivant, nu eens niet van de Nachtwacht maar van een negentiende-eeuwse kapperszaak in New York of zoiets en dat is me dan toch weer te veel een toneelstukje. Met bijpassende tarieven, exclusief vermakelijkheidsbelasting.

Ik geef toe dat ik gaarne eens een herenkapperszaak zou bezoeken waar gezongen wordt, maar nodig is het niet.

Waar ik eigenlijk ten diepste naar verlang is elke morgen om stipt acht uur plaats te nemen in een echte kappersstoel, ten einde perfect te worden geschoren, zodat de five o’clock shadow ook uitblijft, hoewel ik natuurlijk lang dat blauwzwarte haar niet meer heb. Helaas heeft mijn herenkapper daar onvoldoende klandizie voor.

Maar ach, het voornaamste is: je loopt binnen en wordt direct geholpen.

Er werken trouwens ook een paar dames.

Maar daarover wellicht een andere keer.

________

hhBest

Boek & Film 

Smartelijke scheidslijnen

Jullie zijn van mij gewend dat mijn concentratieboog een slap loshangend draadje is dat niet te spannen valt en dat ik dus van de hak op de tak spring. Figuurlijk dan, want ik vrees dat ik door daadwerkelijk van de hak op de tak te springen al spoedig in een terminale verpleegkliniek zou belanden waar een aantrekkelijke verpleegkundige me, tijdens het opschudden van het kussen en het met de lange nagel tikken tegen het infuus, zou voorstellen ‘zullen we u maar uit uw lijden verlossen?’ En dan moet je toch ter plekke een beleefd antwoord verzinnen waardoor ze zich niet geschoffeerd voelt.

Dit wordt namelijk mijn vierde stuk over het Koningslied en het wordt, ik waarschuw maar vast, een psychosociale uitstap in de ethnosocioscopie.

Voor dit type onderwerpen opende een aantal weken geleden alweer Michael Schaap van de VPRO mij de ogen in zijn rol van Hokjesman. Net als in die serie verplaatsten de gebeurtenissen rond het Koningslied ons op krasse wijze naar het discussieforum waar de stelling luidt dat nationalisme een nergens op gebaseerd postulaat is en dat, om maar eens een onverdachte bron aan te halen (Máxima) de Nederlandse identiteit helemaal niet bestaat. Waarbij ik dan meteen even een uitzondering wil maken, te weten voor de neringdoende middenstand die, teneinde de omzet en daarmee de winst te maximaliseren, zich graag tot de gehele natie die eensgezind heur liefde voor het Huis van Oranje in klinkende munt wil omzetten.

Tot die neringdoende middenstand mogen wij ook Joop van den Ende rekenen die gisteravond live op tv riep dat het Koningslied van John Ewbank prachtig was en perfect in orde: het stond namelijk op nummer één op de hitlijst, en Matthijs van Nieuwkerk kon maar ternauwernood voorkomen dat hij er de naam van de internetwinkel bij noemde waar de hit voor slechts 99 cent te downloaden was.

Nederland bestaat uit hokjes waarin alle mogelijke varianten op die ene fameuze diersoort genaamd Homo sapiens apart zijn opgeborgen en zich onder elkaar vermenigvuldigen. En dat voor een groot deel zonder te beseffen dat aan de andere kant van de dunne kartonnen schotjes zich weliswaar exemplaren van dezelfde diersoort bevinden, maar dan toch van elkaar verschillend als poedels, herders, schnauzers, chihuahua’s en Deense doggen. Je kunt ze met elkaar kruisen, maar van harte gaat het meestal niet.

Als je het toch probeert – door op grond van in jouw kring perfecte normen en waarden een lied samen te stellen waarin zowel Regen en Wind als de W van Stamppot voorkomen – dan merk je ineens dat aan de andere kant van het karton geheel andere normen en waarden in acht worden genomen, met name waar het grammatica en spelling der Nederlandsche taal betreft. Maar ook voor de vraag voor wie er een standbeeld moet worden opgericht, voor Gerrit Komrij of voor Pim Fortuyn. Als je tussen die twee zou moeten kiezen.

Net als in de hondenroedel ontstaat door die onnatuurlijke menging van verfijnd intellectualisme enerzijds, en van ‘van je hela hola’ anderzijds, veel herrie en krakeel.

Hetgeen dan weer grotelijks bijdraagt aan het voortschrijdend inzicht dat de natie geheel is opgebouwd uit groepjes met eigen voorkeuren: de een bemint de Hokjesman tederlijk, de ander het Scheveningse fenomeen Barbie.

And never the twain will meet.

Als de leden van het Nationaal Inhuldigingscomité dat hadden beseft, waren ze er nooit aan begonnen.

______

hhBest

Boek & Film 

Lied voor de Gevallen Koning

In een half uur tijd drie elkaar uitsluitende nieuwsberichten. Joop van den Ende, die in Nederland aanzienlijk meer macht heeft dan Willem Alexander, beslist in het NOS Journaal dat het Koningslied van John Ewbank gewoon het Koningslied blijft en heeft daarbij een passende enquête: 60 procent is veur, 40 procent is teuge. Hij krijgt steun van René Froger, een vriend van Willem Alexander, die vindt dat je niet zo moet zeiken (ik vat zijn verklaring kort samen). Huiswerk: lees de tekst van Frogers hit ‘Een eigen huis’ er eens op na.

EenVandaag heeft ook een enquête gehouden, daarin vindt 82 procent dat het lied van Ewbank niks is.

RTL Boulevard heeft een geheel eigen lied, met een gejatte melodie. (Die van Ewbank lijkt ook gejat.) Niettemin heeft Winston Gerschtanowitz zaterdag nog een door Ewbank gedraaide gehaktbal gegeten, ik verzin dit niet. Ik neem aan dat de enige manier voor een commerciële zender om iets over te houden aan de erfopvolging een eigen Koningslied is. Voor Beatrix.

Ik zing intussen het Lied van de Gevallen Koning voor Bram Moszkowicz, door wiens aad’ren advocatenbloed stroomt.

Wat nog meer? O ja, de hele discussie heeft geleid tot één echt verlies: het stilgevallen Twitteraccount van Nico Dijkshoorn, die vrijdag nog twitterde dat hij vond dat Ewbank zachtjes gestenigd moest worden. Typerend voor de hele discussie is dat tot en met Ewbank niemand begreep dat dit een ironisch bedoelde opmerking was van iemand die het verder geen bal kan schelen, koning of geen koning, lied of geen lied.

En ik sluit me naadloos bij dat standpunt aan.

Wat er op 30 april ook gezongen wordt, ik zing niet mee. Waarom niet? Ik kan niet zingen en ik ben republikein en ik heb een hekel aan kuddegedrag – dat lijkt me voldoende om me op 30 april afzijdig te houden.

Nog een beter argument: volgens de thans ter beschikking staande weersverwachtingen regent het die dag veelvuldig, bij een temperatuur van een graad of 14 en een matige Zuidwestenwind. Ik kijk wel tv hoor, ik zit namelijk steeds verlegen om leuke onderwerpen om ironisch over te doen.

Eindelijk regen. Rorate, coeli de super! Et nubes pluant justum. Zo luidt de lijfspreuk van Hendrik-Jan de Tuinman. En door daar sluit ik me bij aan.

Tussen haakjes: waar is de Dichter des Vaderlands eigenlijk gebleven?

______

hhBest

Boek & Film 

Pesten helpt wèl

Met John Ewbank maakte ik kennis toen ik hem vorige week op de radio hoorde vertellen dat hij het Koningslied had gebaseerd op een melodie die hij al enkele jaren geleden had gecomponeerd en die hij toen al gemakshalve Bea had genoemd, omdat het hem destijds wel iets geleken had voor een koninklijke gelegenheid. Dat was nog eens openhartig: Ik had nog een oud probeersel liggen en dat kwam nu goed van pas. Ik heb verder geen verstand van componeren, dus ik meld dit gewoon neutraal, zonder goed- of afkeuring en ook zonder te laten merken of ik alle details van dit verhaal geloof of niet.

Ongeveer twintig seconden nadat Ewbank zijn Koningslied op Youtube had gezet twitterden Sylvia Witteman en Nico Dijkshoorn, die langzamerhand een interessant duo aan het worden zijn, hun totale afkeuring van het product. Of ze daar gelijk in hadden of niet, daarover valt in het algemeen niet te twisten. Ik was het wel met hen eens, zoals ik alles dat door zenders als Honderd Procent NL wordt uitgezonden he-le-maal niks vind. Witteman begon gelijk met een petitie die binnen een dag meer dan twintigduizend handtekeningen opleverde – ook die van mij – en dat was dat.

Ik volg Facebook niet, dus daar kan ik niks van zeggen, maar op Twitter woedde anderhalf etmaal een flinke storm, zelden zijn enkele honderden of misschien wel duizenden Nederlanders zo leuk uit de hoek gekomen als in al die tweets.

Enkele honderden of duizenden Nederlanders: daar zit hem natuurlijk de zwakke stee in de hele affaire. Er zijn namelijk ruim zestien miljoen Nederlanders, de twitteraars vormen daarin een luide en invloedrijke, opinievormende maar niettemin miniem kleine minderheid. De gewone man twittert niet.

Dus dat lied gaat volgens mij gewoon gezongen worden op 30 april, zoals ook het Eurovisie Songfestival gewoon doorgaat. De twitteraars zetten daarentegen een mooi nummer van Jacques Brel op, of een partita van Bach, of lezen zoals ik een boek van Paolo Giordano – of nog mooier: doen gewoon niks en wachten op de parade op de Dag van de Republiek in Rome, met al sinds tweeduizend jaar Giorgio Napolitano als president, de bersaglieri al sinds 1861 hardlopend en een deuntje blazend en tot slot de Frecce Tricolori als de strepentrekkers, waarna de president in een antieke Lancia stapt, nog net niet zo oud als hij zelf, zuchtend onderweg naar de receptie.

Dat zouden wij in Nederland eens moeten proberen: alles een beetje bij het oude houden en ons niet verlaten op wat het per definitie ondermaatse artiestendom uit Volendam te berde brengt, in zijn grenzeloze minachting voor het grote publiek. En dan Wien Neêrlands bloed door de aad’ren vloeit zingen, je hoeft het niet te kunnen spellen (je doet het toch fout).

En verder ben ik al vanouds tegenstander van pesten, dus, Sylvia en Nico, ophouden, die Ewbank leek me er echt door geraakt.

Zo en nu allemaal werken.

Zijn jullie een beetje belatafeld.

_______

hhBest

Boek & Film 

Een lied in de ochtend

Ja, zeker, ik had ervoor moeten waarschuwen. Ertegen, eigenlijk. Maar ja, niemand luistert ooit naar mij. Daar heb ik mijn hele leven al last van. Het lag ook zodanig voor de hand dat ik er niet aan te pas had hoeven komen. En achteraf is het mooi wonen, ook waar. (® Theo Maassen.)

Twee dingen goed onthouden, zei Joop den Uyl geregeld, en dat is een levenshouding die ik steeds sterker kan aanbevelen (terwijl ik ondertussen zelf steevast een van die twee dingen vergeet. Maar vandaag dus niet.)

1. Frisia non cantat. Hoe lang is Tacitus al niet dood? Het is niet eens zeker of hij dat wel geschreven heeft, of dat het iemand anders was, maar het was wel waar: Hollanders zingen niet, ik ben een voorstander van vrij vertalen, vooral als ik daardoor mijn punt helderder kan zetten.

2. Een kameel is een paard, ontworpen door een commissie. Dit behoeft geen nadere adstructie.

Wie nog niet wist dat het hier dus om het Koningslied gaat, voldoet aan het eventuele derde criterium: wie de geschiedenis niet kent, is gedoemd haar te herhalen.

Als men in een normaal land al op het idee van een Koningslied zou komen zonder voorafgaande traditie – er is geen Koninginnelied, volgens mij ter beschikking staande informatie – dan zou men daar een erkende bard en een bevlogen minstreel een jaartje eenzaam opsluiten met voldoende wijn, kreeft en spaghetti vongole, met de belofte dat het daaruit voortvloeiende Koningslied ongezien het Wilhelmus zou vervangen als Volkslied. Voel je ‘m? Koningslied? Volkslied?

Dan was er iets uit gekomen als de Marseillaise (tekst svp niet letterlijk nemen, ik bedoel al dat bloed van tegenstanders dat onze voren moet doordrenken, dat is funest voor de aardappeloogst) of gewoon het Va Pensiero uit Nabucco van Verdi, een heimweelied naar het verloren Vaderland dat geregeld langs de voetbalvelden dreunt. Ik noem ook Kalinka, of Hava Nagila, Potje met Vet of desnoods Wir sitzen mit Tränen nieder – perfecte voorbeelden zat, onsterfelijke melodieën op het pijploos orgel door Pierre Palla, wil ik maar zeggen.

Maar nee. Zelfs van de droevige traditie van het Eurovisie Songfestival hebben we niets geleerd.

Wel zagen we ineens wie er hier in Nederland werkelijk aan de macht is: de complete bemensing, grotendeels zwaar getatoeëerd, van RTL Boulevard usurpeerde de opdracht. Ik miste Bram Moszko trouwens wel, maar verder was iedereen er. En dat besloten clubje besloot dat zij de commissie waren die een paard ging ontwerpen voor onze nieuwe koning. Met drie vingers op zijn rug in plaats van twee bulten.

Dat die, de koning bedoel ik, als hij ogen in zijn kop heeft, al wel gezien had, maar nu de bevestiging heeft gekregen, dat Nederland één groot Volendam is waarin de schoonmoeders elkaar plukharend het café uit vechten en waar de volstrekte middelmaat (en iets daar nog onder) het op fatale wijze voor het zeggen heeft. Hij is zelf ook geen haar beter. Hij is immers vriend van René Froger, center piece van Boulevard.

Ik weet dat ik, na de eloquente storm van alle twitteraars en columnisten die gisteren al over het Koningslied raasde, met als eenzaam hoogtepunt de column van Bert Wagendorp in de Volkskrant van heden, behoorlijk de rol op me heb genomen van mosterd na de maaltijd. Maar toch.

Frisia non cantat, verdomd als het niet waar is. En ik veroorloof me nog een citaat van Theo Maassen te verhaspelen: ‘Hollanders zingen niet. Kunnen ze ook niet!’

_______

hhBest

Boek & Film